Rainbow Six 3: Black Arrow

Ik en games uitspelen, het gebeurt niet vaak. Maar ditmaal mocht ik toch nog eens mijn dansje bovenhalen, waarvan de linkerburen vinden dat ik te obscene heupbewegingen maak en waarvan de rechterburen dan weer vinden dat ik om 2 uur ’s nachts mijn kop moet houden. Gelukkig waren de overburen niet thuis. ’t Is dat ik er zelden of nooit in slaag om games uit te spelen, enkel als ze me echt weten te boeien, steek ik er de nodige tijd in. Bij Rainbow Six 3: Black Arrow was dat dus meer dan het geval. Hoewel het online gedeelte de hoofdbrok is van het spel, wist de singleplayer me dus toch ook te bekoren. Maar om nu te zeggen dat Rainbow Six 3: BA een echte toptitel is, dan moet je de rest eerst maar eens lezen.

Een inleiding lijkt me overbodig, maar voor de absolute leken die totaal niet meer mee zijn van wat er heerst op Xboxgebied, zal ik zo aardig zijn om het toch maar te doen. Rainbow Six 3 is een jaar na datum ongeveer, nog steeds een veel gespeeld onlinespel. Black Arrow is een uitbreiding, die op dezelfde engine draait. Misschien heeft UbiSoft ergens in de verte de kassa horen rinkelen, toch kan je het de jongens moeilijk verwijten voor de grote duiten te gaan. De adviesprijs voor deze tactische first person shooter bedraagt immers maar 30€. Je hoeft trouwens het origineel niet te hebben, deze uitbreiding is feitelijk een volwaardig, alleenstaand spel. Xbox live is geen vereiste, maar als je een tijdje verder wilt met Black Arrow, dan zal het toch online moeten.

Het belangrijkste onderdeel van de singleplayer is de Campaignmode. Jij, Ding Chavez, hebt het bevel over 3 andere rainbowleden, elk met hun eigen specialiteiten. Zoals steeds in een Tom Clancy game, is de verhaallijn weer piekfijn in orde. Ook nu weer word je eropuit gestuurd om levensgevaarlijke terroristen uit te schakelen op de meest uiteenlopende plekken. De ene keer zit je achter terroristen aan, die op uranium uit zijn, in een bouwvallige kerncentrale. Vervolgens moet je de straten van Milaan schoonvegen nadat daar enkele bandieten hebben huisgehouden. Dan weer mag je een retourticketje kopen om een Tunesische tempel te bezoeken. Het hele verhaal speelt zich af in de toekomst en begint wanneer een stel wetenschappers worden ontvoerd, die toevallig heel wat kennis bezitten over rakettechnologie. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat het niet zo een onmogelijke opdracht is om je doorheen de 10 missies te wroeten. Mijn euforische overwinningsdansje was dus misschien toch een beetje overbodig. Het hangt er natuurlijk wel een beetje vanaf op welk moeilijkheidsniveau je speelt. Ook je speelstijl speelt een allesbepalende rol. Je kan nu eenmaal niet à la Unreal Championship door de levels hotsen. Eerst moet je stiekem om het hoekje kijken, om dan weer 3 meter verder te schuifelen, weer halt houden, een granaat in het deurgat flikkeren en dan je teamleden opdracht geven om de kamer uit te kammen.

Je teamleden dekking laten zoeken, een deur laten openen, laten volgen,…kan op 2 manieren. Het kan gewoon simpelweg met een druk op de controller of door je eigen stem! Via de headset kan je opdrachten doorgeven. Slechts zelden zullen je teamleden je niet verstaan. De AI van zowel je teamleden als van de terroristen is erop vooruitgegaan ten opzichte van het oorspronkelijke Rainbow Six 3. De heren slechteriken zullen niet meer hersenloos op je af stormen, maar zullen zowaar trachten je tactisch op te wachten. Helaas gebeurt het nog te vaak dat je een terrorist koelbloedig door het hoofd knalt en dat diens maatje er van op een halve meter op zit toe te zien en het blijkbaar doodnormaal vindt. Meneer gaat doodleuk verder met heerlijk nietsdoen en wordt uiteraard enkele tellen later zelf een gaatje bij geprikt. Wel duidelijk verbeterd is de sterfanimaties van de vijanden. Wanneer ze ditmaal in brand staan gaan ze heel realistisch de hele boel bij elkaar schreeuwen. Ze doen dat op zo’n overdreven dramatische wijze, dat je ze zelfs uit hun lijden wil verlossen met een simpele kogel. Maar anderzijds zou dat toch een beetje verkwisting zijn van een perfect stukje dodelijk metaal.

Maar behalve de Campaignmode zijn er nog enkele bijzonder leuke singleplayermodes die het vermelden waard zijn. Van zodra je een missie uitspeelt, speel je deze map ook vrij voor andere spelmodes. Zo kan je ‘Terrorist Hunt’ spelen, deze mode is trouwens ook online te spelen. Je enige doel is elke terrorist die zich op jouw pad bevindt te elimineren. Leuke toevoeging t.o.v. het origineel is de nieuwe spelmode ‘Lone Rush’. Hier moet je tegen de tijd een bepaald punt bereiken. Je krijgt echter tijd bij, elke keer je een terrorist neerlegt, een bom ontmantelt of een gijzelaar bevrijdt. Doodsimpel concept, maar toch verrassend geslaagd en geweldig verslavend. Een welgekomen toevoeging! Voorts kan je de gewone singleplayer missies herspelen. Gaaf is dat je zowel de missies als de Terrorist Hunt mode samen kan spelen met een vriend op 1 Xbox! Een soort van coöperatieve mode dus. Toch is het offline amusement een beetje te beperkt om iedereen te plezieren. Het tactische gedoe is best wel vermakelijk, maar de grote sterkte van Black Arrow is toch echt het online gedeelte!

 

Op het Xbox Live netwerk heeft Rainbow Six 3: Black Arrow natuurlijk wel een bepaalde eer te verdedigen. Het was immers Rainbow Six 3 dat erin slaagde in zijn eerste verkoopsweekend onmiddellijk het record van het meeste unieke users tegelijkertijd te verbreken. Datzelfde Rainbow Six 3 is niet voor niets een van de meest gespeelde Xbox Live titels. Black Arrow heeft dus een reputatie te onderhouden op dat gebied. In feite mag je het online gedeelte haast als een ander, volwaardig spel beoordelen. Een schoolvoorbeeld van het verder perfectioneren en uitbouwen van de sterke punten en de zwakke puntjes ertussenuit halen.

Sterk punt waren de goed uitgekiende, perfect uitgebalanceerde map uit Rainbow Six 3. In Black Arrow is dat niet anders. Zowel het groene als het rode team, de gebruikelijke teamindeling dus, hebben evenveel kans. De maps variëren van een pittoresk marktje in Athene tot een gigantische ferryboot ergens in Engeland. Mijn favoriete map is ‘cafe’ in Venezuela. Een relatief kleine map, maar eentje met erg veel mogelijkheden. Zelfs als je tegenstander steeds weer hetzelfde patroon volgt, telkens dezelfde route. Dan zijn er mogelijkheden zat om een counteractie op te zetten. Altijd spannend zijn de helse strijden om cruciale punten, zoals een trap of een lange gang. Wanneer de kogels je letterlijk om de oren fluiten, deuren ontploffen, het gebouw zelfs een beetje lijkt te trillen door veelvuldige granaatinslagen, is het heerlijk genieten! De online ervaring is echt in het niets te vergelijken met het stiekeme gedoe in de singleplayer. Uiteraard moet je hier niet als een gek spurtjes trekken van hot naar her, een beetje voorzichtigheid is geboden. Maar nu en dan is het toch noodzakelijk (voornamelijk in het begin) op een bepaalde plek zo snel mogelijk te geraken. Je kan met zijn 16'en aan de slag, maar meestal ligt het maximum op 12 personen. Kwestie van het overzichtelijk en lagvrij te houden.

Nóg een bijzonder sterke vernieuwing zijn de 2 nieuwe gamemodes, met name Total Conquest en Retrieval. Dat laatste is een soort capture the flag, waarbij de vlag is vervangen door een tube chemisch spul. Bij Retrieval heb je echter te vaak te maken met zogenaamde ‘spawnkillers’. Dat zijn spelbedervers die op de respawnplek van de tegenpartij gaan staan, om daar iedereen van zodra die respawnt, te vermoorden. In Total Conquest is het de bedoeling 3 punten gedurende een aantal seconden in je bezit te houden. Klinkt gemakkelijk, is het niet, zeker als de teams min of meer evenwichtig zijn. Van de gekende spelmodes is de Team Survival mode algemeen gezien ongetwijfeld de populairste. Vooral bij de clans, waar het spel zeer gegeerd is. Niet in het minst omdat Black Arrow het eerste spel is om Xbox Live 3.0 te ondersteunen. De mogelijkheden lijken dan wel eerder beperkt (het versturen van spraakberichtjes naar je friends,…) In Black Arrow komt het geheel toch mooi tot zijn recht komt. Vooral de clanopties worden veelvuldig gebruikt. Zo kan iedereen een clan oprichten, waarbij je een eigen uniek embleem krijgt, een eigen naam met bijhorende afkorting en een motto kan invullen. Tot 32 spelers kunnen je clan joinen. Tijdens het spelen is ook de afkorting zichtbaar. De vlotte bediening, de snelle actie afwisselend met wat gesluip, de perfect uitgedachte leveldesigns, de bloedlinke potjes, de clanopties maken van Rainbow Six 3: Black Arrow een ongemeen verslavend spelletje. Vooral de Sudden Death momenten werken echt in op je blaas. Last van een niersteen? Geloof me vrij, na een Sudden Death moment vliegt die er zo uit! Wanneer de speeltijd is verstreken, wint het team dat eerst iemand anders kan vermoorden (dus bij Sudden death hoef je niet het hele team uit te moorden) Ik kan je verzekeren wanneer je als enige van je team overblijft, dat je ze dan toch wel even knijpt. Het is natuurlijk wel extra genieten geblazen als je het levend kan navertellen.

Headshots zijn trouwens iets moeilijker geworden, het is nog steeds mogelijk hoor. Wanneer je schedel nu echter wordt doorboord, dan is dat klasse van de tegenstander. Voordien had dat vaak met geluk te maken. Ook de beruchte ‘leaning bug’ is verholpen. Dat houdt dus in dat je nu iemand kan afknallen wanneer die om het hoekje piept. Bij het originele Rainbow Six 3 was dat vaak onmogelijk. Het arsenaal granaten en ander dodelijk werptuig is evenzeer wat aangepast. De wapens zelf zijn voornamelijk hetzelfde gebleven op een enkele uitzondering na misschien. Op visueel vlak is er weinig verandering merkbaar. Dat is dan ook een van de weinige puntjes waarop je Black Arrow echt kan pakken. De graphics zijn misschien een beetje outdated. Het geluid en de muziek blijft voldoen, hoewel ook op dat vlak best een beetje meer inspanning geleverd mocht worden. De scoreboards zelf zijn niet zo interessant, maar wel de cijfertjes van je tegenstanders. Je kan tussen 2 rondjes door eens de statistieken inkijken en zien hoelang iemand al gespeeld heeft, hoeveel keer hij is gestorven,…Ook handig om je progressie te zien.

Eigenlijk stel ik me maar 1 vraag bij Black Arrow, namelijk waarom kom ik in hemelsnaam zo weinig Belgen tegen op dit prima spel? Geld kan het probleem niet zijn. Met amper 30€ overbrug je zo de wachttijd tot Halo 2. Bloedstollend spannend, briljant leveldesign en een strakke gameplay, dat zijn de ingrediënten van Black Arrow. Natuurlijk zijn er enkele onvolkomenheden en vallen de graphics een beetje tegen. De singleplayer is misschien wat aan de korte kant (lees: niet bijster interessant voor zij die niet in het bezit zijn van Xbox Live) Het online gedeelte maakt dat dubbel en dik goed. Nog een kleine 2 maanden wachten op Halo 2? Ik ken de oplossing. Je bent gegarandeerd uren zoet op Xbox Live. Een must have voor elke clan, zeker nu met Xbox Live 3.0. Niets kan tippen aan de Live ervaring, hoewel de Lone Rush mode een verdienstelijke poging doet. Online kan je de frustraties van je afspelen in 14 verschillende ( en allen haast even sublieme ) maps, dat alles nagenoeg lagvrij! Trotse Xbox Live bezitters, verenigt u en doe het met smaak, namelijk op de servers van Black Arrow!