Resonance of Fate

Het JRPG-genre is vastgeroest. Dezelfde formule wordt opnieuw en opnieuw gebruikt en daardoor krijg je soms het gevoel dat niets je nog kan verbazen . Resonance of Fate probeert een frisse wind doorheen het genre te blazen, maar het heeft het zichzelf toch moeilijker gemaakt dan nodig. Een release niet ver na Final Fantasy XIII van grootmacht Square Enix lijkt niet slim en ook de hele hoge instapdrempel kan gamers de disc al na enkele uren laten breken. Resonance of Fate doet het anders dan we gewend zijn in een JPRG-spel , maar staat dit dan ook garant voor een succesvolle game? U leest het in onze review.

Verhaal
Het verhaal van Resonance of Fate is niets nieuws. Het speelt zich af in de verre toekomst waar het aardoppervlak zo vervuild is, dat mensen niet eens meer op de begane grond kunnen leven. Als gevolg is het menselijk ras bijna uitgestorven en er moet vlug iets gedaan worden om de overlevenden te beschermen. De oplossing is het Basel-complex, een mechanische toren die een grote rol zou spelen bij het terug gezond maken van de aarde. Na een tijdje besloten de overlevenden zich te settelen in de toren en het gaat zelfs zo ver dat er hele steden op werden gebouwd. De toekomst begint er meer rooskleurig uit te zien maar, zoals altijd het geval is, komt daar vlug verandering in. De bewoners van de Basel-toren trekken zich niets van de machines aan en dat heeft als gevolg heeft dat die machines één voor één stilvallen. De vervuiling krijgt zodoende de kans om zich langzaamaan naar boven te werken en de laagste bevolkingsklassen te laten muteren. Wie kan deze wereld nu redden?
We nemen controle over 3 premiejagers die samen een hunter-groep vormen. Zo’n groep voltooit missies om geld te verdienen. Vashyron is de leider van onze huurlingen, daarnaast heeft hij ook nog de weesjongen Zephyr, 17 jaar oud, en Leanne, die haar leven te danken heeft aan Zephyr, als teamgenoten. Hun doel is om de dreiging in Basel weg te werken en de gigantische toren in eer te herstellen. Het voelt wat cliché aan, maar de steampunk-setting en de humoristische interactie tussen de personages maakt het verhaal dragelijk en niet saai.

Torenhoge instapdrempel
Zoals al vermeldt, kan je de instapdrempel in het spel overdreven noemen. Er zat geen handleiding in mijn reviewcopy en dus moest ik ‘blind’ aan het spel beginnen. Geen probleem, dacht ik, aangezien JRPG’s altijd voorzien zijn van uitgebreide tutorials die alles perfect uitleggen. Het battlesysteem wordt echter niet uitgelegd in het begin van het spel. Je hebt de kans om ‘De Arena’ te bezoeken waar je kan trainen en de tutorials van het vechtsysteem uittesten, maar voor je die arena kan bereiken, is er een kans dat je aangevallen wordt. En dan sta je daar, drukkend op de knoppen en hopend dat je de vijanden kan verslaan. Bereik je alsnog die arena levend, dan moet je 16 (!) saaie tutorials na elkaar doen om het vechtsysteem door te hebben. Als je dan nog de disc niet het raam hebt uitgegooid, kan je beginnen aan de missies en de duizenden gevechten die voor jouw in het verschiet liggen.

Wanneer je het stadje uitstapt om aan je missies te beginnen of de arena te bezoeken, kom je automatisch terecht op de wereldkaart. En daar proef je voor het eerst van een innovatief stukje denken, wat jammer genoeg ook niet door iedereen zal worden gesmaakt. Op de wereldmap zie je de Basel-toren die helemaal is opgedeeld in verschillende hexagonen. Deze moet je opvullen met ‘Hex Pieces’ om op een precieze locatie te geraken in de toren. Je verzamelt die verschillende ‘Hex Pieces’ door missies te voltooien of gevechten aan te gaan met monsters. Voor het eerst in een JRPG kan je dus kiezen welke locaties je eerst vrijspeelt. Jammer genoeg is de uitleg die daar aan vooraf gaat heel onduidelijk en het duurde een tijdje tegen dat ik doorhad waar ik die ‘Hex Pieces’ moest verzamelen. Origineel concept en ik juich zo’n vernieuwing echt toe, maar de uitleg vooraf mocht uitgebreider en meer helder zijn.

Vechtsysteem en wapens
Het vechtsysteem in Resonance of Fate is leuk, vernieuwend en genietbaar maar wederom moet ik hier wijzen op de steile leercurve. Je zal toch wel een aantal keer het leven verliezen voordat de gevechten vlot beginnen te lopen. Het systeem biedt een combinatie van turn-based en real-time, maar dat is ook niet van het begin duidelijk. Je vijanden komen pas in actie zodra jij begint te bewegen of te richten, maar wissel je gewoon van wapen of gebruik je een item, dan blijven ze gewoon stil staan. Dit geeft je dus altijd de tijd om te pauzeren en na te denken over jouw volgende zet.

Resonance of Fate biedt ons heel veel wapens en acrobatische moves in plaats van zwaarden en magie. Er is een groot verschil tussen handwapens en machinegeweren. De handwapens zorgen voor directe schade aan je vijand, met machinegeweren enkel scratch damage. Dit is de schade die nog niet vast staat, pas als je met een gewoon handwapen de vijand beschiet, verliest de vijand zijn gezondheid. Je moet wel vlug zijn, want anders herstelt de scratch damage zich en is al jouw moeite voor niets geweest. Hou er ook rekening mee dat machinegeweren heel wat meer schade aanrichten dan gewone handwapens, waardoor het altijd beter is om eerst die zogenoemde scratch damage aan te richten, om het daarna helemaal af te maken met je handwapen.

Naast het gewone richten en schieten, kan je ook nog Hero Actions gebruiken. Bij deze actie laat je jouw personage over het speelveld lopen, je bepaalt zelf hoe ver en welke richting, terwijl je ondertussen lustig kan afvuren op de vijand. Die Hero Actions zijn ook nodig bij de combo-aanval, Tri-Attack. Deze aanval is niet simpel en ook na de tutorial (in de Arena), blijkt het moeilijk te zijn om hem uit te voeren. Eerst voer je een Hero Action uit, waarbij de loopbaan zich tussen jouw 2 teamgenoten bevindt. Daardoor krijg je een Resonance Point. Deze eerste stap kun je met andere personages nog herhalen, tot je maximum elk 3 Resonance Points hebt. De tweede stap houdt in dat je je personages in een driehoek moet plaatsen op het speelveld, om je vijand heen. Hou er rekening mee dat er geen obstakels in die driehoek mogen staan en als je per ongeluk begint te schieten op een vijand tijdens die voorbereiding, dat je dan een Resonance Point kan verliezen. Het is een ingewikkeld systeem en je zal veel mogen experimenteren voordat het vlot begint te lopen. Maar uiteindelijk zal die tactiek toch broodnodig zijn tijdens de vele gevechten en missies.

Missies
Doorheen Resonance of Fate functioneer je als een team en moet je missies uitvoeren. Die missies zijn niet origineel en draaien bijna altijd uit op het verslaan van een monster. Dat ‘boss’ monster bevindt zich altijd op het einde van een kerker/kamer/huis dus moet je eerst doorheen de ‘gewone’ monsters ploeteren voordat je je doel bereikt. Wanneer je een opdracht succesvol afsluit, moet je helemaal backtracken en dit betekent dan ook dat je opnieuw de ‘gewone’ monsters moet verslaan. Het spel krijgt op die manier een langere spelduur, maar voor degenen die niet graag urenlang grinden om te levelen, zal het op de tanden bijten worden. Dat grinden is wel nodig, want ik heb meer dan eens op een nieuwe plaats in de map gekomen waar de vijanden opeens heel wat sterker waren. Dit aspect kunnen we niet anders dan een vaste waarde noemen in dit genre.

Conclusie
Resonance of Fate doet het compleet anders dan we gewend zijn in een JRPG-spel. Het probeert fris en origineel te zijn aan de hand van de steampunk-setting, een wereldmap waar je zelf kiest waar je eerst naar toe trekt en gevechten waar je alleen wapens tot je beschikking hebt. Maar dit alles verbleekt door de moeilijke leercurve, altijd dezelfde missies, te weinig duiding bij het vechtsysteem en het verhaal dat alleen context biedt. Een verdienstelijke poging van Tri-Ace, maar daar blijft het ook bij.