Sniper: Ghost Warrior

Goed nieuws voor diegenen die in een oorloggame steevast voor de sniperkit kiezen. Sinds kort ligt er namelijk Sniper: Ghost Warrior in de winkel, een game die zich, zoals de naam doet vermoeden, volledig op het sluipschutten richt. Daarop ligt de game nog eens als budgettitel in de winkel en zal dus maar 2/3 van de normale kostprijs van een nieuwe game uit je portefeuille halen.  Maar wanneer zaken te mooi klinken om waar te zijn,  zijn ze dat dan ook niet?

Het hoofdpersonage in Sniper Ghost Warrior is Sgt. Tyer Wells, Razor Six Four voor de vrienden, die deel uitmaakt van een elite snipereenheid, gestationeerd in het fictieve Isla Trueno. Het eiland lijdt onder een militaire coup aangevoerd door een zekere Generaal Vasquez, aan jou en je team om dit regime omver te werpen en Vasquez op te ruimen. Dit verhaal liet in ieder geval niet veel indruk achter, het staat bol van de clichés en de ‘plotscènes’ zie je al van mijlenver aankomen. Qua originaliteit scoort City Interactive hier dan ook ondermaats. Helaas laat men niet enkel hier een steek vallen, maar laten we toch overschakelen op een positiever puntje in de game.

Uiteindelijk draait het om snipen in dit spel en dat is meer dan behoorlijk uitgewerkt. Tijdens het snipen zijn er verschillende factoren waarmee je moet rekening mee houden: de afstand tot je doelwit, de wind,… maar ook je ademhaling. Heb je namelijk een eindje gespurt, dan heb je een hoge hartslag en wordt het minder evident om een goed schot te nemen. Vooral op Hard is het snipen vrij realistisch, aangezien er  hier– in tegenstelling tot easy en normal- geen rood bolletje meer aanwezig is dat de koers van je kogel aanduidt. Bij de meeste headshots krijg je tevens de ‘bullet-cam’ te zien, een beeld dat je kogel volgt tot het moment waar hij de hersenpan van je doelwit penetreert, heerlijk!

Dit gaat pijn doen!

In deze missies heb je hoofdzakelijk één van deze doelen: bevriende troepen van een hoge positie support geven of een kamp binnensluipen en daar eventueel een doelwit elimineren. Vooral grondtroepen ondersteunen is leuk, maar de zogenaamde stealthmissies zijn behoorlijk teleurstellend. Als sniper heb je een knap camouflagepak aan dat met momenten voor geen meter werkt. Denk je geniaal verstopt te zijn, word je meteen ontdekt. Op andere momenten kan je dansen en in het rond schieten als een cowboy terwijl ze je niet spotten. De ontwikkelaar heeft, in een poging om variatie te bieden, ook ‘assault missies’ bijgevoegd, wat ons eveneens een flater leek. Deze opdrachten in een gewoon FPS-jasje  zijn gewoon allesbehalve boeiend en het lijkt of je hier met waterpistooltjes schiet. Jij moet namelijk een heel magazijn in de vijand zijn bovenkamer pleuren terwijl deze jou in enkele kogels neervelt. De missies worden naar het einde zeer eentonig en na het beëindigen van de singleplayer (zo’n goeie vijf uur) zal er voor velen geen tweede sessie in zitten.

Zoals we misschien al hebben laten blijken, is de A.I. in Sniper: Ghost Warrior ook niet alles. En dat is dan nog een flink understatement. Enerzijds zijn je teammates vrijwel waardeloos: ben je sniper, dan duiden ze maar een fractie van de aanwezige vijanden aan en als je aanvaller bent, mag jij steeds al het werk opknappen. Aan de andere kant zijn de vijanden echte superhelden. Staan ze met hun rug naar jou, dan weten ze zonder enig teken dat jij achter hen ligt. Bovendien zijn het ongelofelijke scherpschutters, want nooit missen ze één kogel in je richting. Als kers op de taart gaat er soms health van je speler af zonder een duidelijke reden en lijkt het alsof er onzichtbare kogels uit de lucht vallen. Bij zo’n momenten voelden we dan ook de neiging om onze controller in twee te breken.

De omgevingen zien er gelukkig vrij knap uit.

Helaas stopt daar ons lijstje met ergerlijkheden niet. Het snipen op zich werkt wel goed, maar het bewegen in de omgeving is al even goed uitgewerkt als de overige zaken. Je blokkeert bij het kleinste keitje op je baan en wanneer het lijkt dat je aan het laggen bent, is het gewoon de krakkemikkige gameplay die de boel verstoort. Onze oorschelpen mochten er in Sniper: Ghost Warrior ook aan geloven. Is het niet het irritante deuntje tijdens de “stealth”missies dan zijn het wel de idiote, voortdurend herhaalde, conversaties of zinnen die ons tergden. Verder mist de game gewoon een oog voor details, wat enorm storend kan zijn. De map op je HUD werkt bijvoorbeeld voor geen meter.

Waar we enigszins wel positief door verrast werden, was de omgeving en diens graphics. Voor een budgetgame ziet de omgeving er vrij knap uit en waan je jezelf ten midden in de tropen. Een klein nadeeltje is dat je vaak in dezelfde soort omgeving zit en de variatie in de levelopbouw dus niet steeds om naar huis te schrijven is. In de multiplayer trekt men deze lijn door, want ook daar troffen we amper een handvol maps aan. Deze mode stelde trouwens ook zwaar teleur, aangezien het nu eenmaal niet werkt. In plaats van te snipen, rent iedereen gewoon rond met een pistool om zo veel mogelijk kills te halen. Dat kan volgens ons niet de bedoeling zijn in een game waarin snipen centraal staat…

Om terug te keren op het spreekwoord in onze inleiding, Sniper: Ghost Warrior klinkt niet alleen te goed, maar is ook te goed om waar te zijn. Het spel is namelijk op vele vlakken onvoldoende: de gameplay is allesbehalve vloeiend, de missies worden geleidelijk een sleur en frustrerend,  en in de multiplayer hoeven we ook ons plezier niet te zoeken… Het enigste lichtpuntje in de game is het snipen zelf, wat toch regelmatig een glimlach op ons gezicht wist te toveren. Dat neemt echter niet ons besluit weg dat Sniper: Ghost Warrior, zelf aan zijn budgetprijs, niet meteen de beste koop is in het huidig marktaanbod.