SEGA Superstar Tennis

Videogamepersonages die niet binnen de grenzen van hun normale genre blijven, we kijken er al lang niet meer van op. Zo wagen Mario en zijn Nintendo-vrienden zich regelmatig aan een sportief uitstapje, liet Pac-Man zich eveneens ooit verleiden tot een potje karting en duiken populaire reeksen als Metroid en Pokémon regelmatig in pinball-formaat op. Ook Sonic en zijn kleurrijke kameraden uit de Sega-stal ruilen nu hun traditionele setting in voor een tennisracket in Sega Superstars Tennis.

Sega-fans wacht met Sega Superstars Tennis een waar feest van herkenning, want talloze bekende en minder bekende franchises uit het rijke universum van Sega maken hun opwachting in de game. Dit komt al tot uiting in het keuzemenu van de personages, met onder andere de onmisbare Sonic en zijn kornuiten Tails, Shadow en Dr. Eggmann, de adorabele aapjes AiAi en MeeMee uit Super Monkey Ball, en ook Gum en Beat uit Jet Set Radio komen aan bod. Die-hard fans van Sega zullen verder tevreden zijn dat cultreeksen als NiGHTS en Golden Axe ook vertegenwoordigd zijn in de selectie van zestien personages, waarvan er acht standaard aanwezig zijn en je er acht moet vrijspelen.

Naar goede sporttraditie heeft elk personage een specifieke kwaliteit waarin hij of zij net iets beter is dan de anderen. Voor Sonic en Beat is dat vanzelfsprekend snelheid, terwijl Gilius van Golden Axe en Amigo van Samba de Amigo uitblinken in kracht. Ieder character beschikt daarnaast nog over een Superstar-move. Door punten te scoren en de bal goed aan de overkant van het net te plaatsen, raakt het metertje – irritant weergegeven door een knalgele ster onder je tennisser – van je Superstar-move langzaam gevuld. Met een druk op de trigger activeer je voor enkele seconden de Superstar-mode. In theorie zou je tennisser dan een stuk sterker moeten zijn, maar in de praktijk merken we dat je eerder nadeel dan voordeel haalt uit zulke power-ups. Het scherm wordt overdadig gevuld met felle effecten en de bal maakt vreemde capriolen die steevast in jouw nadeel lijken uit te draaien. Zonde, want zo wordt één van de potentieel leukere aspecten van meet af aan verknoeid.

Naast de gebruikelijke oefenmatchen en toernooien maakt de Superstars mode de hoofdbrok van Sega Superstars Tennis uit. Deze modus is opgebouwd uit verschillende werelden die elk rond één Sega-game gevormd zijn. Net zoals bij het arsenaal aan personages passeren ook hier beroemde series als Sonic The Hedgehog, Space Channel 5 en Puyo Pop en vergane glorieën met onder meer The House of the Dead, Space Harrier en After Burner de revue. De tennisterreinen en achtergrondmuziek zijn eveneens ontleend aan de respectievelijke reeksen waarin je aan de slag gaat. Iedere themawereld schotelt je naast de te verwachten singles en doubles tennismatchen ook talloze minigames voor, waarin de gameplay van de reeksen gecombineerd wordt met het tenniselement van Sega Superstars Tennis. Zo dien je je in het Jet Set Radio level te bevoorraden met de correct gekleurde spuitbussen en al tennissend tags op te vullen terwijl de agenten je op de hielen zitten, Virtua Cop laat je met je racket naar de kartonnen doelwitten mikken en in Super Monkey Ball moet je met forse slagen de typische bollen in de doelwitten te meppen. Meerdere minigames zijn ludiek uitgewerkt en zijn de eerste keren best amusant, maar om een wereld te voltooien, is het nodig om iedere minigame meerdere malen opnieuw te spelen, telkens met een licht andere doelstelling of een iets krappere tijdslimiet, waardoor de aanvankelijk leuke minigames snel gaan vervelen.

Ook de tenniswedstrijden zelf kunnen helaas niet lang boeien. Men heeft doelbewust geopteerd voor doodeenvoudige controls om de game voor iedereen toegankelijk te maken, met als resultaat dat de partijtjes tennis iedere vorm van diepgang en uitdaging missen. Daarnaast bieden ook de Superstar-shots geen meerwaarde en is er van de specifieke kwaliteiten op het veld weinig te merken.

Grafisch ziet Sega Superstars Tennis er niet bepaald next-gen uit, maar het vrolijke en gevarieerde kleurenpallet past wel uitstekend bij de game. De verschillende omgevingen zijn geïnspireerd op de verscheidene Sega-games en aangepast naar een tennisbaanformaat. Dat resulteert in een reeks gevarieerde en voor fans van Sega nostalgische courts die propvol verwijzingen naar de games in kwestie zitten. De animaties na ieder punt gaan weliswaar snel vervelen, gelukkig kan je ze met een druk op de A-knop meteen skippen. Ook de soundtrack gaat zijn mosterd halen bij de bekende franchises. De weinige voice-acting bestaat uit krampachtige slagzinnen die bij de bovenvermelde animaties opduiken, en mochten wat ons betreft helemaal achterwege gelaten worden wegens hun geforceerde karakter.

Uiteindelijk is Sega Superstars Tennis niet meer dan een middelmatige game geworden. De tennismatchen zelf zijn zeer oppervlakkig, waardoor je wel meteen en zonder al te veel oefening een wedstrijdje tennis kan spelen, maar het plezier er even snel af is. Ook de minigames bieden aanvankelijk nog enig vermaak, maar worden snel repetitief. De Superstars mode is in minder dan vijf uur uit te spelen, al is de kans groot dat je als geoefende gamer ergens halverwege de aandacht al verloren hebt. Alle minigames uit de singleplayer zijn tevens met meerdere mensen in multiplayer te spelen, maar het probleem van de repetitiviteit is hier eveneens prominent aanwezig. Sega-fanaten zullen deze euvels aanvankelijk met de mantel der liefde bedekken, maar ook zij zullen snel inzien dat er onder dat laagje nostalgie slechts een beperkte tennisgame zit. Sega Superstars Tennis lijkt ons dan ook eerder een spel voor de jongere gamertjes. Voor hen is deze game laagdrempelig en toegankelijk genoeg om enkele uurtjes speelplezier te garanderen. Meer ervaren spelers zoeken beter hun heil bij realistischere varianten als Virtua Tennis 3.