Quantum Redshift

Explosieve, meedogenloze actie, waanzinnige snelheden die een F-16 piloot enkel ervaart tijdens zijn wekelijkse natte droom, verbluffende graphics (best te aanschouwen met een vochtopslorpend doekje onder de kinnebak), en een blitse, adrenalinepompende soundtrack,…De vereiste ingrediënten voor een geslaagde futuristische race-cocktail zijn al geruime tijd geen staatsgeheim meer. Voorgaand recept lag aan de basis van de mijlpaal die Psygnosis in 1995 neerpootte met WipeOut, een bakermat waaruit vele gelijkaardige projecten zijn ontsproten. In grote getale boden de game-ontwikkelaars zich aan om mee op de spreekwoordelijke kar te springen. Het overgrote deel faalde echter in hun opzet en zo bleef de ‘moeder’ van het genre, zoals we het in de huidige vorm kennen, onbedreigd aan de eenzame top

7 Jaar later is het opnieuw zover en een nieuw project komt aan de oppervlakte bovendrijven. Quantum Redshift is de ietwat mysterieuze naam die op de hoes prijkt, maar laat dit je vooral niet op het verkeerde been zetten. We hebben hier immers niet te maken met de zoveelste amateuristische of naïeve poging van een developer die te kampen heeft met een overdosis groen achter de oren. Integendeel, Curly Monsters, het brein achter Quantum Redshift, heeft zijn strepen al meer dan verdiend in het genre. Zo is het team samengesteld uit verscheidene oudgedienden die een beslissende hand hadden in de creatie van WipeOut. De destijds vergaarde kennis hebben ze ook al eens ten toon gespreid in NGen Racing, een spel dat onterecht in de duistere schaduw bleef van zijn grotere broer op de Playstation. Een gebrek aan aandacht is ditmaal volkomen uit den boze dankzij de medewerking van Microsoft, wiens arendsoog het potentieel van de titel dadelijk opmerkte en de verdeling op zich nam. Zo kreeg Curly Monsters de wind vol in de zeilen en leek ook de Xbox klaar om de geluidsmuur zonder enig verpinken te doorbreken...

En dat de uit de kluiten gewassen console van Microsoft uitermate geschikt was voor dit gewaagde avontuur behoeft geen lange uiteenzetting. Elk levend organisme dat in staat is tot perceptie, hoe miniem ook, zal zich spontaan in de ogen wrijven bij het zien van al dat moois, om toch maar zeker te zijn dat men niet aan het dagdromen is. Quantum Redshift slaagt er namelijk moeiteloos in het onderste uit de kan te halen. Werkelijk alle grafische registers worden open getrokken, in die mate dat de game niet zou misstaan in het Museum voor Moderne Kunsten. Of je echter de tijd hebt om er ten volle van te genieten is een ander paar mouwen. Want terwijl je als gamer met ogen en mond wijd open geniet van het landschap en het adembenemende uitzicht, raast je voertuig tegen duizelingwekkende snelheden over de baan. Een prangend dilemma dient zich dan aan: achteruit leunen en wegdromen bij al die grafische pracht, of je esthetische gevoelens even aan de kant schuiven en het gevecht aangaan, met het oog op eeuwige roem en zelfbehoud. Een moeilijke keuze, maar elke gamer met enig eergevoel in zijn aderen opteert voor het laatste.
In welk van bovenstaande condities je ook verkeert, het is haast onmogelijk sommige grafische effecten te missen. Met name de regendruppels en het opspattende water verdienen niet enkel een bloemetje, maar een heus bloemenboeket. De druppels die van je scherm rollen zijn zo levensecht dat een nietsvermoedende omstaander een doekje zou bovenhalen om het scherm droog te vegen. Met Quantum Redshift heb je dus dé geschikte game in handen om anderen te doen verstommen over de krachtpatserij waartoe de Xbox in staat is.

Allemaal goed en wel natuurlijk, maar bij de kritische gamer brandt er een andere vraag op de lippen: ‘Hoe is het namelijk gesteld met het inhoudelijke, verscholen onder die glinsterende buitenlaag?’ Je gaat immers niet over tot de aankoop van een game enkel en alleen op basis van talrijk visueel genot, hoe bevredigend het ook mag wezen. In je onderzoek naar een sluitend antwoord op die vraag verwijder je op een haast chirurgische wijze de buitenste laag en stuit je uiteindelijk op het hevig kloppende hart van dit spel: racen. Als eerste de finish overschrijden is het beoogde doel en hierbij maak je gebruik van een flinke dosis lef, een aanzienlijke arsenaal en een motor onder de kap waarbij een F1-motor verbleekt tot een 2 PK’tje. Klaar om je eerste stappen te zetten heb je de keuze uit 4 verschillende modes: Quick Race, Time Attack, Multiplayer (maximum 4 snelheidsduivels die elkaar het vuur aan de schenen willen leggen) en Tournament. De drie eerste wijzen zichzelf uit en behoeven geen extra uitleg. De Tournament-mode is echter van een ander kaliber en zal de meeste tijd vergen wil je het maximum uit Quantum Redshift halen. Een plaatsje in de ‘spotlight’ is dan ook op zijn plaats...

Bij het aanvatten van de Tournament-mode heb je de keuze uit slechts 7 personages en hun thuisbaan. Wil je eveneens beschikken over de 9 overige waaghalzen en hun circuits dan zal je met meerdere personages een toernooi moeten winnen. Deze toernooien komen in 5 verschillende maten en gewichten, naargelang de moeilijkheidsgraad die je gekozen hebt. In het begin is het wenselijk te kiezen voor de laagste niveaus, namelijk Novice en Amateur, kwestie van niet zonder enige aanpassingsmogelijkheid voor de leeuwen gegooid te worden. Op deze twee moeilijkheidsgraden heb je de uitstekende gelegenheid te wennen aan de snelheid en de controls van het spel, die je snel onder de knie zal hebben. Curly Monsters heeft voor een kinderlijk eenvoudige besturing gezorgd waar zelfs de grootste leek binnen de kortste keren mee weg is. Zo zijn de drie beschikbare wapens via hun kleur gerelateerd aan de overeenkomstige button. Je schild (geel item) activeer je dus met de Y-knop, een doelzoekende raket (rood item) vuur je af met de B-knop en een recht-toe-recht-aan aanval (blauw item) lanceer je met behulp van de X-knop. Dan rest er enkel nog de turbo die je activeert met A en de schouderknoppen waarmee je het gaspedaal tot de vloer indrukt en door de bochten glijdt. Geen ingewikkelde besturing dus waardoor je je concentratie op de weg en tegenstand zou kunnen verliezen. Na enige tijd spelen manoeuvreer je instinctief je vehikel vloeiend over de baan. Eens die aanpassingsfase voorbij is, is het aan jou om te tonen of je de kwaliteiten hebt om het te maken op Expert, laat staan op Master. Winst op deze hogere niveaus levert je niet enkel respect op, maar ook steeds meer extra’s. De vereiste inspanningen zijn dan ook navenant. Enkel een eerste plaats op het podium na elke race levert je een ticket op voor de volgende ronde. Slaag je hier niet in dan zal je doorverwezen worden naar een herkansing, tot op het ogenblik dat je eindelijk de tegenstand te snel af bent. Het zal je bloed, zweet en tranen kosten, want hoe hoger het niveau, hoe meer weerwerk de tegenstand zal leveren om je leven zo zuur mogelijk te maken, tot de dood er op volgt. De enige hulpmiddelen waar je beroep op kan doen zijn je overlevingsinstinct en de items die overal op de baan verspreid liggen. Je zal je tot de tanden toe moeten bewapenen met alles wat je maar kan vinden, want zonder schild is het binnen de kortste keren ‘game over’ en belanden je voertuig en toebehoren zonder genade op de schroothoop. Het komt er dus op aan slim om te gaan met de beschikbare middelen en je niet als een kip zonder kop naar de verdoemenis te laten begeleiden. En het loont de moeite al dan niet zwaar gehavend de finish te overschrijden. Zo krijg je na elke race een pak geld toegestopt, afhankelijk van de geleverde prestaties. En hier komt een belangrijke bouwsteen voor succes in beeld, namelijk de broodnodige upgrades. Geen fijn en ingewikkeld prutswerk waarbij je je voertuig tot de perfectie afstelt zoals in sommige race-simulaties, maar grootschalige uitbreidingen van je wapens die de destructieve kracht van je voertuig de hoogte in jagen. Té eenzijdige upgrades kunnen je echter fataal worden. Indien je je schild negeert zal de tegenstand je gauw naar de eeuwige jachtvelden sturen, want ook zij blijven logischerwijs niet bij de pakken zitten. Ook hun vuurkracht neemt aanzienlijk toe dus het is aan jou je daartegen in te dekken. Gamers met een onbevredigd gevoel voor ironie of ziekelijk sadisme komen hier à volenté aan hun trekken. Een volledige upgrade van je schild heeft namelijk erg onaangename neveneffecten, voor je nabije omgeving wel te verzien, zelf beleef je er niets dan dolle pret aan. Zo beschermt een schild op volle kracht je niet alleen tegen allerhande aanvallen, het weerkaatst ze daarenboven ook! Diegene die een moordzuchtige aanval aan jouw adres lanceerde zal het geweten hebben als zijn wapens zich plots tegen hem keren. En net als je dacht dat het sadisme nu wel ten top gedreven was, komt de volgende verrassing om de hoek piepen. Want het upgraden van je voertuig tot het bittere eind levert je niet alleen een ongenaakbare stalen ros op, het geeft je ook de zware loden sleutel in handen van de poorten tot de hel. Eén moordzuchtige druk op de knop en nagenoeg alle duivels en demonen worden ontbonden en losgelaten op de ongelukkige voorganger die bij toeval langs je vizier passeerde. Hij zal het geen tweede keer meer kunnen doen...

Snelheid en vernielzucht te over, maar tot dusver nog niets dat Quantum Redshift echt apart zet van zijn voorgangers. Een punt van kritiek dat de makers ook hebben opgemerkt, maar pas toen het ontwikkelingsproces naar zijn einde naderde. Een gevoel waar ik me maar niet van kan ontdoen, omdat hun oplossing overkomt als iets dat snel in elkaar is geflanst. Zo hebben de makers getracht een waar plot te verwerken in de game, met bijbehorende tussenfilmpjes en zelfs enige vijandigheid tussen de personages. In theorie oogt het niet slecht, maar in praktijk beperkt het zich tot schamele oneliners en conversaties die zelfs het niveau van een gemiddelde ‘Mooi & Meedogenloos’-aflevering niet halen. Het spijtige aan de zaak is ook dat het verhaaltje tot as wordt verpulverd eens de motoren beginnen te brullen. Van enige invloed op heel het gebeuren is dan ook geen sprake. Een gemiste kans om meer diepte te creëren in het spel. Een wrang gevoel dat over de hele game een minder aangenaam nasmaakje laat dwarrelen. Vergis je echter niet, wat Quantum Redshift doet, dat doet het op bijna alle vlakken met een sublieme flair, maar het is gewoon niet vernieuwend genoeg ten opzichte van zijn voorgangers. Maar laat de teneur op het einde ook niet te negatief worden, want dat verdient de game hoegenaamd niet. Terug naar de positievere zaken...

Het geluidscompartiment is een onderdeel waar Quantum Redshift meer dan terecht mee loopt te pronken. Zo wordt de soundtrack van de game verzorgd door een veel geprezen noorderbuur. Niemand minder dan Junkie XL zorgt voor de funky beats op de achtergrond die je naar de overwinning moeten stuwen. Prefereer je echter snoeiharde gitaren of eerder rustige Reggae? Geen nood, Quantum Redshift laat je volledig vrij in je doen en laten en laat de optie open zelf een soundtrack samen te stellen. Een mogelijkheid die meer en meer ingeburgerd geraakt. Een positieve evolutie wat ons betreft! De geluidseffecten doen niet onder voor de rest van de game. Ontploffingen en dergelijke meer bezorgen je oren aangename tijden. Grappig detail ook is het aftellen vlak voor het begin van de race, dat in de taal van de plaatselijke rijder gebeurt, zo leer je ook nog eens wat bij tijdens het gamen.

Als we dan de slotsom opmaken kunnen we niet anders dan concluderen dat Quantum Redshift een verdomd goed spel is. In vergelijking met zijn voorgangers ontbreekt de game echter diepgang en vernieuwing. Zo is er naast de Tournament-mode niet veel te doen. Al zal je lange tijd zoet zijn met het klaren van die opdracht, want eer je uiteindelijk alles voltooid hebt op het finale en geschifte Redshift-niveau heb je al ettelijke kilometers afgelegd. Een solide multiplayer verlengt de levensduur van het spel nog wat alvorens het uit het gezichtveld verdwijnt, maar veel is het niet. Een aanrader dus voor de fans van het genre, maar heb je geen kaas gegeten van racen tegen absurde snelheden, huur deze game dan eerst voor je hem koopt. De game verlegt de grenzen van het fysisch mogelijke van het menselijke oog zo ver dat het haast gevaarlijk wordt voor gamers die het niet gewend zijn. Wees gewaarschuwd...