Rise of the Argonauts

De Griekse oudheid is met zijn vele mythes en legendes een bodemloze put aan inspiratie. Niet zo gek dus dat ontwikkelstudio’s zich meermaals laten verleiden om één van die talrijke verhalen in hun games te gebruiken, met de exclusieve PlayStation-franchise God of War mogelijk als beste voorbeeld. Hetzelfde geldt voor de redelijk onbekende Amerikaanse ontwikkelaar Liquid Entertainment, dat de mosterd voor haar actie-RPG Rise of the Argonauts duidelijk haalt uit een enorme stapel geschiedenisboeken over de Griekse oudheid. Het verhaal van de Griekse koning Jason en diens zoektocht naar het Gulden Vlies, waarbij hij geholpen wordt door een vijftigtal heroïsche vrijwilligers, stond immers model voor het achterliggende verhaal in deze - door Codemasters uitgegeven - titel.

Reeds van bij de door emoties overladen intro, besef je echter dat Liquid Entertainment niet gekozen heeft voor een nauwkeurige weergave van het mythische verhaal, maar eerder de historie naar eigen hand zet door een mengelmoes te brengen van specifieke elementen uit de oorspronkelijke vertelling en andere verhalen uit de Griekse oudheid, die in de realiteit helemaal niets te maken hebben met de avonturen van Jason en co. Zo start het spel met het huwelijk van protagonist Jason en diens levenspartner Alceme. De bruiloft verloopt jammer genoeg niet zoals gepland wanneer Jasons beeldschone vriendin wordt doodgeschoten. Ondanks het immense verdriet blijft hij niet bij de pakken zitten en koestert hij diepe wraakgevoelens tegenover de daders. Wanneer Jason weet krijgt over het Gulden Vlies, een legendarisch voorwerp waarmee je de doden opnieuw tot leven kunt wekken, gaat hij resoluut op zoek naar het mysterieuze object om zijn geliefde te redden.

Deze zoektocht brengt je naar sfeervolle en erg uiteenlopende locaties, zoals onder meer Mykene, de bossen van Saria en het geheimzinnige eiland Delphi. Het liefst van al zou je deze locaties tot op de vierkante centimeter uitpluizen, maar dat laat de game simpelweg niet toe. Er is weinig tot geen plaats voor exploratie, doordat de te volgen weg voor je wordt uitgekauwd en ouderwetse onzichtbare wanden je beletten om dat ene leuk uitziende paadje te betreden. Enerzijds smeken we niet constant om spellen van het kaliber Fallout 3, doch was een tikkeltje vrijheid hier wel op zijn plaats geweest. Ondanks het lineaire karakter van de game, liep ik toch herhaaldelijk de verkeerde richting uit. Boosdoener is het ontbreken van een mini-map die continu in beeld wordt gebracht. Het optiescherm biedt geen soelaas, dus de enige oplossing om je doorheen de spelwereld te navigeren, is onafgebroken wisselen tussen het startmenu en het spel. Het behoeft geen verdere uitleg dat dit erg vervelend werkt.

Naast de exploratie - of beter gezegd: het voorgekauwde van A naar B geloop - kun je de fundamentele gameplay verdelen in twee basisonderdelen: gevechten en dialoog. De actie toont veel overeenkomsten met God of War en is met afstand het leukste onderdeel van de gehele game. De combinatie van drie sterk van elkaar verschillende wapens (zwaard, speer en knuppel) en een onbreekbaar schild, maakt van Jason een geduchte tegenstander. De besturing en moeilijkheidsgraad worden bewust toegankelijk gehouden, zodat het voor iedereen mogelijk is om koppen te laten rollen, lichamen te doorklieven en ledematen af te hakken terwijl liters bloed welig in het luchtruim spuiten. De actie is wreed en intens, en de brute finishing moves worden steeds in slow-motion in beeld gebracht. Vechten doe je overigens zelden alleen. Je wordt geholpen door een select groepje van vier Argonauten: Hercules, Pan, Achilles en Atalanta. Dit viertal beschikt over uiteenlopende kwaliteiten en vrijwel altijd kan je zelf een tweetal vechtersbazen selecteren voor je een nieuwe locatie betreedt. Ze zelf besturen behoort niet tot de mogelijkheden, al zorgt de degelijke kunstmatige intelligentie ervoor dat ze aardig hun mannetje kunt staan. Je hoeft ze dus niet voortdurend tot leven te brengen en ze hinderen je maar sporadisch in de strijd. Na verloop van tijd verliest het gevechtssysteem wel wat van zijn glans, doordat je voortdurend naar dezelfde afslachtinganimaties staart. Toch wordt het nooit afgezaagd omdat je steeds sterker wordt en nieuwe aanvallen vrijspeelt.

Doordat het vechten zo leuk is uitgewerkt, is het des te jammer dat de harmonie tussen de gevechten en het tweede elementaire spelelement - de conversaties - zoek is. Het eindeloze geleuter met een overvloed aan al dan niet belangrijke spelpersonages haalt de vaart uit het spel en de gesprekken zijn nauwelijks interessant te noemen. Dit komt hoofdzakelijk door het feit dat de gesprekvoerders statisch in beeld worden gebracht, de stemacteurs niet echt enthousiast aan het werk zijn gegaan en de teksten zelf zwak geschreven is. Het sterke verhaal weet zich zo nooit echt te ontplooien en je zal de ontwikkelaars meermaals dankbaar zijn dat je deze suffe dialogen simpelweg kan skippen. Alleen de keuzes die je voorgeschoteld krijgt tijdens de gesprekken kan je niet negeren. Elke dialoogkeuze wordt gekoppeld aan één van de vier goden in het spel; Hermes, Apollo, Athena en Ares. De reacties variëren van ingetogen tot agressief. Het is alleen jammer dat je beslissingen geen effect hebben op het verdere verloop van de dialoog. Halverwege de game krijg je bijvoorbeeld de keuze om iemand te doden, of eerst het nodige bewijs te zoeken om hem te beschuldigen van zijn wandaden. De barbaar in me kwam naar boven, dus koos ik voor eerstgenoemde optie, maar ik moest alsnog op zoek naar bewijsstukken om hem daarna te vermoorden in een eindbaasgevecht. Achteraf gezien zijn deze conversatiebeslissingen en de gekozen vechtstijl dus enkel van belang voor de verdere ontwikkeling van je personage. Op basis van je beslissingen, het behalen van extra objectieven (slacht een bepaald aantal tegenstanders af, laat zoveel koppen rollen, enzovoorts), en het voltooien van hoofd- en zijmissies groeit je gunst bij de goden. Je speelt zogenaamde “deeds” en aspectpunten vrij, die je op hun beurt kan spenderen aan nieuwe aanvallen, magische krachten en verbeterde statistieken in een makkelijk begrijpbaar submenu. Een flagrante knieval naar een meer mainstream publiek.

Het grootste punt van irritatie in Rise of the Argonauts is desondanks toch het overheersende gevoel van onafgewerktheid. Ondanks de prima graphics barst het spel uit zijn voegen door ontelbare technische onvolmaaktheden. Blijven haken achter onzichtbare objecten en wanden, ontbrekende textures en een frequent schokkerige framerate zijn maar een kleine greep uit het volledige aanbod. Onspeelbaar wordt het gelukkig nooit, doch had een paar maanden extra ontwikkeltijd ervoor kunnen zorgen dat al deze ruwe oneffenheden mooi glad waren gestreken. We kunnen hieruit concluderen dat Rise of the Argonauts té vroeg naar de winkelrekken is verscheept. Het spel is uitgebracht in een periode waarin de ene topgame na de andere verscheen en dan wegen alle irritatiepunten extra zwaar door. Erg jammer, want de game doet het op bepaalde vlakken meer dan uitstekend. Zo hoeven de gevechten niet onder te doen voor het eerder genoemde God of War, is het achterliggende verhaal erg interessant, en het ontwikkelen van je personage inventief. Daar tegenover staat echter de hele waslijst aan vervelende bugs, de langdradige en saaie dialogen en de mislukte balans tussen de verschillende spelelementen. Het maakt van Rise of the Argonauts meer een titel om uit de budgetbak te plukken, want fans van beide genres hebben momenteel voldoende keuze aan beter materiaal.