Rainbow Islands: Towering Adventure

De tijd van toen
Niet zo lang geleden stuitte ik toevallig op een bestofte diskettebox van mijn Amiga 500. Wanneer had ik deze homecomputer nu ook alweer gekocht? Was dat niet in 1991? Zeker weet ik het niet meer, maar mijn laatste aankoop op de Commodore 64, dateert in elk geval van dat jaar: een compilatie om nooit te vergeten, “Addicted to Fun: Rainbow Collection” genaamd met daarin drie supervette games van Taito: Bubble Bobble, Rainbow Islands en – wat verloren gelopen in de doos – New Zealand Story. Het echte derde deel van de Regenboog trilogie, Parasol Stars, verscheen immers nooit op de C64, de broncode werd gewist tijdens een huishoudelijke twist! Nog namijmerend over die goede, oude tijd realiseerde ik me in een oogopslag dat ik de review van de avonturen van Bubby en Bobby straal vergeten was! Met een tekst uit een ondertussen vergeelde Zzap!64, wist ik mijn geheugen snel op te frissen.

Van draak tot mens
Towering Adventure biedt een moderne benadering van het origineel van eind jaren tachtig wat op zijn beurt de opvolger was van Bubble Bobble. De bezitters van die eerste episode op XBLA hoeven niet te zoeken naar raakpunten, enkel de namen van de monstertjes (de beestjes zelf gaven afwezig), Bub en Bob, hier dus Bubby en Bobby, zullen enigszins vertrouwd in de oren klinken. De gameplay zelf kon als het ware niet harder verschillen. Immers, net zoals in het originele Rainbow Islands, vuurt je mensje regenbogen in plaats van zeepbellen af op de vijanden. Tevens kan je het kortstondige natuurverschijnsel gebruiken als extra platform om hogerop in de stage te klimmen en dat gebukt gaande onder de niet aflatende tijdsdruk. Het gevoel van rusteloosheid wordt nog versterkt door het feit dat je – en dat is anders dan vroeger – niet over een gezondheidsmeter of levens beschikt, in de plaats daarvan krijg je bij elk contact met een vijand een straftijd van 30 seconden aan je broek gesmeerd. Omgekeerd laten verslagen tegenstanders diamanten en andere snuisterijen achter. Deze bonussen lopen uiteen van extra tijd, tot een hogere vuursnelheid en een groter bereik (van maximaal drie bogen). Alsof de stress nog niet groot genoeg is, duikt (eind)baas Dokter Crescent regelmatig onderaan het scherm op. Zonder de speciale aanval – te verkrijgen door zeven verschillend gekleurde edelstenen te verzamelen – is de beste optie het hazenpad kiezen bij voorkeur met een Superjump (na een combo van acht kills word je beloond met een Rainbow Jump, herhaal dit zeven keer voor de krachtigste variant). Je kan al deze toemaatjes overigens ook meenemen naar de volgende stages aangezien – en ook dat is nieuw – de tien werelden naadloos in elkaar overgaan.

Alleen is maar alleen
In een poging om de game wat eigentijdser te maken, voegde Taito enkele op het eerste gezicht interessante spelmodes toe. Zo kan je op één console met twee samenwerken en dat teamwerk maakt het spel een stuk aangenamer. Doch, online kan je niet kiezen voor de coöperatieve aanpak. Daar is de keuze beperkt tot Time Attack en Challenge (hoe ver geraak je zonder continue). Wel kan je op Xbox Live (en enkel daar) spelen met je avatar, maar dat verliest al snel zijn charme als je weet dat je de andere gamer nooit op je scherm te zien zal krijgen. Tel dat op bij de goede maar niet exceptionele sound & vision en een stroeve besturing – ik kan me niet van de indruk ontdoen dat de 8-bit versie beter reageerde op mijn gewaggel met de joystick – en het is dan ook des te spijtiger dat van de “echte” Rainbow Islands elk spoor ontbreekt. Misschien was dat nog het beste alternatief geweest: een getrouwe conversie van het origineel, weliswaar wat cosmetisch opgesmukt, aan halve prijs oftewel tien euro gedeeld door twee.