Sega GT2002

Sega heeft een rijke traditie in het racespel genre. Van het inmiddels met mythische proporties beladen nostalgisch karakter van Out Run tot Sega Rally, één van de beste console racers ooit. En van het onvergetelijke F355 Challenge, tot het op het model 2 arcade board ontwikkelde Scud Race. Wat ik hier eigenlijk mee wil zeggen is, dat ik de woorden “Sega” en “racers” steeds associeer met “must buy”. Toch lag dit bij Sega GT2002 even anders. Aan de basis hiervan lag zeker de middelmatige Dreamcast voorloper Sega GT : Homologation Special.

Toen ik uiteindelijk Sega GT2002 toch in m’n Xbox stopte, had ik me er al mee verzoend dat dit waarschijnlijk slechts een middelmatig spel zou zijn. Na de dromerige intro komen we terecht in het hoofdmenu. Hier hebben we de keuze uit de Sega GT2002 mode, de Chronicle mode, Time Attack en Arcade Mode. De Sega GT2002 mode is het kloppend hart van het spel. Hier kan je nieuwe wagens en onderdelen kopen. Verder is het belangrijk om je wagen goed te tunen om op die manier de maximale capaciteit uit je ronkende beestjes te halen. Dit heeft allemaal slechts één doel : races en geld winnen. Hiervoor heb je twee mogelijkheden. De event races zijn een ideaal middel om op korte tijd veel geld te verdienen. In de event races race je tegen 5 andere tegenstanders over één enkel parcour voor de overwinning. Met het verdiende geld tover je een doordeweeks bakje al vlug om in een racemonster. En dit zal je nodig hebben als je in de officiële races geen belachelijk figuur wilt slaan. De officiële races zijn opgedeeld in verschillende levels. Deze levels bestaan dan weer uit 3 à 5 parcours waarbij je telkens binnen de top 3 moet eindigen. Tussendoor zul je ook nog eens eventjes je rijbewijs moeten upgraden, wil je toegang krijgen tot de volgende levels . Het slagen voor je rijbewijs doe je door te finishen binnen een vooropgestelde tijdslimiet. Door races te winnen, win je niet alleen geld maar ook prijzen. Dit kan gaan van een nieuwe auto tot een trofee. In je garage kan je dan je trofeeën bekijken, auto onderdelen vervangen en je wagens tunen of verkopen.

In de chronicle mode krijgen we bolides van de jaren 70 en 80 voor de kiezen. De opzet is simpel : eindig binnen de top 3 en je gaat verder naar het volgende level. Als beloning krijg je respectievelijk een bronzen, zilveren of gouden medaille en een eerste plaats resulteert opnieuw in extra wagens. Om de nostalgische sfeer te bewaren, start je elk level in zwart-wit kleuren. Naarmate de race vordert gaat het zwart-wit scherm dan langzaam over in de normale kleuren.

De quick battle staat voor de no-nonsense aanpak. Geen geknoei met wagens, geld of auto onderdelen, maar pure racefun. Je kiest een wagen, een parcour en moeilijkheidsgraad, en voor je het weet sta je zenuwachtig aan de startlijn. In deze mode is het ook mogelijk om met 2 spelers in split screen tegen elkaar te racen.

Voor een racespel heeft Sega GT 2002 een vreemde leercurve. Dit heeft alles te maken met de onvergeeflijke AI van de tegenstanders. Met een niet getunede wagen zie je je tegenstanders al vanaf de startlijn wegspurten om ze nadien nooit meer terug te zien. Hun snelheid lijkt beter en hun acceleratie doet vermoeden dat de wagens op kerosine rijden. Met een goed getunede wagen vormen je tegenstanders dan weer bijna geen bedreiging. “Lijkt me logisch” hoor ik je al denken, maar het is vooral de povere aalmoes die je ontvangt wanneer je als laatste over de streep komt die het upgraden van je wagen zo moeilijk maken. En aangezien je als niet getunede wagen altijd als laatste over de streep komt, is het soms nodig om eindeloos deel te nemen aan de event races om de nodige spaarcentjes te verzamelen.

En dit is nog niet alles…

Aangezien er in dit spel geen schademodellen van de wagens zijn (zoals bijvoorbeeld bij CMR3), hebben de developers dit proberen op te lossen door een schadebalk die tijdens het racen afneemt telkens wanneer je tegen andere auto’s oprijdt of obstakels langs het parcour raakt. Na de race wordt dan ook dadelijk de rekening gemaakt. De opgelopen schade wordt van je prijzengeld afgetrokken, zodat je van het beetje geld dat je al verdiend had, ook nog eens een deel moet afgeven voor de herstelling van je wagen. Het houd je natuurlijk alert tijdens de race maar hierdoor ontstaat er ook een soort onevenwicht in de gameplay en de progressie : enerzijds frustrerend en repetitief, anderzijds te simpel. Maar toch wil ik hier aan toevoegen dat de momenten waarop het wel ‘klikt’ (en het zijn er genoeg) enorm uitdagend en bevredigend zijn.

De design van de parcours is erg goed en verhoogt het spelplezier. Ondanks dit zien de omgevingen er soms wat ‘klinisch’ uit : fletse kleuren en detailloos. De real time omgevingsreflecties op de blinkende bolides zijn dan weer een pluspunt maar de platte 2D sprites waaruit de toeschouwers zijn opgebouwd is echt geen zicht. De replays zien er verzorgd en realistisch uit. Je kan trouwens tijdens de replays foto’s maken van je favoriete en spectaculaire race exploten waarna je de foto’s nadien opnieuw kan bekijken in je garage.
De vormgeving van de menu’s zijn eveneens verzorgd en de laadtijden tussen de verschillende menu’s zijn tot het minimum beperkt. Belangrijk daar je veel tussen de menu’s moet switchen.

De auto’s zien er realistisch uit en je heb dan ook een uitgebreide keuze tussen de verschillende grote autofabrikanten. De besturing van de wagens is in tegenstelling tot hun uitzicht dan weer veel minder realistisch. De overwegende arcadebesturing sluit meer aan bij PGR, dan bij Gran Turismo waardoor er vooral weer lekker met een gezwind arcadegevoel door de bochten ‘gepowerslide’ kan worden.

Vooral het geluid van de ronkende motoren is erg goed en zeker één van de sterke punten van dit spel. Alsook de trilfunctie trouwens : het optrekken van de motor, elke oneffenheid in de weg, iedere ‘tik’ die je aan andere auto’s uitdeelt, kan je voelen. Een minpunt is dan weer de muziek. Deze varieert van middelmatig tot enerverend.. Gelukkig kan je je eigen muziek van de harddisk gebruiken en wordt de in-game muziek grotendeels overstemd door het ronken van de wagens.

Misschien ben ik streng maar Sega GT2002 heeft zeker veel goede momenten. De besturing, de grafische uitwerking, ’het gevoel’ en het geluid van de wagens bijvoorbeeld. Of de eindeloze opties waardoor de levensduur aanzienlijk toeneemt. Het tunen van de wagens is zelfs voor mensen die in het dagelijkse leven enkel het stuur en gaspedaal van hun wagen weten staan, makkelijk en begrijpbaar door de duidelijke instructies bij elk wagenonderdeel. Over het algemeen is Sega GT2002 een goed spel dat jammer genoeg wat tussen 2 stoelen valt. Enerzijds is de besturing meer arcadegericht waardoor Gran Turismo fans ontgoocheld zullen zijn. Anderzijds is de arcadebesturing dan weer niet ‘arcade-achtig’ genoeg waardoor enthousiasten van arcaderacers zich hard zullen moeten aanpassen. Kun je echter met de juiste verwachtingen naar dit spel kijken en neem je middelmatige muziek erbij, dan kan je met een gerust hart dit spel aan je collectie toevoegen.