Shrek-N-Roll

Tot voor de komst van Shrek-N-Roll bleef Live Arcade gespaard van filmlicenties, een gegeven waar maar weinigen rouwig om waren gezien de doorsnee kwaliteit van de vele movie tie-ins op de andere platforms. Toch was ik enigszins hoopvol gestemd met deze download. Een puzzelspel gebaseerd op één van de betere animatiefilms en een indrukwekkende 142 megabyte groot - iets wat pas mogelijk werd toen Microsoft de maximale grootte van de XBLA-games verhoogde van 50 naar 150 MB – biedt immers het nodige potentieel.

Far Far Away

In het land van Ver Ver Weg duikt een nieuwe boosaardige macht op, de “Alien Breed”. De weerloze Ogre-baby’s worden ontvoerd en aan de genade van de hongerdood overgelaten. Alle bewoners, goed en slecht, verenigen hun krachten en zetten alles op alles in een ongeziene reddingsactie. Klinkt goed, niet? Zonet zelf verzonnen. Dat heb je met de stakende scenaristen in Hollywood. Alternatief is de echte maar al even flinterdunne plot achter Shrek-N-Roll: Arthur roept, volgend op zijn troonsbestijging (in de film), een dag van spel en feest uit. Iedereen, ook de baby’s, doet natuurlijk mee. Kort samengevat: de kleintjes hebben honger, volproppen maar! Gewoon aan tafel aanschuiven was natuurlijk iets eenvoudiger geweest…

Way Way (too) Short

Balancerend op een met katrollen vastgemaakte balk trekken twee helden zich op langs de stenen muren van “Worcestershire Academy” en de houten palissades rond het “Pirate’s Ship”. Deel 2 van het spel neemt ons mee naar de verraderlijke bomen in “Shrek’s Swamp” en uiteindelijk naar de kasteelmuren van “Evil Queen’s Castle”. Met de analoge sticks beweeg je elk individu afzonderlijk naar boven of beneden, terwijl je het bolletje tracht te eten (gaande van een slak tot een opgerolde kikker) zonder je evenwicht te verliezen of in een gat te vallen. Tijdsdruk om het voederbolletje in de mond van de baby’s te krijgen is er niet echt, een voorzichtige speelstijl wordt niet afgestraft, integendeel zelfs. Geen onverwachte bewegingen van de sticks en de zwaartekracht rustig zijn werk laten doen door de plank lichtjes te hellen is veruit de beste aanpak. En van zodra je de evenwichtskunstjes onder de knie hebt, zorgen de resterende levels voor weinig problemen. Het kasteel uitspelen zonder een bal te verliezen is zowat de zwaarste uitdaging, maar na een tweede poging is ook deze achievement de jouwe. Zeker van zodra je weet dat het over de rand van de vele scheuren kieperen niet telt als een verloren bal. Daarmee hijst Shrek zich op tot de selecte groep games waarvan je zonder al te veel moeite alle gamerpunten kan binnenrijven. En dat is meteen de zwaarste tekortkoming. Na 16 levels is het gedaan, the end, game over.

Multiplayer komt in twee smaken: co-op waarbij elke speler de controle heeft over één personage en versus. Alleen de bal in evenwicht houden is reeds een hele opgave en vraagt al je concentratievermogen, samen is dit haast onmogelijk. Tegen elkaar gaat het spel zowaar nog meer de mist in. In deze mode speel je elk op je eigen muur, volledig uitgezoomd weliswaar. De details worden zo wel heel moeilijk te onderscheiden. Als je op de koop toe sporadisch op een schandalige fout botst waarbij de speler met de minste punten wordt uitgeroepen tot de winnaar, dan heeft de multiplayer nog weinig zin. Een zoveelste stevige knauw in de al belabberde levensduur.

Een spel dat voortbouwt op het CGI-festijn van de film, daar verwacht je vooral op het visuele front een knappe pres(en)tatie van. De fantastische intro van Shrek de Derde kon me destijds uitermate bekoren (in-game was het al een pak minder), maar op Xbox Live Arcade worden de rollen omgedraaid en is er van filmpjes geen enkel spoor meer te bespeuren. De levels daarentegen zijn mooi gedetailleerd en opgedeeld in 4 thema’s naar analogie met de werelden, zonder ooit dat ene “wauw-moment”. Voor de menu’s die tot de betere op XBLA behoren, is er tevens een eervolle vermelding weggelegd. Maar als één van de grootste (althans qua bytes) games op Live lagen mijn verwachtingen toch een pak hoger, te hoog blijkbaar.

Bad Bad Sound

Hoe bombastisch de soundtrack van Shrek 3 (de film) ook mag zijn, des te onopvallender is hij in Shreks uitstapje op Xbox Live Arcade. De componist had er blijkbaar niet veel zin meer in na het aanhoren van de lamentabele voice acting, want de kwaliteit van de stemopnames is ronduit slecht te noemen en mankeren stevig wat kilobits per seconde. Ken je het euvel waarbij een stem vervormd en gestoord klinkt als je een veel te stille opname op een veel te hoog volumelevel wordt afgespeeld? Het is zonder meer een amateuristische aanslag op je trommelvlies die echt niet meer van deze tijd is en voorgoed verbannen moest zijn naar de documentaires van eind jaren 80, die men toendertijd tot horens toe bleef afspelen in slecht verwarmde klaslokalen. Dat de twintig personages zich daarenboven beperken tot enkele flauwe en repetitieve oneliners maken de ontgoocheling compleet.

Aan het einde van deze puzzelqueeste blijf ik op mijn honger zitten. Veel te kort, een belabberde geluidskwaliteit (de stemmen ik het bijzonder) en een onder de verwachtingen blijvende presentatie brengen me terug naar het begin van deze review. 142 Megabyte? Is dit het zoveelste bewijs dat developers steeds vragende partij zijn voor meer opslagcapaciteit, niet zozeer om betere games te leveren maar uit luiheid om de uiteindelijke code niet te hoeven optimaliseren en comprimeren? Ondanks deze teleurstellingen wisten Shrek en zijn kompanen me niettemin enkele uurtjes te vermaken, maar voor 800 punten was het net dat tikkeltje te weinig, zelfs voor het jongere doelpubliek…