Sonic CD

Veel mensen kennen de SEGA Mega CD vooral als het toestel dat het vertrouwen van de consumenten in SEGA als spelcomputerfabrikant medio jaren 90 aan sneltreintempo deed kelderen. Vaak halen ze dan de véél te hoge lanceringprijs van het toestel aan en verwijten deze Megadrive add-on een gebrek aan exclusieve topgames. Final Fight CD en Road Avenger waren in die tijd dan misschien wel indrukwekkende games, voor de aankoop van een nieuw stuk hardware had de gemiddelde gamer in het jaar 1993 toch nog iets overtuigenders nodig. Enkel arcade-klassiekers met wat FMV-filmpjes en een nieuwe soundtrack deed mensen niet overstag gaan. Al van het begin was het dus vanzelfsprekend dat SEGA-mascotte Sonic ook hier zijn gezicht zou moeten laten zien om de boel te redden. In het najaar van 1993 gebeurde dit ook, in wat uiteindelijk één van de weinige échte toppers zou worden voor deze gedoemde console: Sonic CD.

Een spel dat door het beperkt aantal eigenaars van de Mega CD destijds spijtig genoeg maar tot bij een select publiek in de woonkamer is geraakt. Dat net deze titel nu de ‘hd makeover’ krijgt op XBLA en PSN is dan ook goed nieuws voor iedereen die SEGA, Sonic of gewoon 16-bit platformers in het algemeen een warm hart toe draagt. Dat deze versie van Sonic CD daarnaast ook nog eens een fantastische port is, is dan uiteraard mooi meegenomen. En dat die game nu, 18 jaar later, nog steeds staat als een huis is al helemaal de spreekwoordelijke kers op de taart.

Net als in bijna elke spel uit die tijd met Sonic in de hoofdrol draait het in Sonic CD om het zo snel mogelijk naar de finish rennen door levels vol loopings, ringen en andere herkenbare Sonic-elementen. Uniek voor deze game is het rudimentaire tijdreismechanisme. Op bepaalde punten in de levels kom je een soort van palen tegen met een bordje met daarop ‘past’ of ‘future’. Als je hierlangs loopt en vervolgens een aantal seconden aan topsnelheid blijft lopen kom je terecht in respectievelijk het verleden of in de toekomst. Wat je uitspookt in het verleden kan zo invloed hebben op de toekomst. In de ‘bad future’ zijn er bijvoorbeeld meer vijanden en ziet alles er heel triest uit, terwijl de look & feel van de ‘good future’, net als de muziek, een leukere ondertoon meekrijgt. Echt wereldschokkende dingen hoef je er niet van te verwachten, maar de replaywaarde wordt hierdoor wel gevoelig verhoogd.

Grafisch ziet deze oude game er met zijn bijna tijdloze pixel-art nog steeds schitterend uit, met als extraatje dat het spel deze keer ook in high definition gespeeld kan worden. Nog enkele toevoegingen zijn onder andere de keuze die je kan maken tussen de Japanse of de Amerikaanse soundtrack, de mogelijkheid om met de tweestaartige vos Tails te spelen nadat je de game de eerste keer hebt uitgespeeld en  de mogelijkheid om te kiezen voor de spin-dash zoals die ook in Sonic 2 voor de Megadrive te zien was. Al deze zaken hebben we, net als heel deze port eigenlijk, te danken aan één man: Christian Whitehead. Deze die-hard-fan was enkele jaren geleden namelijk op zijn eentje begonnen met het schrijven van een nieuwe engine om oude games zoals deze Sonic CD op de huidige generatie platformen speelbaar te maken met toegevoegde features zoals widescreen-support. Hij ging zelfs zo ver in zijn passie dat hij zijn project aan SEGA ging voorstellen. De ontwikkelaar hapte meteen toe en lieten hem gewoon zijn ding doen, met dit geweldige resultaat als gevolg. Merci Christian!

Dankzij de pijnlijk grote hoeveelheid ondermaatse games waarin we Sonic de laatste jaren hebben zien opdraven, zou je bijna vergeten dat de blauwe egel in de eerste helft van de jaren '90 onmiskenbaar aan de top stond qua platformgames. Geen mis te verstane prestatie als je bedenkt dat dit betekent dat hij zich destijds zonder moeite kon meten met kleppers als de twee Super Mario World-games. Dat we anno 2011 met deze fantastische port op Xbox Live Arcade en PSN eindelijk nog eens kunnen genieten van  de ouderwetse Sonic-magie, is dan ook een godsgeschenk. En dat geldt absoluut niet alleen voor verstokte SEGA-fanboys of Sonic-liefhebbers. Letterlijk iedereen die 2D-platformers weet te appreciëren en oog heeft voor knap gamedesign zal met Sonic CD zijn hart kunnen ophalen. Voor het eerst in pakweg 15 jaar kunnen we weer een Sonic-game spelen die we niet met het schaamrood op de wangen onder ‘Guilty Pleasures’ moeten klasseren. En dat al dit moois ook nog eens slechts een miezerige 400 Microsoft Points hoeft te kosten, maakt deze versie van Sonic CD in onze ogen een absolute must-buy.