Saints Row 2

Laat ons er geen doekjes om winden, Saints Row was een GTA rip-off en bij deze opvolger is dat niet anders. Een grote stad waar je vrij kan in rondlopen, radiozenders, straathoeren, patserbakken, brutale actie, noem maar op, het zit er weer allemaal in. Daar is niks mis mee uiteraard, beter goed gejat dan slecht verzonnen. Toch zijn we sceptisch als een dergelijke game op de rooster gelegd moet worden. GTA imiteren is immers een ambitieuze onderneming, en weinigen slaagden er in om met iets deftigs op de proppen te komen. Saints Row haalde misschien het niveau van GTA niet, maar het was zonder twijfel een van de betere pogingen. Ook de timing zat mee: Rockstar was klaar met de Playstation 2 en was volop aan het werk aan GTA4. Het publiek was dus wel klaar voor de eerste next gen freeroaming titel. Intussen is Saints Row 2 gearriveerd, maar deze keer is de timing iets minder gunstig. GTA 4 heeft de lat intussen torenhoog gelegd en je zal bijgevolg in deze review meermaals vergelijkingen met Rockstar’s blockbuster vinden. Maar dat wil daarom niet zeggen dat SR2 hetzelfde speelt als GTA4, integendeel. Volition heeft resoluut de kaart van onafgebroken actie, een hoge funfactor en heel veel humor gekozen. En geef toe, dat waren net de zaken die in GTA4 een beetje teruggeschroefd waren. De vraag is of SR2 zich alsnog voldoende kan onderscheiden?

Eerst en vooral creëer je een personage. De mogelijkheden zijn werkelijk enorm, de gekste outfits zijn mogelijk maar je kan ook kiezen voor allerlei moves, gelaatsuitdrukkingen en zelfs je eigen loopje. Maar het gaat nog verder dan dit: zo kan je ook je crib, je crew, en je wagens volledig naar wens aanpassen. Hier onderscheidt men zich al aanzienlijk van GTA4, waar je met een vast personage opgezadeld zat. Later kan je nog altijd zaken veranderen, voornamelijk je kledij dan, maar je kan ook de plastische chirurg een bezoekje brengen voor meer drastische ingrepen. Wanneer je tevreden bent met je look, begin je aan een spectaculaire ontsnapping uit de gevangenis. Op het einde van de eerste Saints Row werd je immers opgeblazen en belandde je in een diepe coma. Nu ontwaak je in de nor, en je besluit maar ineens om uit te breken van het op Alcatraz geïnspireerde eiland. Dit verloopt bijzonder bloedig, want na amper een half uurtje spelen had ik er al meer moorden op zitten dan de gemiddelde seriemoordenaar. Maar wie geeft nu om een moord meer of minder? De vrijheid lonkte! Op zoek naar geweren, drugs en hoeren!

En hier begint dan je nieuwe leven. Je bent aanbeland in het nieuwe Stilwater. De stad is gebaseerd op dezelfde metropool als uit deel 1, maar is eigenlijk niet meer te herkennen. Jouw gang, de Saints, is van het toneel verdwenen en het is aan jou om ze terug op de kaart te zetten. Er zijn intussen nieuwe spelers, zoals de Brotherhood, de Sons Of Samedi en de Ronin. De grote boosdoener is echter de Ultor Corporation die verantwoordelijk is voor de radicale veranderingen die Stilwater onderging tijdens de coma. Maar met hen moet je pas later in de game beginnen rekening houden. Missies vind je overal, en voor sommige heb je respect nodig. Dit kan je verdienen door sidequests, en goed nieuws: de world map staat er vol mee. Deze nevenactiviteiten zijn minstens even leuk als de hoofdmissies, en leveren naast respect ook allerlei kortingen op. Snatch laat je hoeren van andere pooiers afpikken, voor Chop shop moet je auto’s verzamelen. Trail blazing zet je op een brandende ATV waarmee je alles in brand moet rijden binnen een tijdslimiet enzoverder. Er zijn ook tal van races, te land, ter zee en in de lucht, en een demolition derby. Insurance fraud is ook terug van weggeweest: hier moet je de verzekering oplichten door jezelf voor een auto te gooien en zoveel mogelijk geraakt te worden door wagens. In Hitman krijg je een lijst met targets die je moet doden, en ga zo maar verder. De variatie is enorm en je zal je niet rap vervelen.

Mocht dat toch het geval zijn, dan kan je in je crib nog steeds de videogame “Zombie uprising” gaan spelen. Dit is een minigame waar je het opneemt tegen steeds meer zombies. Een leuk extraatje dat bovendien in online co-op mode te spelen is, net zoals de volledige game trouwens, en dat kan tellen! Na elke missie krijg je de krantenkoppen te zien van je misdaden. Ik keek er telkens naar uit om te lezen wat er over mijn daden geschreven werd, en meer dan eens kon ik een wijde grijns niet onderdrukken bij het lezen van deze koppen. Elke volbrachte missie levert je bovendien een veroverde buurt op, die op zijn beurt weer geld in het laatje brengt. Al snel rol je in de poen, en dat is geen overbodige luxe want er is heel wat om je duiten aan te besteden. Zo zijn er verschillende cribs die je kan kopen en opwaarderen met paaldanseressen, veel te grote bedden en mega home theaters. Wanneer je hierin investeert, gaan ineens ook je style points omhoog, hoeveel klasse je hebt met andere woorden. Veel nut heeft het niet, maar geef toe, zo’n mega luxueus appartement met op het dak een landingsplaats voor je eigen helikopter staat toch niet mis.

Om je daden wat kracht bij te zetten, beschik je over een enorm wapenarsenaal, je weet vast wel wat je mag verwachten. Nieuw is de mogelijkheid om tal van voorwerpen zoals flessen, kisten, en barkrukken op te pakken als wapen. Je kan er mee meppen of ze gooien. Ik vond het alvast een bijzonder geslaagde toevoeging. Zo stond ik met een uit de grond gerukt verkeersbord een omstaander af te rossen, tot plots een andere omstaander erbij kwam staan. Die begon op zijn beurt met zijn gsm een foto te maken. Een korte flits, en ik stond op het plaatje. Ik heb die persoon dan ook maar de kop ingeslagen voor het schenden van mijn privacy, iets waar ik veel belang aan hecht. Petje af voor dergelijke details, want ze dragen veel bij tot de coole sfeer en humor die rijkelijk vloeit in SR2.

Voor verzamelaars is er ook weer het een en ander te vinden. Eerst en vooral zijn er 50 cd’s doorheen de wereld verstopt. Verder zijn er ook 80 stunt jumps te vinden, en dan kan je nog op zoek gaan naar graffiti spots waar je de Saints Row tag kan neerzetten. Deze tag kan je overigens ook nog kiezen uit meerdere designs. Op zich zijn al deze verscholen objecten wel leuk, maar er begint naar mijn mening toch wat sleet op deze verzamelwoede te zitten. Of het nu duiven zijn of cd’s, volgens mij vind bijna niemand deze zaken spontaan, dus download je toch een walkthrough?

Sukkel je met je wagen in het water dan kan je door een enkele druk op de knop nog steeds “warp to coast” doen, dit bespaart je het vervelende zoeken naar voet aan wal. Ook zijn er ook zo goed als geen laadtijden, kortom SR2 beperkt de frustraties tot een minimum en laat het spelplezier de vrije loop. Neem nu het autorijden in GTA4: de auto’s reageerden zo gevoelig (zeg maar realistisch) dat je tijdens missies nooit eens echt kon scheuren zonder zwaar over de kop te gaan. Als resultaat reed ik de hele tijd als een opa om toch maar mijn missie niet te verknoeien. Niet zo in SR2, hier geef je overal voluit plankgas en rijd je alles overhoop. De besturing is volop arcade en dit vond ik gewoon veel plezanter. Dit is de brutaliteit uit de oude GTA-titels die ik miste in GTA4. De wagens zelf onderscheiden zich voldoende in rijstijl, er er zitten behoorlijk wat maffe voertuigen in. Een groot gemis in de eerste Saints Row waren de vliegtuigen, en deze keer hebben ze het wel gehaald. Al vrij vroeg in de game mag je eens proeven van het besturen van een heli en een sportvliegtuigje, maar je moet nog even geduld hebben eer je een eigen vliegtuig zal hebben. Verloren rijden doe je nooit want de ingame gps werkt prima, en voegt zelfs nieuwe routes toe wanneer je door steegjes rijdt die mogelijk als shortcut kunnen dienen.

De AI is jammer genoeg niet bijster spectaculair. Tijdens achtervolgingen doen de flikken soms wel eens verrassende dingen met hun wagen, maar in shootouts blijven veel tegenstanders hooguit wat links en rechts lopen om je kogels te ontwijken. Je hebt overigens betrekkelijk weinig problemen met de flikken. Af en toe komen ze wel achter je aan en natuurlijk escaleert hun aanpak naarmate jij verder het zwijn uithangt, maar je komt zelden in de problemen met de arm der wet en dat laat je toe meer plezier te beleven aan de missies. Niets zo frustrerend als je missie op te moeten geven omdat de flikken je lastig vallen tijdens een opdracht.

Wat betreft de graphics, daarover schijnen de meningen verdeeld. Persoonlijk vind ik het er allemaal ok uitzien, maar oogverblindend is het in geen geval. Laat ik het eerder omschrijven als functionele graphics. Helaas zie je af en toe wel eens wat schermscheuren, en hier en daar wat pop-up. Maar voor mij bedierf dit de gameplay niet. De sound vond ik dik in orde. Over de smaak van muziek moet je niet twisten, die is uiteraard persoonlijk. Maar niettemin beviel de soundtrack me meer dan die van GTA4, ook al is ie hier niet zo uitgebreid. Je kan de nummers gaan kopen in een cd winkel, om dan een custom playlist te maken die als je eigen zender uitgezonden wordt. Nog een leuk detail: af en toe begint je personage in de wagen spontaan mee te zingen met de muziek. Weliswaar een beetje vals en naast de maat. Heerlijk gewoon als het op The Final Countdown is, en het levert je zelfs een achievement op.

Verreweg het meest storende element in de game vond ik de auto’s die plots tevoorschijn komen en even snel verdwijnen. Stel, je ziet een mooie wagen die je wilt carjacken, en je gaat em achterna. Af en toe verdwijnt de wagen tijdens de achtervolging in het niets. Heel erg jammer, want dit beïnvloedt de gameplay, iets wat niet gezegd kan worden van het beetje screentearing dat soms ook de kop op steekt. Eén keer had ik ook een vastloper waar ik mijn console moest herstarten. Zonder deze technische minpunten zou ik de game zeker een 9 gegeven hebben. Nu moet ie het stellen met een royale 8+. En die is volgens mij dik verdiend door de waanzinnige hoeveelheid lol die je aan SR2 kan beleven. De gameplay is gevarieerd en staat als een huis, de besturing werkte voor mij prima en de actie is gewoonweg over de top. Als je alles gedaan wil hebben, gaan hier vele tientallen uren in kruipen, zoveel is zeker! Gooi daar nog eens de overdosis humor bij en je hebt een game die je herinnert aan wat gamen zo leuk maakt. Want geef toe, teveel games zijn te serieus tegenwoordig. Je wilt tenslotte toch plezier beleven, zwoegen doen we al genoeg in het echte leven tegenwoordig…