Quantum Theory

Gears of War is heden ten dage het stokpaardje van Epic Games, ontwikkelaars van de baanbrekende Unreal Engine 3 die gaming in een nieuwe moderne richting hebben geduwd. Het eerste deel bleek een enorm succes en hoewel de meningen sterk verdeeld waren over het vervolg, kijken we alsnog reikhalzend uit naar Gears of War 3. De afsluiter van de trilogie belooft...

Oh sorry, waarom wij tijdens het schrijven van een recensie over Quantum Theory over Gears of War beginnen te babbelen? Wel, gewoon omdat we vonden dat we onze tijd best wat nuttiger konden besteden dan inkt of kilobytes tekst te laten vloeien over een flagrante kopie ervan. Tenminste, een poging daartoe.

Jij speelt als een kerel genaamd Syd, die blijkbaar zijn brood verdient met het jagen op een buitenaards ras dat de aarde heeft bevolkt en er allerlei forten heeft neergepoot van waaruit ze opereren. Trots draagt hij het harnas van zijn gevallen tegenstanders en hij heeft ook met hun wapens leren omgaan. De game begint wanneer hij samen met een vrouw genaamd Nyx (ligt het aan ons of heeft “Syd & Nyx” iets weg van de titel van een soort obscure webcomic?) probeert te ontsnappen uit een hoge toren die door de aliens gebouwd werd en zopas door hun tweetjes werd vernietigd. Nyx komt om het leven tijdens de missie, maar Syd gaat als eenzame krijger verder op zijn reis, wetende dat er nog vele gevaren op de loer liggen en blablabla... – insert bullshit storyline -.

Over de gameplay hoeven we weinig te zeggen, daarvoor kunt u onze Gears of War review op naslaan. U hoort het: de gameplay tussen beide titels is vrijwel vollédig identiek, op enkele details als het typische GOW-herlaadmechanisme na. Maak u echter geen illusies: in Quantum Theory gaat het allesbehalve even vlotjes. Of het nu gaat om ongevraagd tegen muren aanplakken of houterig ontsnappen wanneer er een vijand met de kolf van zijn geweer je vakkundig de schedel aan het inslaan is, het is allemaal één grote hoop kommer en kwel in deze game. Men probeert de nijpende problemen in de gameplay te verdoezelen door leuke gimmicks als het dramatisch inzoomen op een headshot, maar de goeie ouwe Hollywoodtruukjes blijken slechts parels voor de zwijnen. Hier fop je niemand mee.

Ook op grafisch gebied en qua muziek krijgen we allesbehalve iets wereldschokkends op ons bord met Quantum Theory. Als je dan toch gaat “leentjebuur spelen” bij Gears of War zou je tenminste erop mogen letten dat je presentatie min of meer vergelijkbaar is. Niets van dat hier: het geheel is een platte vormeloze polygonenpap en we hebben van indie ontwikkelaars met een habbekrats als budget al veel mooiere dingen gezien. Niet dat ontwikkelaars Team Tachyon er meteen om bekend staan grafisch gelikte games af te leveren. Zo kwamen zij eerder al op de proppen met de ontzaglijk vreselijke Wii-port van Rygar.

Men moet een flinke zak ballen aan het lijf hebben hangen om een game als Quantum Theory te durven releasen. Een game die in elk mogelijk opzicht niet had hoeven verschijnen: grafisch vreselijk, muziek die op de zenuwen gaat werken als nagels op een schoolbord en gewoon het idee dat men weg kan komen met platvloers consumentenbedrog. Dat alles gaat ons behoorlijk het petje te boven en we hopen met deze review dan ook nadrukkelijk het signaal uit te zenden dat we als critici, maar vooral ook gamers het niet hoeven te dulden dat men een snel duitje tracht te incasseren met diefstal en dan nog een uiterst zielige poging daartoe. Bedankt voor de moeite Tecmo en Tachyon, maar dit hoeft in het vervolg echt nóóit meer. Begrepen?