Sonic Generations

Retro is weer hip, zoveel is duidelijk. Publishers en developers allerhande merken dat hun omzet gevoelig stijgt wanneer ze games uitbrengen die ook een ouder publiek aanspreken en – bij uitbreiding – nostalgische herinneringen kunnen brengen aan hun kindertijd. Sonic, de snelle blauwe egel, is een figuurtje dat het voornamelijk van die retrocharme moet hebben. Zijn laatste escapades in 3D-land waren niet bijzonder succesvol en het is moeilijk om veel positieve recensies te vinden van de games waarin hij zijn beste beentje voorzet sinds Sonic Adventures op de Dreamcast. Toch heeft SEGA de neiging om zich vast te klampen aan het moderne design van Sonic. Vermoedelijk omdat ze er dan tóch voor betaald hebben. Sonic Generations bevat ook dat design dat al zoveel wenkbrauwen deed fronsen onder de fans, maar gooit eveneens een vette knipoog naar de retrodagen. Sonic wordt 20 en dat moet op gepaste wijze gevierd worden!

Een boosaardig monster heeft een scheur gecreëerd in tijd en ruimte en heeft de twee universa van Sonic met elkaar doen versmelten. Moderne Sonic schrikt zich een hoedje wanneer hij Classic Sonic tegenkomt en vice versa, maar zowel hij als beide versies van vriendinnetje Tails begrijpen algauw donders goed dat ze zullen moeten samenwerken om deze bedreiging het hoofd te bieden. Je zult dan ook in beider blauwe huiden kruipen: als Classic Sonic werk je 2D-levels af en als Modern Sonic schakel je over naar het 3D-perspectief dat de mening van fans dusdanig heeft verdeeld. Alle levels zijn gebaseerd op klassieke stages uit de Sonic-franchise, van Megadrive tot Dreamcast. Door twee “acts” per level af te werken als de moderne race-egel en zijn retrocompagnon ruk je de levels los uit de greep van het booswicht en bevrijd je je vriendjes.

De speelstijlen van de twee Sonics zijn erg uiteenlopend. Zo rekent de moderne Sonic op homing jumps die helpen om vijanden te vernietigen of moeilijke platformen te bereiken en kiest zijn twintig jaar oudere broertje voor een klassieke platformaanpak zoals in zijn gloriedagen. Het is erg leuk en afwisselend om tussen de twee speelstijlen te kunnen wisselen in elke act.

En daar is net waar het schoentje wringt. Wij appreciëren het meestal wanneer een game terug naar de basics gaat, maar in Sonic Generations is men echt wel tot op de graat van de gameplay gegaan, in die mate dat er nog weinig vlees aan is blijven zitten. Er is veel variatie in de levels, maar uiteindelijk voel je je na een tijdje toch alsof je telkens hetzelfde aan het doen bent. Er is ook niet bijster veel te ontdekken buiten een paar unlocks en dus heb je het met Sonic Generations snel gehad. Er wordt per level niet al te lang stilgestaan met slechts twee acts en enkele challenge maps die op hetzelfde neerkomen, maar dan geselecteerde stukjes. De tijd die je in de spelwereld doorbrengt is zeker niet verspild, maar na enkele uren begint de game toch wat te vervelen.

Grafisch houdt de titel het op datgene wat strikt functioneel is voor de gameplay. De snelheid wordt nooit verstoord dankzij een vloeiende 60 fps en dankzij de vloeiende animaties krijg je een puur en onversneden snelheidsgevoel in dat diepste van je maag wanneer je door loopings heen crosst. Ook de muziek helpt hierbij, van het betere moderne Japanse gitaarwerk bij moderne Sonic naar de bekende deuntjes bij Classic Sonic.

Al bij al probeert Sonic Generations heel veel dingen te doen en slaagt het daar slechts gedeeltelijk in. Het tracht nostalgische gevoelens op te wekken en tegelijk mee te kunnen met de moderne markt, maar lijkt nog niet volledig de kunst van het van twee walletjes eten te hebben beheerst. Het kan natuurlijk onze geheel subjectieve mening zijn dat de moderne Sonic gewoon niet zo lekker speelt, maar soms hapert de game op plekken waar het lekker vloeiend vooruit moet gaan, zoals het een game rond ’s werelds snelste egel betaamt. Al bij al vergetelijk, maar best leuk.