Saw II: Flesh and Blood

Binnen het gamelandschap biedt een vervolgdeel doorgaans meer van hetzelfde, maar dan in een verbeterde vorm. Het eerste Saw-spel dat vorig jaar verscheen, maakte bijvoorbeeld weinig indruk met zijn klungelige besturing, oubollige gevechten en gedateerde graphics. Wij gingen er dan ook vanuit dat in Saw II: Flesh and Blood op zijn minst een aantal van deze minpunten waren weggewerkt. Na een vijftal uren spelen moeten we echter concluderen dat Saw II de broodnodige verbeteringen grotendeels ontbeert. De oude minpunten zijn nog steeds aanwezig en de doorgevoerde aanpassingen maken de game er niet echt beter op, integendeel.

Saw II: Flesh and Blood barst namelijk uit zijn voegen van de problemen. Heel veel problemen zelfs, waaronder een voor de hand liggend en weinig noemenswaardig verhaal, dialogen en scènes om te huilen, houterige animaties, graphics uit 2005, maar z’n grootste blunder is het repetitieve karakter en het overdadig gebruik van slecht ontworpen quick time events. Het spel legt al zijn ‘troeven’ in het eerste speeluur op tafel, om daarna tot vervelens toe in herhaling te vallen.



In de basis is Saw II: Flesh and Blood een survival horror-spel waarin je een inwisselbaar personage (ditmaal is dat Michael Tapp, de zoon van de vermoorde Detective Tapp, die de hoofdrol in het eerste deel vervulde) voorbij de sadistische hindernissen van zieke geest Jigsaw loodst. Aan het eind van iedere missie krijg je de kans om een ander slachtoffer uit  zijn of haar benarde situatie te bevrijden door een logische, doch hersenkrakende puzzel op te lossen die zo uit één van de vele films lijkt te komen.

De weg daar naartoe is allesbehalve een pretje. Niet door het lugubere sfeertje, maar vooral omdat het zwoegen is in ongeïnspireerde en volstrekt lineaire missies, waarin al even inspiratieloze puzzeltjes opgelost en vijanden uitgeschakeld moeten worden. Je plaatst zekeringen om een vergrendelde deur te openen, zet schakelaars om en gaat meermaals op zoek naar de juiste combinatie van het zoveelste cijferslot. Allemaal dingen die we al tig keer zagen voorbijkomen in de voorganger en een zwik andere spellen, maar in deze game nogmaals herhaaldelijk door onze strot wordt geduwd. Of de makers hadden er zelf geen zin meer in, of ze beschikken simpelweg over geen enkele sikkepit creativiteit om een deftig spel te bouwen rond deze uitgemolken licentie.



We kunnen ook geen begrip optekenen voor de poging die wordt ondernomen om de problematische vechtscènes uit het eerste deel te verbeteren. De oplossing wordt gezocht in het gebruik van quick time events, waarbij de input van de speler beperkt blijft tot het slaafs indrukken van de juiste knoppen en de gevechten voortdurend uitmonden in de overtreffende trap van saaiheid. Welke idioot vond dit systeem ooit een goed idee of op zijn minst een waardig alternatief op de fel bekritiseerde gevechten uit de eerste?

Je doet er ruwweg vijf uur over om het spel volledig uit te spelen. Dat is kort, maar je verdient een dikke pluim als je de game niet veel eerder aan de kant hebt gesmeten. De verveling sloeg bij ons al toe nog voordat we met de tweede missie klaar waren. Op geen enkel moment konden we respect opbrengen voor het resultaat. Het totaalproduct is dan ook zielloos, ronduit saai en de makers hebben totaal geen moeite gedaan om dat te verhinderen. Laat staan dat ze een inspanning hebben geleverd om de vele gebreken te verdoezelen.