Saints Row

Rockstar heeft het merendeel van haar faam te danken aan de PlayStation 2-periode, waar ze met behulp van Grand Theft Auto III het genre der ‘sandboxgames’ tot nieuwe proporties hebben geblazen. Het was de eerste keer dat gamers een GTA- spel in drie dimensies speelden, en het groeide tot een baanbrekend, invloedrijk succes. Ook diens opvolgers, Vice City en San Andreas, waren regelrechte hits en Rockstar verbeterde telkens het concept van dit type games. Deze cashcow viel op bij andere developers en natuurlijk wilden zij een eigen deel van de sandboxmarkt voor zichzelf. Zulke GTA- klonen kwamen echter niet eens in de buurt van the real deal, maar is Saint’s Row de uitzondering op de regel?

Nothing compares to these blue and yellow purple pills

Tijdens de ontwikkeling van Saints Row ontving de titel massa’s hype van varia perssites, voornamelijk omdat het de eerste sandboxgame voor next- gen consoles was. De hype nam aanzienlijk toe wanneer ontwikkelaar Volition, bekend van Red Faction, aangekondigde dat ze een online multiplayer zullen integreren. Dit is een primeur voor het genre en velen hadden hoge hopen, maar dit is tegelijkertijd de eerste plaats waar Volition flink de mist inging.

Was je plan om Saints Row in de wacht te slepen puur voor de multiplayer, dan raad ik je dit ten sterkste af. In de huidige vorm is de online mode een treinwrak van formaat, met fouten die je normaliter niet zou verwachten in een bigbudgetproject zoals dit. De netwerkcode is verschrikkelijk – erger zelfs dan die van Prey – en meteen vind je de oorzaak van allerlei problemen die je online kan beleven. Tot nu toe heb ik drie verschillende scenario’s meegemaakt: zo gebeurt het maar al te vaak dat ik helemaal niemand in de gehele sessie tegenkom, terwijl anderen me neerschieten. Andermaal zie ik een paar avatars van m’n tegenstrevers, maar staan ze volledig stil terwijl ik ze zonder enige moeite kan liquideren. Op een goede dag is het merendeel van de party wel zichtbaar, maar is de lag zo erg dat ze regelmatig van de ene naar de andere kant teleporteren. Winnen is hierdoor praktisch onmogelijk geworden én er is een glitch die het mogelijk maakt om iemands kledij te stelen. Godzijdank dat Volition de intentie heeft om deze gebroken Xbox Live-integratie te herstellen, al is het momenteel nog onduidelijk wanneer dat zal gebeuren.

Absolute zonde eigenlijk, want aan de basis van de multiplayer heeft Volition flink wat aandacht besteed. Saints Row gebruikt het Party systeem van Halo 2, een feature die we voor het laatst in de Xbox- versie van Burnout: Revenge zagen. De lobby is een eigenlijke kamer waar een groep spelers rondlummelen tot dat de host het boeltje lanceert. Vanaf dit moment treedt de matchmaking in actie, en verbindt het spel je met anderen, zodat je met maximaal twaalf man kogels kan uitwisselen. Je kan nog verder gaan en een eigen gang creëren, waar je samen met je leden streeft om als gang nummer één van Saint’s Row te boek te staan. Ook de uitgebreide create-a-player van de singleplayer (waarover later meer) is present, evenals de optie om kledij aan te kopen voor je character. Jammer is dat je de gezichts- en lichaamsopbouw van je personage in de singleplayer niet kan overschrijven, waardoor je weer helemaal van nul moet beginnen. Het kopen van kledij is à propos een hele karwei: de duurste klederdrachten bedragen enkele duizenden dollars en heb je vandaag de dag veel geluk, dan verdien je enkel zestig à vijfennegentig dollar.

Sound of the police - woo woo woo

Online coöp zou een extra reden geweest zijn om Saint’s Row te overwegen, maar ook hier stelt Volition ontzettend teleur. Ze volgden niet dezelfde weg als Crackdown (waar je samen met een vriend de hele storyline kan uitspelen), maar kozen liever voor het toevoegen van een recordaantal van twee hele levels! Leuk als je op de hoogte bent dat THQ vóór de release onthulde dat ze later extra levels via de marketplace zullen aanbieden. Het ene level vraagt je om twee dozen van punt A naar punt B te transporteren, terwijl je bij level nummer twee iedereen uit de weg moet ruimen om de eindbestemming te behalen. Erger nog: de dozen flitsen terug naar het startpunt nadat hun tijdlimiet verloopt, de A.I. respawnt voortdurend achter je én je beschikt over veel minder health – evenals stamina – dan in de singleplayer. Onbegrijpelijk feitelijk waarom de ontwikkelaars zulke keuzes toelieten.

Qua resterende modi in de multiplayer moet je niet veel verwachten: ze zijn standaard en er is weinig sprake van vernieuwing. Gangstar Brawl is gelijk aan deathmatch, en Big-ass Chains is een variant van de eerder vermelde mode waar je zoveel mogelijk blingbling van je tegenstanders moet verzamelen. Tevens is er Bling My Ride (hier streef je om zo snel mogelijk je wagen naar het hoogste level te upgraden) en Protect the Pimp, wat voor zichzelf spreekt. Elk van de bovenstaande modi heeft de optie om het in teamverband te worden gespeeld. Vrij vanilla, zoals je zou zeggen, en de levels (kortom: te weinig, te groot) laten een indruk achter dat de gehele multiplayer maar een afterthought is.

Multiplayer is dus met andere woorden een complete ramp, maar hoe zit het met de singleplayer? Al vanaf het begin merk je dat Volition een slechte zet heeft begaan: het thema van urban gangstahs au serieux nemen. Dat Saints Row geen plot heeft om u tegen te zeggen, dat begrijp ik nog (niemand hunkert naar een uitstekend verhaal voor dit soort games), maar als er tijdens de dialogen om de twee zinnen met scheldwoorden wordt gegooid, dan besef je dat dit op termijn lachwekkend overkomt. Zelfs de catchphrases van willekeurige bijstanders bestaan grotendeels uit schunnige taal. Door diezelfde reden hebben enkel een klein deel van de hoofdpersonages een charismatische uitstraling, wat tevens een verspilling is van het talent dat THQ voor het spel in de wacht sleepte. Om eventuele verwarring te voorkomen: over de prima prestaties van onder andere Michael Clurke Duncan (The Green Mile), Tia Carrere (Relic Hunter) en Daniel Dae Kim (Lost) valt er niets op aan te merken.

Check yourself before you wreck yourself

De klachtenlijst blijft overigens groeien wat betreft de grafische capaciteiten van Saints Row. Eerste next-gen sandboxgame, oké, maar het spel is alles behalve zacht voor het oog. Grootschalige game of niet, dit is geen excuus om een onregelmatige framerate, die bij de minste activiteit een paar tellen laat vallen, goed te keuren. Vooral wanneer de introtrailer demonstreert hoe vlekkeloos ze draait. Ze hebben de game verbeterd ten opzichte van de demo, maar bij iedere zware gebeurtenis durft Saints Row lager te gaan dan twintig frames per seconde. Dit zou min of meer aanvaardbaar zijn geweest, ware dit het enige probleem, maar er zijn véél meer bugs te bespeuren. Constante screentearing, bizarre belichting, pop-in, clipping, pop-up, interlacing, pop-out, verdwijnende textures, en dies meer. Je noemt het maar op, en je vindt het hoogstwaarschijnlijk terug in Saints Row. Vervolgens lijkt het alsof de personages uit klei geboetseerd zijn en kunnen de stedelingen van Stillwater zichzelf (inclusief hun wagen) blijkbaar verplaatsen in voor ons verboden terrein. Sommige locaties bevatten veel details, maar ze ogen alsnog ontzettend steriel. Wat ziet er dan wél mooi uit? De particles effects (lees: de explosies) gecombineerd met de soms onrealistische physics, welke garant staan voor talrijke amusante omstandigheden.

Eén terugkerende feature uit de Grand Theft Auto- reeks die opnieuw en opnieuw lof van haar fans ontving, was de autoradio met een resem hilarische dj’s. Volition trachtte dit aspect uiteraard na te bootsen, en het uiteindelijke resultaat draagt afwisselende smaken met zich mee. De immense soundtrack van Saints Row zorgt alvast voor meer dan voldoende variëteit; niets boven een meeslepend polkadeuntje of de ritmische klanken van een xylofoon tijdens een shoot-out! Klassieke muziek? No problemo, ondanks de grote hoeveelheid mainstreamcategorieën. Ongeveer de helft van de soundtrack is echter van bedenkelijke kwaliteit (de Wu- Tang Clan vernedert je dolgraag in het hoofdmenu), en weinig zenders raken op een geslaagde manier een komische noot. Het tijdelijk wegvallen of vertragen van de audio bevordert de kwaliteit verder niet echt. De geluidseffecten van de wapens missen trouwens een beetje ‘gusta’, iets waar de collisies geen last van ondervinden.

Live large, into a big house, five cars, you’re in charge

Je zou bijna gaan denken dat ik Saints Row als een flop bestempel, maar wonderbaarlijk genoeg is de gameplay de reddende engel voor Volitions eerste sandboxgame. Saints Row is het eerste spel dat erin slaagt om Grand Theft Auto op specifieke vlakken te evenaren, en soms zelfs overtreft. Neem nu bijvoorbeeld de overworldmap. Herinner je de frustraties wanneer je een sidequest zocht in GTA III en consoorten? A thing of the past in Saints Row. Via icoontjes wordt het legio aan activiteiten geaccentueerd en een (meestal) optimale route naar je eindbestemming wordt uitgestippeld op je radar. Je gsm is nog zo’n innovatie. Tekort aan health? Dial 911. Gebrek aan vervoer? Bel een taxi. Hulp nodig? Contacteer één van de zeven geheime homies. Wil je het telefoonnummer draaien van een fictief bedrijf te Stillwater? Ga vooral je gang.

Dit soort details geven het gevoel dat de ontwikkelaars het formule van Grand Theft Auto zorgvuldig hebben bestudeerd, om vervolgens enkele onderdelen te perfectioneren én om een eigen sfeer te scheppen. Toeschouwen hoe patrouillerende politieagenten vijandelijke of vriendschappelijke gangmembers toetakelt, verstomd toekijken hoe een haantje-de- voorste npc een winkel overvalt en afvragen waarom een virtueel individu van een brug springt; je houdt het niet voor mogelijk in een GTA. Het third- person shooting verloopt eveneens van een leien dakje zonder dat het een slachtoffer is van tegenstrijdige lock-on op z’n San Andreas’, zodat de actie vloeiend aanvoelt. Ten slotte besturen de voertuigen erg soepel en kan je zonder bizarre complicaties maximaal drie homies als back-up meesleuren; toch zou het leuk geweest zijn als automobielen vergezeld werden door alternatieve transportmiddelen.

Nuthin but a G thang

Als blijk uit genade voor diegenen die zich niet willen kwellen met m’n langdradige review, een kleine synopsis. Fundamenteel gezien schort er absoluut niets aan Saints Row, ook al zal het voor een eeuwigheid synoniem staan als een schaamteloze kopie van San Andreas. Niettemin verwijdert het spel de meeste problemen van de eerder vermelde crimesim, en paarde Volition de verbeteringen met haar eigen frisse ideeën. Maar! Technisch gezien is het spel véél te vroeg in de winkelrekken terecht gekomen (grappig als je in de credits leest dat ze circa honderd testers te werk hebben gesteld), en schaadt de ontbrekende polish van zowel de graphics als de multiplayer het spel. Zij het door onkunde of door onervarenheid, de Xbox 360 is tot meer in staat – neem Just Cause of Crackdown onder de loep – en Volition faalde om de hardware ten volle te benutten. Hadden de ontwikkelaars het gros aan plooien kunnen neerstrijken door de game uit te stellen tot het eerste kwartaal van 2007, en kozen ze voor een meer humoristische aanpak van de setting, dan pas kon Saints Row alle verwachtingen inlossen.

Peace out.