Silent Hill 2 : Inner Fears

Dat uitgerekend ik hier zit om een horrorgame te bespreken is best een enorme stap voor mij, aangezien ik tot voor enkele jaren terug totaal geen interesse had in het horrorgenre. Noch in films, noch in boeken, noch in videogames eigenlijk. Horror vond ik altijd ofwel lachwekkend, ofwel te vergezocht. Het heeft geduurd tot het (her)ontdekken van David Lynch films (vooral het gitzwarte Lost Highway) en het geweldige The Blair Witch Project dat geen enkel special effect nodig had om mensen de stuipen op het lijf te jagen, vooraleer ik het horrorgenre echt begon te appreciëren. En het doet me plezier te merken dat Silent Hill, een naam die al meteen doet denken aan Lynchiaanse plekjes zoals het befaamde Twin Peaks, veel meer wegheeft van Lost Highway dan van Nightmare on Elm Street. Veel meer weg heeft van Videodrome en The Fly (David Cronenberg = genie) dan van Friday the 13th (Cronenberg op z'n "gewoonst").

Het is niet toevallig dat ik Silent Hill al vanaf het begin van deze review met films zit te vergelijken. En het is ook geen toeval dat het films zijn die ik persoonlijk fantastisch vind, waarmee ik Silent Hill vergelijk ! Maar laat ik geen al te wilde bokkesprongen nemen. Silent Hill heeft een ontegensprekelijk filmische sfeer, en bij een spel dat zich zo presenteert hoort uiteraard een bloedstollend plot. Silent Hill 2 is voorzien van een verhaal dat zich het best laat omschrijven als "creepy". Als James Sunderland arriveer je net bij het stadje Silent Hill, met in je handen een brief van je echtgenote Mary die je vraagt haar te ontmoeten op jullie "special place". Klein, maar verontrustend, detail : Mary is al drie jaar dood ! Zelf een beetje verward over de omstandigheden van Mary's dood, besluit James om toch terug te keren naar Silent Hill en op zoek te gaan naar zijn geliefde.

Silent Hill laat zich vanaf dat eerste moment, wanneer James zich staat te verfrissen in een toilet langs de weg, op twee manieren spelen : als een crappy actiegame met enkele angstige momenten, of als een echte hellevaart vol emoties en uitdagingen. Het hangt een beetje af van de mentaliteit en het geduld van de speler zelf. Silent Hill 2 is geen al te lang spel, een gemiddelde speler zal er zo'n tien uur over doen om het hoofdverhaal uit te spelen, maar het kan een enorme ervaring zijn, als je bereid bent je laten weg te zakken in de sfeer van het spel. Mensen die zich mijn Morrowind review herinneren weten alvast wat ik daarmee bedoel. Ik heb mezelf in de hellevaart van Silent Hill 2 : Inner Fears gestort, en tijdelijk was ik helemaal opgeslorpt in het Silent Hill universum.

Nu, terug in de realiteit, is het mijn taak jullie te vertellen of Silent Hill 2 jullie zuurverdiende centjes waard is, of niet. Als je je herkent in een aantal van de dingen die ik totnogtoe al schreef, dan zit het al redelijk goed. Silent Hill 2 spreekt zeker niet iedere gamer aan, maar ik vrees een beetje dat het spel ook een groot deel van zijn potentiële publiek gemist heeft. Grafisch is het spel best knap, al moet ik eerlijkheidshalve zeggen dat de PC versie er met zijn hoge resoluties er nog stukken beter uitziet. De Xbox versie ziet er alleszins beter uit dan het origineel op PS2, al is het verschil ook niet zo groot als het had kunnen zijn. De animaties zijn verzorgd, maar niet formidabel (in Survival Horror games is het blijkbaar een basisvereiste dat personages robotachtig bewegen), maar het zijn vooral de knappe, angstaanjagende vijanden en omgevingen die grafisch indrukwekkend zijn. Het gebruik van licht en schaduw werkt ook perfect, en vaak zal je je heel ongemakkelijk voelen, alleen in het donker met enkel je zaklamp. Precies zoals het hoort dus !

Silent Hill is een spel dat je echt audiovisueel moet ervaren. In de meeste reviews zal je over geluid/muziek niet al teveel lezen, omdat het nu niet echt verkoopsargumenten voor een spel zijn. Ik wil hier echter wat uitweiden over de sound van Silent Hill 2 : die is heel erg verontrustend ! Nee, dat klinkt niet echt sterk genoeg.. wat ik eigenlijk wil zeggen is dat de persoon die de muziek van Silent Hill 2 heeft gecomponeerd hopelijk ergens veilig in een straightjacket zit, ver verwijderd van scherpe voorwerpen en vooral muziekinstrumenten ! Dat bedoel ik als een compliment, overigens. De muziek klinkt vaak zo enorm angstaanjagend, dat iedereen die zelfs maar een beetje gevoelig is voor gevoelsoverdracht door geluid zeker regelmatig zal opschrikken. Qua sound effects en muziek levert het spel, wat mij betreft, één van de beste prestaties op de Xbox totnogtoe, en dat is toch geen geringe prestatie.

Jammer genoeg kan hetzelfde absoluut niet gezegd worden over de voice-acting in Silent Hill 2. De vaak erg clichématige en ongeloofwaardige stemmen verbreken bij momenten de sfeer en doorbreken jammer genoeg vaak het gevoel dat je naar een film zit te kijken, of beter nog : het gevoel dat je zelf in die wereld zit. Het is behoorlijk jammer dat de stemmen niet beter uitgewerkt werden, maar gelukkig wordt dat gecompenseerd door de andere sublieme geluidseffecten.

Maar nu ik toch even bezig ben met enkele negatieve aspecten van Silent Hill 2 op te sommen, laat ik nog wat verdergaan. Qua controls volgt SH2 jammer genoeg nog zo'n basisvereiste van de survival horrorgames : bewegen lukt nog net fatsoenlijk, gevechten zijn ... zwak uitgewerkt. Vaak zal een gamer gefrustreerd zich uitleven op de controller, in de hoop toch maar eens de vijand te raken zonder eerst zelf geraakt te worden. Eens je je pistool gevonden hebt, en later shotgun en hunting rifle, gaat het allemaal al een stuk beter, maar toch zal je nooit het gevoel hebben dat de combat meer is dan een verplichte afleiding. Maar zonder deze gevechten zou er in Silent Hill 2 geen actie zitten behalve het oplossen van puzzels en het rondlopen om voorwerpen te verzamelen. Dus we kunnen wel stellen dat de gevechten ook een welkome afleiding zijn, vanuit een puur gameplay standpunt. Er zijn verschillende moeilijkheidsgraden voorzien voor zowel de puzzels als de gevechten, en zoals bij elk spel is de Easy mode afgeraden, zeker als je waar voor je geld wil krijgen. Door de variërende eindes en de extra Bonus missie in de Xbox versie, zit er gelukkig al wat meer vlees rond de botten van deze SH2, want zoals ik al zei is het spel relatief kort als je een beetje goed bent in dit soort games.

Maar laten we niet vergeten dat Silent Hill gelukkig ook een hoop dingen erg goed doet. Wanneer puntje bij paaltje komt levert SH2 precies af wat je van horrorfictie mag verwachten : momenten van angst en een beklijvende sfeer. En ja, ik zeg bewust "horrorfictie", want voor sommige mensen zal Silent Hill 2 als spel misschien te weinig om het lijf hebben. Dit spel is een absolute aanrader voor mensen die games kunnen zien als een echt medium waarin een breed assortiment aan genres aan bod mag komen. Als, durf ik het zeggen, een kunstvorm. Fans van gestoorde horror en games die vooral op sfeer steunen, zijn het aan zichzelf verplicht om Silent Hill 2 minstens een paar uur te spelen (tot aan het ziekenhuis pakweg). Maar gamers die vooral geïnteresseerd zijn in manische multiplayeractie of in actievolle spellen zonder teveel complicaties, die blijven misschien beter weg uit Silent Hill. Persoonlijk ben ik er geweest en toen het voorbij was, was ik nog te zwaar onder de indruk van wat ik had meegemaakt om al te kunnen besluiten of ik ooit zou teruggaan. En ergens denk ik dat dat net de dubbelzinnige doelstelling van het spel is. Silent Hill is a scary place, but a beautiful game.. Alleen jammer van die minpuntjes. Nu nog hopen dat we Silent Hill 3 (binnenkort op PS2) ook op onze Xbox zullen kunnen spelen.