Screwjumper

Seconds from disaster

“Seconds From Disaster” is één van mijn favoriete tv-programma’s op het National Geographic Channel. Maar nooit had ik durven denken dat ikzelf ooit in een dergelijke situatie verzeild zou geraken: aan duizelingwekkende snelheid in een peilloze diepte vallen, volledig overgeleverd aan de genadeloze wetten van de natuurkunde, zonder enige hoop op redding. Beseffend dat het op een ramp met dodelijke afloop zal uitdraaien, lijken je hersenen aan sneltreinvaart nog een laatste keer alle mogelijkheden te overlopen. De uitkomst is echter onherroepelijk, je krijgt je vrije val maar niet onder controle en de bodem van de mijnschacht nadert met een duizelingwekkende snelheid. Dit is “Seconds From Disaster”.

Spijtig genoeg is dit geen interessante documentaire, maar heb ik het over een Xbox Live Arcade game die zonder meer tot de zwakste sinds het ontstaan van de service mag gerekend worden, en dat aan een stevige 800 Microsoft punten.

De harde realiteit

Je missie is uitermate simpel: aliens hebben een grootscheepse mijnoperatie opgezet op verschillende planeten, en dat is niet naar de zin van de aardbewoners, want blijkbaar zuigen die verdomde aliens zo de planeten (4 om precies te zijn) leeg, zonder hiervoor te betalen! Jij wordt gedropt in de mijnschachten (in totaal 20) met als doel de hele rotzooi permanent buiten werking te stellen. En dat gaan we even doen op onze bekende diplomatische manier, door de “core” op de bodem van de mijntunnel tot ontploffing te brengen. Eerst moet het schild rondom ontmanteld worden, en dus word je uit een dropship gekieperd om met een rotvaart aan je verticale reis te beginnen.

De spelregels zijn eenvoudig: groen is goed, rood slecht. Door met voldoende snelheid de groene platforms te raken, begeven deze het onder de druk en vermindert de schildsterkte rondom de geviseerde kern. Bijkomende schade aan andere objecten (lees: hindernissen) kan je toebrengen mits enkele welgemikte dynamietstaven. Tip: hou zeker enkele staafjes TNT over voor de kern zelf, want deze zijn goed voor 10% schade in de laatste meters voor de begane grond. Indien je faalt, zal het chemische afweersysteem in actie schieten. Om jezelf wat extra tijd te kopen, kan je je vrije val afremmen door de weerstand te vergroten, net zoals een echte valschermspringer (maar nu zonder parachute). Klinkt tot hier goed, niet? Maar hoe goed het op papier ook mag lijken, in praktijk blijft daar met de gebrekkige besturing niet veel van over. Precies aansturen naar een platform voelt meer aan als een bungiejump van de spits van de O.-L.-Vrouwekathedraal met een zware hersenschudding en is alles behalve een aangename ervaring. Het lijkt haast alsof een onzichtbare macht je constant zit tegen te werken terwijl de dronken 3rd person camera er nog een schepje bovenop doet. Frustrerend is het minste wat je kan zeggen. Niet dat dit je belet om uiteindelijk die rotkern toch te dynamiteren en je vervolgens vliegensvlug uit de voeten te maken. De falende besturing valt in omgekeerde richting echter nog meer op en je moet de halfgeslaagde missie maar al te vaak alsnog met de dood bekopen. Mits volharding zal je uiteindelijk alle levels doorspartelen en de bijhorende achievements binnenrijven, een pleziertochtje zal het alleszins nauwelijks geweest zijn.

De multiplayer mode maakt het me alweer zeer gemakkelijk, want opnieuw (en opnieuw en opnieuw) speelt niemand deze game online. Een statistiekje om deze bewering te ondersteunen? Aan het begin van het nieuwe jaar, anderhalve maand na de release, telde het multiplayer leaderboard van de eerste stage minder dan 20 (twintig) entries. Geen enkel van de overige 19 scoreborden registreerde meer dan 10 hits!

Meteen na het opstarten denk je: “Wauw, dit ziet er een vette game uit!”. Knappe menu’s met een geanimeerde achtergrond waarin een schitterende ijsplaneet de hoofdrol voor zich opeist, doen het beste vermoeden. Maar je voelt de bui al hangen als je in diezelfde voorstelling het verschil tussen beide personages opmerkt. Voor de eerste huurling lijkt men namelijk een thumbnail buiten alle proporties te hebben uitvergroot. Komaan zeg, dat zie je toch meteen? En ja, de anticlimax kan haast niet groter zijn van zodra je de startknop indrukt en de missie aanvangt. Een simplistische design met steeds dezelfde platformen en hindernissen is niet iets wat je verwacht in een game van 95 megabyte. Ook opvallend, in het bijzonder bij het verlaten van de tunnel, is de alom tegenwoordige mist die het dieptegevoel niet ten goede komt. Als je denkt dat de volgende planeet enig soulaas brengt, kom je bedrogen uit. Een andere achtergrond gedurende de 3 seconden durende aanvliegscène en wat nieuwe lage resolutie textures op de wand van de tunnel, daar moet je het mee stellen. Jammer, want het achterliggende idee heeft zoveel potentieel om een visueel spektakel te zijn. Positief? Het snelheidsgevoel is present. Joepie! Zucht…

Het geluid is redelijk, maar meer niet. De menutune is degelijk zolang je de zielige prestatie van de préhistorische drumcomputer kan verdragen. Op welke rommeluitverkoop ze die nog hebben gevonden, is me een raadsel. De rest van het geluid stelt echter weinig voor. Maar het is anderzijds niet dat de muziek of geluidseffecten deze game nog konden redden. Dat dit het beste in het spel is, zegt meer dan genoeg. Tijd voor de vernietigende conclusie…

Disaster strikes

Screw(ed)jumper is één van die weinige games die nooit het levenslicht had mogen zien. Ongetwijfeld wisten Frozen Codebase (developer) en THQ (publisher) dit maar al te goed en is de game enkel vrijgegeven om een weinig geïnvesteerd kapitaal te recupereren. Of ze met deze release veel meer dan de rekening van de koffie kunnen betalen, is zeer twijfelachtig. Wil je toch op een aangename manier naar beneden springen, zal er niets anders opzitten dan Pilotwings op de SNES vanonder het stof te halen en echt te genieten van het virtuele skydiven (kijk en leer heren developers). Screwjumper daarentegen eindigt met een ongeziene doodsmak op het harde beton. Delete!