Raven Squad

Misleidend. Zo kun je de cover van Raven Squad in één woord omschrijven. Op het doosje wordt er immers verwezen naar twee websites, die het spel destijds hebben gerekend tot het beste wat ze op de E3 2009 hadden gezien. Uiteraard gaat dat samen met zo’n klein, doch opvallend plaatje, waarmee ze wellicht hopen op een heleboel impulsaankopen van onwetende consumenten. Ikzelf werd in ieder geval alles behalve vrolijk van het finale product, want hoewel ik steeds mijn best doe om testgames helemaal uit te spelen, heb ik Raven Squad halverwege uit mijn Xbox 360 gekieperd. Ik kon het niet meer opbrengen om door te zetten, zo waardeloos is het allemaal.

Of nee, toch niet allemaal. Het idee achter Raven Squad om twee totaal verschillende genres met elkaar te combineren spreekt tot de verbeelding. Het Hongaarse Atomic Motion heeft haar stinkende best gedaan om de opvallende gameplayaspecten van het first-person shooter-genre te combineren met een strategiegame. De belangrijkste troef van Raven Squad is dat je dus naadloos kunt overschakelen van een eerste persoons standpunt naar een bovenaanzicht zoals we dat kennen uit de hedendaagse strategiespellen. Je beslist zelf hoe je de game speelt, en het is haast perfect mogelijk om het volledige spel vanuit één van de twee standpunten uit te spelen. De combinatie van beide genres is op papier een interessant uitgangspunt met veel mogelijkheden. Perspectieven die de ontwikkelaar onbenut laat omdat ze in de praktijk een onspeelbare shooter koppelen aan een simplistische strategiegame.

Je krijgt in Raven Squad de controle over zes huurlingen, die voor het gemak opgedeeld zijn in twee squads van drie personen. Je hebt het Assault team, onder leiding van de ervaren Paladin, en het Infiltration team dat wordt geleid door Shadow: de koelbloedige sniper van het zestal. Het achtergrondverhaaltje is flinterdun en irrelevant, maar laten we het houden op: half dozijn huurlingen is op zoek in het Amazonegebied naar een neergestort vliegtuig om de belangrijke lading terug te vinden. Uiteraard gaat niet alles zoals verwacht en krijgt de hele onderneming nog een staartje.

Speel je Raven Squad als shooter dan kun je als speler eender welke soldaat onder de knoppen nemen. De andere squadleden worden automatisch overgedragen aan de kunstmatige intelligentie. Je kunt ze simpele orders geven en desnoods een defensieve of offensieve houding laten aannemen. De net genoemde kunstmatige intelligentie gooit echter roet in het eten. Voor je teammaten lijken gegeven orders vaak niet van belang, ze doen steevast hun eigen ding en lopen zo meermaals de dood tegemoet. Wat betreft intelligentiefactor komt de tegenstand er overigens niet beter vanaf. Ze zijn niet in staat om cover te zoeken, laat staan dat ze samenwerken om je in het nauw te drijven. Ze kijken niet op als je één van hun makkers neerschiet. Wat zeg ik: ze kijken niet eens op als je tien meter verder een groepje van vijf man hebt afgemaakt met een welgemikte granaat. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

Het schieten zelf werkt bovendien ook niet bevredigend. Dat heeft meerdere redenen: de onlogische indeling van de besturing, de tergend trage gameplay, het slome en gebrekkige richtsysteem… het is allemaal om te janken. Nooit heb je het idee met zwaar geschut te knallen, het voelt aan als proppenschieters en dat is deels te danken aan het onrealistische gedrag en foute animaties. Na voldoende treffers vallen ze pardoes dood op de grond, waarna hun lichaam nog even blijft liggen om daarna plotseling te verdwijnen. In een tijd waarin Modern Warfare 2 de wetten dicteert, voelt Raven Squad als een opgewarmde drol uit de jaren negentig. Het strategiesegment is van hetzelfde laken een pak. In principe komt er bitter weinig strategie aan te pas. Je bekijkt de actie van bovenaf en commandeert beide teams vanuit je luie zetel met simpele bevelen. Loop naar daar, zoek cover daar, knal die vijand neer, smijt daar een granaat…meer tactiek en diepgang hoef je van Raven Squad niet te verwachten. Waar het schietgedeelte - ondanks de slechte uitwerking - nog ietwat actie bevat, is het strategiegedeelte geestdodend saai. Van het originele concept blijft in de praktijk dus geen sikkepit meer over.

De lijdensweg houdt hier overigens nog niet op. Ik hield het halverwege voor gezien mede omdat alle missies - die overigens zo lineair zijn als een meetlat - als twee druppels water op elkaar gelijken. Gezien het feit dat het complete spel zich afspeelt in het Amazonegebied is dat misschien niet zo verwonderlijk, maar we mogen op zijn minst toch ietwat inventiviteit verwachten van de Hongaarse ontwikkelaar. Visueel is Raven Squad evenwel geen hoogvlieger. De jungle-omgeving doet nog net geen pijn aan de ogen; de lelijke tussenfilmpjes, ongedetailleerde personages en slechte animaties doen dat absoluut wel. Naarmate het spel vordert zul je jezelf ook ergeren aan het monotone stemgeluid van je squadleden, want zelfs de voice-acting is tenenkrommend slecht uitgevoerd.

Ik denk dat ik inmiddels mijn punt wel heb gemaakt en een slot kan breien aan deze buitengewoon negatieve recensie. Hoewel het idee achter Raven Squad bewonderenswaardig is, is het eindresultaat een samenraapsel van pretbedervende minpunten en slecht uitgewerkte spelelementen geworden die we aan niemand kunnen aanraden. Zelfs als je Raven Squad aantreft in de budgetbak voor een schappelijke prijs, zijn er genoeg dingen te verzinnen waaraan je die zuurverdiende centen beter kunt spenderen.