Rio

Vorige maand kwam Rio, een animatiefilm over vogels, uit in de cinema’s. De film presenteerde de kijkers een vrachtwagenlading vol aan kleuren en deed het zeker niet slecht aan de kassa, maar zoals vaak bij high budget films die voornamelijk op een jong publiek zijn gericht, kreeg de film een bijpassende game. Jammer genoeg weet het spel de vloek op de filmgames niet te breken.

Rio distantieert zich van andere filmgames door niet zomaar letterlijk de film na te spelen en zich integendeel te profileren als een multiplayer partygame. Deze keuze van de ontwikkelaars biedt zowel voor- als nadelen. Het voordeel is dat het spel op die manier de mogelijkheid meekrijgt langer te blijven boeien dan de gemiddelde filmgame, maar het nadeel is dat je niet veel van de eigenlijke film meekrijgt.

Wat we daarmee bedoelen, is het best uit te leggen met de verhaalmodus, waarin je het verhaal van de film naspeelt. Door minigames te spelen kan je verder naar een volgend gebied. Maar het enige wat je effectief te weten komt van het eigenlijke verhaal wordt je verteld door een personage uit de film, net voordat je naar een volgend gebied kan gaan. Na het afwerken van een gebied wordt je getrakteerd op een fragment uit de film van maar liefst vijf seconden. Zonder geluid dan nog, waardoor je niets te weten komt over de personages waarmee je speelt, en waarom je de verschillende locaties bezoekt.

Voor een verhaaltje moet je het dus al niet doen. Dan maar voor de minigames zeker? Niet echt… Het spel telt 43 minigames, maar velen van hen zijn gelijkaardig en verschillen slechts in de details van elkaar. De ene keer gooi je met modder naar je tegenspelers, de andere keer met sneeuw; veel variatie is er alleszins niet. Vaak zal je met projectielen apen moeten bombarderen, doelloos en chaotisch door elkaar lopen terwijl je probeert sneeuwballen op te rapen of gewoon wat van links naar rechts schuiven. Over de inhoud van de spelletjes is dus duidelijk niet lang en goed nagedacht. Velen van de minigames zijn daarbij zo simpel dat zelfs een mentaal gehandicapte kikker ze niet boeiend kan vinden. Zo heb je voor een groot deel van de spelletjes slechts je rechterstick nodig om bijvoorbeeld een sneeuwbal of bijennest te ontwijken.

Waar de film uitblonk in grafische pracht en een oerknal aan felle kleuren, is daar in de game niets meer van te merken. Hoewel de ontwikkelaars het gebruik van verschillende kleuren niet schuwden, springt de diversiteit aan kleuren je nooit in het oog. Een gigantische misser, want daar lag nu juist hetgene wat Rio speciaal maakte. De in de film prachtige paradijsvogels lijken in dit spel eerder op geverfde kanaries die een maand in de kernreactor van Fukushima hebben genest. En zoals de ongeschreven regel voor filmgames het voorschrijft, biedt het spel grafisch verder niets dan loshangende pixels die zelfs op de beste HD-televisie enkel door oude lijm aan elkaar lijken te kleven.

Het enige pluspunt dat te vinden is in het spel zou de ietwat voordelige prijs van 45 euro zijn, die de game moet helpen meerijden op het succes van de film. Al was volgens ons een prijskaartje van zo’n 30 euro veel beter. Want voor een spel dat zelfs de kleinste kinderen niet langer dan een paar uurtjes kan boeien, valt zelfs een aankoop van 45 euro niet te verantwoorden. De ontwikkelaar doelde overduidelijk op de naambekendheid van de gelijknamige film om aankopen te versieren, maar faalt zelfs op dat gebied.  Een grote teleurstelling, en ondanks het feit dat het spel een multiplayer partygame is, blijft Rio een filmgame zoals we ze graag zien komen, maar nog veel liever zien gaan.