Ratchet & Clank: All 4 One

One for all, and all for one: een spreuk vaak in verband gebracht met de 3 musketiers. Het is het motto van een hechte groep die samen werken tegen het kwaad. All 4 One, de subtitel van deze Ratchet & Clank, maakt dus meteen duidelijk waar dit spel om draait. Het hele spel is bedoeld om met 4 spelers coöperatief het kwaad te gaan bestrijden. Het is zelfs zo dat wie het spel solo gaat spelen een verplichte computergestuurde Clank mee zal moeten zeulen omdat vele puzzels minstens 2 spelers vereisen. Meteen een waarschuwing voor de eenzame speler want met deze AI vriend verliest het spel meteen ook een van zijn grootste troeven.

Dr. Nefarius is opnieuw van de partij maar is voor een keertje niet de slechterik van dienst. Hoewel hij de aanzet geeft voor dit avontuur, zal hij toch met Ratchet, Clank en Qwark moeten samenwerken om de bedreiging op een gevaarlijke planeet te kunnen overwinnen. Elke speler kan één van deze personages kiezen om mee te spelen, maar echte verschillen onderling zijn er niet.

Het avontuur speelt zich af op een afgelegen planeet die door verscheidene robotten en dodelijke wezens bevolkt is. De omgevingen op deze planeet zijn ook enorm divers, het ene moment spring je nog tussen rond vliegende stukjes land om daarna in dichtbegroeide jungle een hyper moderne fabriek met jetpacks rond te vliegen. Ook het beschikbare arsenaal is zeer gevarieerd, van granaatwerpers tot elektrische zwepen of cloaking-schilden. Die wapens kunnen op bepaalde locaties aangekocht en verbeterd worden. De credits die hiervoor gebruikt moeten worden zijn de bouten die verzameld worden in de levels. De bouten bevinden zich vaak in kisten of andere decor objecten, en er worden ook bonussen op het einde van elke level gegeven.

De vooruitgang van een personage wordt per personage en per console bewaard. Maar de multiplayer voorziet om personage samen te laten spelen met een verschillende ervaring. Zo kan een nieuw personage ook samen met een vriend die al alle wapens en upgrades heeft gekocht het allereerste level spelen. Het drop-in/drop-out systeem zorgt ervoor dat er nog snel iemand ter hulp kan komen of dat het hele spel niet moet eindigen omdat 1 persoon moet afhaken.

Aangezien de helden elkaar kunnen genezen en je steeds terug tot leven komt zolang er nog 1 speler recht staat is het spel nooit echt een grote uitdaging. Zelfs de hoogste moeilijkheidsgraad is voor de ervaren speler niet meteen moeilijk en daar zullen de talrijke genezingskisten ook iets mee te maken hebben. Het lijkt ook niet meteen dat het moeilijk maken voor de spelers een doel van het spel is. Alles moet eerder in het teken staan van het samen spelen, een coöperatieve ervaring. Alleen moeten we er toch even de woordenboek voor bijhalen: “Coöperatief: 1 op samenwerking berustend 2 bereid tot samenwerken”. Het spel zou dus moeten “op samenwerken berusten” waarin speler bereid zijn tot samenwerken. Nu dat tracht Insomnic vooral te verwezenlijken doordat de puzzels enkel door samen te werken opgelost kunnen worden, en doordat vele vijanden enkel neergaan door er met iedereen tegelijk met het zelfde wapen op te schieten. Tot zover alles goed met het samenspelen, waren het niet dat de enige vorm van beloning, de bouten die je nieuwe en betere wapens geven, niet verdeeld worden. Zo krijgt enkel diegene die het eerste de kisten kan stukslaan de kostbare bouten. Al snel draait een coöp spelletje dus uit op een competitieve strijd om zo snel mogelijk bij de kisten te geraken voor de andere spelers en pas daarna de bedreiging aan te pakken.

Ook het bonussysteem dat aan het einde van het level dat de speler die het meeste bouten verzamelde beloont met nog meer bouten en hem als winnaar uitroept draagt niet meteen bij aan het “een voor allen” gevoel. Het speloverzicht moet spijtig genoeg ook flink leiden bij het geweld op het scherm als er 4 spelers meespelen. Non-stop explosie zorgen voor een overvol beeld wat de speelbaarheid op veel momenten niet echt ten goede komt, zeker niet in een platform spel waar je soms je sprong goed moet kunnen inschatten om niet te pletter te storten. Overigens zijn de algemene graphics van een goed niveau maar echt uitblinken doen ze nooit.

Sowieso is Ratchet & Clank: All 4 One geen Ratchet & Clank zoals we die van A Crack in Time kennen. Het spelplezier heeft moeten inboeten om het speelbaar te maken voor meerdere spelers. Maar vooral de rare keuze van de niet gedeelde beloning is iets wat de hele spelervaring tijdens multiplayer sessies zwaar schaadt. Persoonlijk vind ik zelfs de humor van een te kinderlijk niveau om iets bij te kunnen dragen. De Nederlandstalige stemmen die standaard bij een gelokaliseerde Playstation aanstaan konden bovendien ook niet bekoren en werden al vrij snel als negatieve ervaren. De personage zeiden iets te vaak hetzelfde zinnetje en meestal met een minder aangename stem.

Voor socialere Ratchet & Clank fans is het volstrekt begrijpelijk dat deze titel wordt aangekocht, het bevat vele onderdelen van vorige edities en komt ook heel vertrouwd over. Gezinnen met kinderen lijken ook een ideaal doelpubliek voor het spel waar competitie een vele kleinere rol zal spelen en de humor en toegankelijke besturing positief zullen bijdragen. Voor alle andere personen zijn er eigenlijk betere oplossingen, al kan je zeker veel plezier beleven aan deze titel want het spel zelf speelt goed weg, maar echt schitteren doet het nooit.