RAGE

De ontwikkeling van Rage heeft heel wat voeten in de aarde gehad. Rage moest immers meer worden dan de typische gangetje-gangetje shooter waarmee id Software de afgelopen decennia haar strepen verdiend heeft. Het moest de shootergameplay die het Texaanse bedrijf tot in het kleinste vingerkootje beheerst herdefiniëren, met hulp van de compleet nieuwe id Tech 5-technologie die de krappe binnenlocaties uit hun eerdere titels moeiteloos inruilt voor een verbluffende uitgestrekte spelwereld waarin het detailniveau fors wordt opgedreven. Maar boven alles moest Rage het beste wat een schietspel te bieden heeft, combineren met een memorabel verhaal, dusdanig veel RPG-invloeden en een stevig race-onderdeel. Heel ambitieus allemaal, maar zelfs voor de uitvinder van het First Person Shooter-genre met Wolfenstein 3D, Doom en Quake op het palmares blijft het een risicovolle onderneming om al deze afzonderlijke onderdelen probleemloos met elkaar te verzoenen.

Het resultaat van dit ambitieuze project waar de knappe koppen van id Software alweer heel wat jaartjes aan gesleuteld hebben, stelt achteraf gezien zelfs ietwat teleur. Wat ons betreft zijn ze iets te overmoedig geweest in hun poging om het shootergenre te vermengen met uit compleet verschillende genres geleende spelelementen. In onze impressie eerder dit jaar springt (inmiddels ex-)redacteur Elias nogal gulzig om met inspiratiebronnen zoals Borderlands en Fallout 3. En hoewel we deze haast onontkoombare vergelijkingen begrijpen – tenslotte heeft id Software het eerst min of meer zo gecommuniceerd – komt Rage zelden in de buurt van zijn voornaamste inspirators. Rage is géén Borderlands, laat staan een Fallout 3. Zoveel wordt al snel duidelijk.



Rage had namelijk nog beter kunnen zijn. De rollenspelelementen (de exploratie, het verzamelen van rommel, het bescheiden crafting-systeem en de optionele zijmissies) blijven te oppervlakkig, de diverse terreinvehikels waarmee we over The Wasteland scheuren overstijgen zelden hun transportfunctie, de post-apocalyptische wereld blijkt kleiner en helemaal niet zo open te zijn als eerst verwacht, en het verhaal neemt nooit een onverwachte wending en komt na plusminus tien uur spelen zelfs abrupt ten einde.

De plot gaat nochtans ijzersterk van start. Uit onderzoek blijkt dat een botsing tussen de Aarde en de gigantische asteroïde Apophis niet meer te vermijden valt. Het einde van de menselijke beschaving lijkt onafwendbaar en mede daarom wordt ‘Project Ark’ opgericht. Dit houdt in dat een selecte groep uitverkorenen diep onder de grond wordt ingevroren in een zogenaamde Ark om jaren na de ramp terug naar het aardoppervlak te komen om de menselijke beschaving terug op te bouwen. Blijkbaar ging er wat fout en ontwaak jij als enige overlevende van het project in een wereld die niet langer dezelfde is. Een post-apocalyptische woestenij waar in tegenstelling tot de eerdere voorspellingen niet al het leven is verdwenen. Mensen proberen er te overleven in geïmproviseerde nederzettingen terwijl de dorre buitenwereld bevolkt wordt door vreselijke mutanten en roversbendes. Wat volgt is een avontuur in een vreemde wereld waarin jij, een naamloze en stille held zonder flauw benul wie je eigenlijk echt bent, de inwoners helpt met allerhande zaken terwijl het achtergrondverhaal rustig voortkabbelt en waarin echte verrassingen en antwoorden spijtig genoeg achterwege blijven. Er wordt je almaar verteld hoe speciaal je eigenlijk bent, maar vrijwel nooit heb je het idee meer te zijn dan een loopjongen die zijn leven riskeert voor de bange hazen die je al deze opdrachten geven.



Bij iedere hoofd- of zijmissie geraak je hoe dan ook geheid in vuurgevechten verzeild en daar toont Rage zijn ware gelaat: dit is in de eerste plaats een bikkelharde shooter gemaakt door een team dat perfect weet hoe ze een bikkelharde shooter moeten maken. Deze gasten hebben niet voor niets het genre eigenhandig uitgevonden. De schietactie is razendsnel en heerlijk intens, ieder wapen heeft de juiste impact, vijanden gedragen zich onvoorspelbaar en er is voldoende variatie in – de voornamelijk lineaire – omgevingen en wapentuig. Hoewel traditioneel (van een machinegeweer over een shotgun tot een bazooka) steelt het wapenarsenaal zonder twijfel de show. Niet alleen doordat je het diverse schietgerei gaandeweg kunt upgraden en voorzien van verschillende krachtigere munitiesoorten (zelfs een simpele handgun wordt een dodelijk wapen met de pantserdoorborende Fat Momma’s en een kruisboog met electro bolts is weer handig om een vijand op zijn Bioshock’s te elektrocuteren), maar tevens door het alsmaar groter wordende arsenaal aan offensieve en defensieve gadgets zoals de Wingstick (een boemerang met scherpe randjes en uitermate geschikt voor onthoofding), telegeleide wagentjes met explosieven, spider bots en sentry turrets. Met het juiste recept of blauwdruk kun je al deze dingen zelf fabriceren met al de rommel die je tijdens je avontuur bijeen raapt, maar veel verder gaat het RPG-laagje écht niet.

Het gedrag van de uiteenlopende en realistisch geanimeerde vijanden – van acrobatische mutanten tot de hoogtechnologische, mysterieuze en goed georganiseerde Authority  – maken de schietactie die zich afspeelt in de schuilplaatsen van al deze clans extreem onvoorspelbaar en gruwelijk intens. Zo komen agressieve mutanten in grote getalen op je afgestormd terwijl ze over obstakels springen en over muren lopen, terwijl de beter georganiseerde vijanden juist vertrouwen op hun eigen technologie, constant het overzicht bewaren en daarbij goed gebruikmaken van cover en tactische flankmanoeuvres. Vergeet de bijzonder luchtige RPG-elementen, puur qua shooter is Rage een genot om te spelen!



Het ontbreken van betrouwbaar savesysteem is wel een kleine smet op de immense vreugde. Hoewel je gezondheid – naar het voorbeeld van zowat alle hedendaagse shooters  – automatisch gegenereerd wordt nadat je een tijdje geen kogels of rake klappen incasseert en je tevens kunt vertrouwen op klassieke medikits en een beperkt bruikbaar defibrillatorminispelletje om je health in één klap op te krikken, blijft doodgaan in Rage behoorlijk irritant. De automatische controlepunten liggen bijzonder ver uit elkaar (vaak aan het begin en het eind van een level) waardoor  je zonder handmatig op te slaan regelmatig grote stukken moet herspelen. Je wordt als het ware regelmatig gedwongen om het strakke tempo te verbreken in ruil voor een menuscherm.

Het strakke tempo en het realistische gedrag van de vijanden waar we het zonet over hadden, zijn de verdiensten van de vooruitstrevende id Tech 5-technologie, bedacht door genie met een visie John Carmack. Rage draait constant aan een indrukwekkende zestig frames per seconde zonder daarbij ook maar in te moeten boeten aan details. De nieuwe engine levert dan ook verbluffend mooie buiten- en binnenlocaties op (vooral de centrale hubs Wellspring en Subway Town zijn een lust voor het oog), maar eveneens een indrukwekkend physics systeem met levensechte animaties. Met als gevolg dat vijanden aanvoelen waar ze juist worden geraakt en daar met een gepaste beweging op reageren. Het is een belevenis op zich om deze woeste wereld boordevol details te verkennen, doch komt al deze pracht en praal met een kleine prijs. In de Xbox 360-versie (de versie die wij hebben gespeeld en geleverd wordt op drie dvd’s!) worden sommige texturen vaak pas na een seconde of twee ingeladen. Het oogt op het eerste gezicht misschien wat slordig maar wanneer daarna alle registers worden opengetrokken, moet je al een serieuze zeurpiet zijn om hier een groot minpunt van te maken. Wij kunnen alvast niet wachten vooraleer deze indrukwekkende technologie zijn weg naar toekomstige titels vindt.



Per slot van rekening kent Rage nog enkele indrukwekkende multiplayer features die zo eigenzinnig zijn – de klassieke deathmatch met guns zit er zelfs niet in! – dat we besloten hebben om er een apart artikel over te schrijven. Toch kunnen we nu al vertellen dat de multiplayer die bestaat uit twee opzichzelfstaande onderdelen – het competitieve Combat Rally en het coöperatieve Legends of the Wasteland  –  vermakelijk genoeg zijn om de levensduur aanzienlijk te verlengen. In eerstgenoemde strijden spelers tegen elkaar in verscheidene races met extreem gewapende buggy’s, terwijl laatstgenoemde bestaat uit negen afzonderlijke levels die losstaan van de hoofdverhaallijn en waarin je moet samenwerken met een (online) vriend om ze te voltooien.

Het verbaast ons dat id Software de traditionele shootermodi achterwege laat – met name omdat de schietactie zo uitstekend is  – maar het toont nog maar ’s aan dat ze met Rage een nieuwe koers willen inzetten. En hoewel Rage niet helemaal is wat ons in het begin beloofd werd, is het puur qua shooter een uitstekende game. De prachtige graphics, het strakke speltempo, de uitmuntende actie en haarscherpe besturing compenseren ruimschoots het lichtelijk tegenvallende verhaal en de bijzonder luchtig gehouden randelementen.