Singularity

Wanneer men spreekt over het begrip “singulariteit”  zullen velen het horen donderen in Keulen. In de natuurkunde betekent het een punt waarbij de natuurwetten hun geldigheid verliezen, zoals een plaats waar alle massa op aarde wordt verzameld in een punt zo groot als een speldenkop. Dit verschijnsel opent perspectief voor een videogame en Raven Software heeft hier gretig gebruik van gemaakt. Het resultaat is de gelijknamige nieuwe videogame Singularity. Is de game even origineel als de naam doet vermoeden of annuleren we toch maar beter die reis naar het onbekende?

Het verhaal
Het begon allemaal in de jaren ’50. De Koude Oorlog verhit de gelederen tussen het communistische Oosten en het kapitalistische Westen. De wapenwedloop komt tot een climax wanneer de communisten “E99” ontdekken, een nieuw element dat ongeëvenaarde krachten bezit. Alles loopt echter niet zoals gepland en op het eiland “Katorga-12” , waar E99 werd gevonden, vindt een gigantische ontploffing plaats. Singularity begint wanneer jij en jouw Amerikaanse team dit eiland gaan onderzoeken. De Amerikanen hebben het eiland en zijn vreemde krachten ontdekt wanneer hun satellieten blijkbaar niet meer functioneerden, net wanneer ze zich boven het eiland bevonden. Zoals gewoonlijk loopt deze verkenningsmissie faliekant af, waardoor je team volledig wordt ontbonden. Bovendien hebben de Russen ook teams gestuurd om de situatie te onderzoeken, waardoor je dus zeker op tegenstand mag rekenen. En dan zijn er ook nog de effecten van E99 op de plaatselijke bevolking…

Gameplay
Allereerst beschikt Singularity over een uitstekende sfeeropbouw en een enorm goed tempo. Je zal je nauwelijks vervelen met deze game omdat de actie van een zeer goed niveau is. Er is een grote diversiteit aan vijanden, inclusief hoofdbazen, en  je wapenarsenaal is zo uitgebreid dat je meer dan genoeg kan experimenteren. Herinner je je de uitspraak van Johan Cruijff nog: “Elk nadeel heb z’n voordeel”, wel hier is het omgekeerde waar. Omdat je wapenarsenaal zo divers en krachtig is, ben je tegen het einde van het spel zo sterk dat niets of niemand je nog een strobreed in de weg kan leggen. In de laatste level gooit de ontwikkelaar dan ook alles in de strijd om je nog ietwat tegenstand te bieden, maar zelfs op de hoogste moeilijkheidsgraad is het nog steeds knallen met de vingers in de neus. Het knallen op zich voelt zeer fijn aan, wat de game enkel ten goede komt. Je wapens doen wat je van ze verwacht, kortom alles voelt aan zoals het zou moeten zijn.

Bruikleen
De belangrijkste technologie in deze game is de TMD oftewel de Time Manipulation Device. Het is een toestel dat ontwikkeld werd op basis van het element E99 en kan allerlei effecten uitspelen op de omgeving. Allereerst is het toestel in staat om de tijd te manipuleren, zo kan je oude trappen herstellen, kluisdeuren laten verouderen, enzovoort. Je kan het al raden dat dit toestel vaak wordt gebruikt om puzzels op te lossen, maar deze zijn vaak zo eenvoudig waardoor ze nooit uitdagend genoeg zijn. De TMD heeft trouwens ook enkele leuke effecten op de vijanden. Zo kan je je vijanden laten verouderen tot ze in as uiteenvallen. Verder beschikt de game over meer leuke wapens zoals een krachtige sniper, waarmee je de tijd kunt vertragen en een kanon waarvan je de baan van de kogels mee kan besturen. Het zijn allen leuke wapens aangevuld met enkele gadgets zoals het bubble shield uit Halo waarmee je de tijd kan vertragen. Je raadt het wel al, Singularity heeft veel elementen in zich die we reeds in andere games hebben gezien. Diegenen die aandachtig zoeken vinden dingen terug uit Half Life, Call of Duty, TimeShift, Bioshock, Metro 2033, enzovoort. Het is misschien niet erg origineel, maar het is zo goed uitgewerkt en passend in het geheel dat we de bruikleen enkel maar kunnen toejuichen. Voor de volledigheid kan je je wapens en je levensbalk ook nog verder upgraden, waardoor de game zich lekker laat spelen.

It’s back!
Singularity beschikt NIET over een regenererend levenssysteem. Joepie! Dit wil zeggen dat de spanning er stevig wordt ingehouden. Je levensbalk kan worden bijgevuld door kleine spuiten of door complete levenspakketten. Wanneer je levensmeter zich op een laag pitje bevindt, zal je dus automatisch naar de punt van jouw stoel schuiven om de omgeving af te schuimen op zoek naar levenspakketten. Hou er wel rekening mee dat er elk moment een gedrocht van achter de hoek kan komen gekropen…

Multiplayer
In dit luik laten vele single player games een steek vallen. Menig ontwikkelaar steekt er gauw nog een multiplayer bij om de levensduur van de game ietwat te verlengen. Ik ga niet zeggen dat dit bij Singularity ook het geval is, maar feit is dat de multiplayer zeer standaard werd gehouden. Er is de modus die we kennen uit zowat elke game, de standaard Team Deathmatch, en een nieuwe modus waarbij je een aantal punten moet beschermen of vernietigen. Je speelt afwisselend als mens en  gedrocht waarbij je steeds kan kiezen uit een aantal facties. Elke factie heeft zijn krachten waarbij je bijvoorbeeld als een mutant kan overgeven op je vijanden om zo schade toe te richten. Het is vermakelijk, maar waarschijnlijk raak je hier wel vrij snel op uitgekeken. Het gebrek aan modi en multiplayermaps doet hier trouwens ook geen goed aan. Tijdens de review van de game zaten de lobbies heel snel vol en speelde de game zeer vlot zonder enige vorm van lag. De multiplayer is dan wel niet erg uitgebreid, maar hij speelt zeer soepel en aangenaam.

Beeld en geluid
Het eerste wat je zal opvallen is dat de gore geweldig goed is uitgewerkt. Wanneer je een headshot maakt, spuit het bloed letterlijk alle kanten uit en dat zorgt meteen voor een goed gevoel. Wat kunnen gamers toch sadistisch zijn. Er zijn wel enkele minpuntjes, zo zal je vaak opmerken dat textures nog moeten laden terwijl je aan het spelen bent. Tevens zijn de voice-overs niet van hoge kwaliteit, maar ze werken gelukkig niet op de zenuwen. Samenvattend is het beeld en geluid goed en overtuigend, maar verre van perfect.

Conclusie
Singularity is duidelijk op bruikleen gegaan bij andere franchises, maar het is een perfecte mix geworden die zeer goed is uitgewerkt. De single player is heerlijk om te spelen en verveelt geen seconde. Het verhaal wordt schitterend gebracht aan de hand van voice recorders, projectoren, bewegende schaduwen en briefjes, maar de game is veel te eenvoudig om ons lang te kunnen bekoren. Wil je gewoon eens lekker knallen met een ‘feel good gevoel’, dan moet je Singularity zeker toevoegen aan jouw collectie. Ben je op zoek naar iets innoverend wat je maandenlang kan bezighouden, dan sla je deze game best over. Als algemene conclusie kunnen we zeggen dat Singularity gewoon een goede game is, niks meer en niks minder.