Shadows of the Damned

Shadows of the Damned is een spel waar enorm veel hype achter zit. Niet omdat er een zware marketingmachine achter zit, maar omdat veel bekende Japanse namen zich aan dit spel verbonden hebben. Zo zijn er Suda 51, de bekende director van de No More Heroes games, Shinji Mikami, de director van Resident Evil 4 en zelfs Akira Yamaoka, de sound director van Silent Hill. Dit zijn drie grote namen in de wereld van Japanse gamedesign en vooral in de wereld van horror games. Kan Shadows of the Damned slagen met dit pedigree?

We zullen onmiddellijk veel fans moeten teleurstellen, want dit spel is niet de grote fusie van Resident Evil en Silent Hill waar veel mensen op hoopten. Op dit spel rust duidelijk de stempel van Suda 51 en No More Heroes tot in het absurde. Het hoofdpersonage Garcia Hotspur staat bekend als een demonenjager van formaat die figuren zoals Dante van Devil May Cry kan rivaliseren. Zijn acties hebben echter Fleming, de koning van de demonen, een beetje kwaad gemaakt en deze gaat zichzelf uitleven op Garcia’s vriendin. Het lukt Garcia om Fleming te onderscheppen, maar Fleming blijkt te sterk voor hem. Toch weigert hij zijn verlies toe te geven en springt hij achter Fleming aan net voor zijn portaal naar de onderwereld sluit. Het is nu aan Garcia om zijn vriendin te redden.

Gelukkig is Garcia niet alleen in deze third-person shooter. Hij krijgt hulp van een demoon met de naam Johnson. Johnson was ooit heel sterk, maar omdat hij niet meedeed met de rest, werd hij gestraft. Gelukkig kan hij nog steeds van vorm veranderen in een motor, een pistool, een shotgun en een machinegeweer. Een groot deel van het spel bestaat eruit Johnson te versterken. Dit doe je door middel van blauwe en rode edelstenen. Blauwe edelstenen geven je nieuwe mogelijkheden (zoals een machinegeweer met acht lopen in plaats van één), terwijl rode edelstenen de kracht van je geweren vergroten. Er bestaan ook witte edelstenen en deze kan je gebruiken om voorwerpen uit winkels te kopen zoals kogels of drank om je leven te herstellen.

Johnson heeft echter nog meer geheimen en de belangrijkste daarvan is het feit dat hij licht kan maken in de onderwereld. Demonen haten natuurlijk licht en ze willen dit koste wat het kost kapot maken. Ze  kunnen daarom velden van duisternis maken die Garcia’s leven traag, maar zeker opzuigen. Door met een kogel van licht op een geitenhoofd - Garcia snapt de logica ook niet - te schieten, kan Garcia deze gebieden verwoesten. Demonen worden trouwens ook onkwetsbaar als ze in duisternis gehuld zijn, maar een goede lichtkogel haalt deze bescherming weg.

Met deze wapens moet Garcia zich een weg banen doorheen een verhaal van vijf hoofdstukken die elk bestaan uit verschillende levels. Op vlak van speelvoer zitten we bij Shadows of the Damned goed en het speelt inderdaad enorm lekker. Niet alleen ziet alles er vrij goed uit qua personages en omgevingen, maar de levels getuigen ook van de nodige dieptegang qua  design. De puzzels worden traag, maar zeker moeilijker waardoor we echt een gevoel krijgen dat we elke keer een nieuwe uitdaging krijgen. Ook de vijanden worden qua sterkte en aantal constant sterker.

De soundtrack is degelijk, maar we moeten hier een enorme vermelding maken voor het stemwerk. Deze klinkt enorm goed en is bij dit spel zeker nodig. Het spel staat, net zoals No More Heroes, bekend om zijn sfeer en zijn humor. Garcia en Johnson zijn een hecht duo en dat hoor je ook aan hun stemmen. Het spel bevat ook een ruim aanbod aan seksuele dubbelzinnigheid om de dialoog te spijzen.  Jullie kunnen jullie verwachten aan een groot aantal grappen over het feit dat Johnson een eufemisme voor penis is en het feit dat Johnson vaak naar zichzelf refereert als werktuig helpt ook niet. Om een voorbeeld te geven: de eerste vorm die Johnson aanneemt is een geweer met de naam The Boner. Heel subtiel. Als je deze echter versterkt, verandert zijn naam naar The Hot Boner. Johnson zegt dan onmiddellijk: “Quick, shoot the enemies with your Hot Boner!”. De humor is een stuk subtieler dan pakweg Duke Nukem Forever waardoor het ook niet infantiel overkomt.  Als dit soort grappen echter niets voor jou zijn, dan ga je je enorm irriteren aan de dialogen die ongeveer voor 60% bestaan uit dubbelzinnigheid.

Shadows of the Damned is een zeer degelijk spel, aangezien het weet wat het wil. De uitvoering is daarom ook bijzonder geslaagd: de gameplay is uitdagend, zelfs ietwat gewaagd, maar zeker niet frustrerend. Het geheel wordt dan gekoppeld aan degelijke graphics en een zeer uniek design dat ons doet hunkeren naar meer. Shadows of the Damned is niet alleen een aankoop waardig, maar het is zelfs een aanrader van formaat!