Red Faction: Armageddon

In plaats van een veilig maar oerdegelijk vervolg op Red Faction: Guerilla te ontwikkelen, meent Volition Inc. dat het beter is om de vrij te verkennen spelwereld weer in te ruilen voor een lineaire en ietwat standaard third-person shooter. Weg is de weidse omgeving waarin het altijd fantastisch aanklooien was en de bewegingsvrijheid die daar onlosmakelijk mee verbonden stond. Gelukkig staan de ondergrondse gangenstelsels de vertrouwde alles-kan-stuk-gameplay niet vaak in de weg en bereikt de destructieve aanpak andermaal een hoogtepunt dankzij een fantastisch nieuw stukje speelgoed in je wapenarsenaal.

De gedwongen volksverhuizing van het planeetoppervlak naar de ondergrondse nederzettingen is het gevolg van een vernielde Terraformer, de installatie die de rode planeet van zuurstof voorziet. De kolonisten blijven niet bij de pakken zitten en bouwen diep onder de aardkorst een nieuw en veiliger bestaan op. Totdat Darius Mason, de flink getatoeëerde kleinzoon van Alec uit Red Faction: Guerilla, tijdens een louche ondergrondse expeditie erin geluisd wordt door Adam Hale, de leider van de religieuze groepering Kultus, en ongewild een inheems monsterras loslaat op de mensheid. Het binnenste van de planeet wordt terstond overspoeld met buitenaardse gedrochten. Darius acht zich verantwoordelijk voor deze ravage en is vastberaden om zijn gemaakte fouten recht te zetten en heeft zo meteen zijn persoonlijk motief beet om kont te schoppen. De kont van bloeddorstige aliens die qua design nogal inwisselbaar zijn, welteverstaan.

Wat daarna volgt is een wisselvallig en voorspelbaar knalfestijn richting aftiteling. Op de normale moeilijkheidsgraad klokten wij de singleplayer van Red Faction: Armageddon af op zeven uur en 59 minuten en in die acht uur kabbelt het clichéverhaaltje rustig voort en zijn het vooral de geschifte wapens en de diverse destructieve mogelijkheden die een blijvende indruk nalaten. Het experimenteren met vernietiging spreekt immers nog steeds tot de verbeelding, maar nu de game terugvalt op een lineaire spelstructuur wordt er naar onze smaak toch een stapje terug gezet.

Met uitzondering van het vermogen om zowat de gehele omgeving aan gort te schieten en in jouw voordeel te gebruiken, blijkt Red Faction: Armageddon namelijk een doorsnee shooter te zijn zoals we ze al iets te vaak hebben gespeeld. Echt memorabele missies hebben we niet voorbij zien komen en bij de zoveelste meute agressieve monsters die uitzinnig op je afstormen, vroegen we ons af of ‘less’ niet dat tikkeltje ‘more’ was geweest. Naar het einde toe nemen chaotische en eentonige levels de bovenhand en wordt zelfs onze vernietigingsdrang min of meer getemperd. Waarom heeft Volition de solide mix van een open wereld en totale destructie uit Guerilla niet verder gevoerd?

Niet afwijken van de succesformule had de teleurstelling iets minder groot gemaakt, al moet wel gezegd worden dat we ons tijdens onze wisselvallige rit naar de eindcredits eveneens kostelijk hebben geamuseerd. Naast onze traditionele sloophamer, die deze keer gewoon ingeruild kan worden met eender welk wapen, hebben we met de geweldige Magnet Gun namelijk een verschrikkelijk leuk speeltje voor het betere sloopwerk gevonden. Mik op een stuk puin en daarna op een vijand en beide worden met een rotsvaart en een nietsontziende kracht naar elkaar toegetrokken. De mogelijkheden zijn quasi onbeperkt en experimenteren met een resem uiteenlopende objecten bleek al snel onze favoriete bezigheid. Nog zo’n favoriet: het Singularity Cannon. Niet meteen geschikt voor de zorgvuldigste renovatiewerken, maar het zwarte gat dat hiermee gecreëerd wordt, sleurt alles in zijn nabije omgeving mee, vijanden incluis. Het Repair-vermogen van je Nanoforge, één van je speciale en upgradebare vaardigheden, komt nadien goed van pas, bijvoorbeeld om weggeschoten dekking of de enige weg naar je volgende doelstelling te repareren. Het geweldige wapenarsenaal en de Magnet Gun in het bijzonder, is de reddende engel van Red Faction: Armageddon en krikt de funfactor van dit eentonige knalfestijn nog enigszins op naar een aanvaardbaar niveau.

Dan de multiplayer. Tot onze verbazing is de meer eigenzinnige competitieve spelmodus uit Guerilla geloosd en moeten we het in het geval van Armageddon stellen met een inspiratieloze kopie van Gears of Wars’ Horde-modus. Samen met drie andere spelers probeer je te overleven tegen de monsters die je in genummerde golven aanvallen. Weinig origineel, maar desondanks leuk genoeg om meermaals te spelen. Daarnaast heeft Armageddon met Ruin nog een toffe spelvariant in huis waarin het de bedoeling is binnen een bepaalde tijd zoveel mogelijk schade te veroorzaken in vijandloze gebieden boordevol sloopbare gebouwen. Het wordt al snel een gezellige en chaotische bedoening en de competitief ingestelde spelers vinden hier alsnog hun gading in de online rangschikkingen. De vrijheid in deze spelvariant doet bovendien terugverlangen naar Guerilla. Je weet wel: de meest uitgebreide, ambitieuze en misschien wel beste Red Faction-titel uit de reeks.

Conclusie
Red Faction: Armageddon speelt de troeven van zijn lineaire campagne niet altijd uit. Dat  levert allesbehalve een slechte game op, maar wel eentje die tijdens z’n plusminus acht uur durende singleplayer enkel en alleen kan terugvallen op zijn vernielingsdrang en een handvol memorabele wapens. Met de Magnet Gun in het bijzonder beschik je over haast grenzeloze
mogelijkheden om de talrijke monsters met een brede glimlach uit te roeien. Toch kan zelfs de gemagnetiseerde actie niet voorkomen dat de singleplayer zo zijn dipjes kent en de verveling toeslaat. De destructieve basis blijft met andere woorden stevig, mede dankzij de multiplayer modus, alleen wankelen de erop gebouwde muren nu en dan hevig heen-en-weer. Naar ons gevoel werd er met Red Faction: Armageddon een stapje achterwaarts gezet.