Pure Football

Het zijn weer prachtige tijden voor de voetbalfanaten. De strijd om de wereldbeker wordt momenteel op het scherpst van de snee gevoerd en de wedstrijden wisselen elkaar tegen een rotvaart af. Ubisoft had dus geen beter moment kunnen uitkiezen om met Pure Football de virtuele grasmat voor de tweede maal te betreden (ze brachten eerder al Academy of Champions naar de Wii). Met Liverpool-speler Steven Gerrard en een gunstig prijskaartje op de cover hoopt de uitgever in ieder geval een graantje mee te pikken van de enorme hype die het grootste voetbalevenement met zich meebrengt.

Hoewel de cover wellicht anders doet vermoeden, is Pure Football echter een arcadespelletje van de zuiverste soort. Naar het voorbeeld van het eerder genoemde Academy of Champions kun je dit spel nog het beste omschrijven als een mix tussen FIFA Street 3 en SEGA Soccer Slam. Je speelt in deze game ook met een klein ploegje dat bestaat uit vijf cartoony karikaturen van bekende wereldsterren en de gameplay neemt een loopje met de werkelijkheid. Je hoeft je hoofd niet te breken over de buitenspelregel, het betere combinatievoetbal, tactische wissels en bovendien lopen er ook geen scheids- en lijnrechters in beeld die het spel continu stilleggen. Het spelverloop is dus allesbehalve realistisch te noemen en het is enkel de bedoeling om de netten van de tegenstand zoveel mogelijk te bestoken met idiote afstandsschoten.

Kwalitatief komt Pure Football alleszins niet in de buurt van zijn voornaamste inspiratiebronnen. Dat is grotendeels te wijten aan de krakkemikkige gameplay, maar evenzeer aan de beperkte spelmodi en technische kwaaltjes. Krakkemikkig omdat je zelden tot nooit het gevoel krijgt alles zelf onder controle te hebben. Schoten op doel, voorzetten, hoekschoppen, kopballen en volleys… een succesvolle uitvoering van al deze handelingen wordt altijd bepaald aan de hand van diverse schotmetertjes. Richt op de groene zone om de bal tussen de palen te trappen en op de kleine witte zone om een onhoudbaar Pure Shot af te leveren. Alles daarbuiten levert niets op. Een perfecte timing blijkt zo essentieel om de kans op een doelpunt te vergroten. Op zich best een leuk idee, maar het maakt van ieder kopduel en doelpoging in principe een veredelde minigame. Iedere gemiste kans vult bovendien de Pure Shot-meter bovenaan in beeld. Een volle meter geeft recht op een Pure Shot zonder dat je daarbij rekening moet houden met een correcte timing.

Tevens opvallend is het wispelturige gedrag van de doelmannen. Ze halen vaak de ene na de andere bal uit de kruising om nog geen minuut later een simpel vangballetje binnen te laten. Hierdoor voelt het allemaal een tikkeltje te willekeurig aan. De geluksfactor is overduidelijk aanwezig en je eigen kwaliteiten zijn niet altijd doorslaggevend voor het eindresultaat. Al begrijpen we dat het casual publiek (wat toch wel de voornaamste doelgroep is van deze game) daar minder zwaar aan zal tillen. De beslissing om toch een overtredingmeter toe te voegen vinden we daarenboven een verkeerde. Zware overtredingen worden niet meteen gefloten - er staat immers geen scheids op het veld - doch levert een opeenstapeling van foutieve tackles bij een vol metertje een strafschop op. Het maakt daarbij niet uit waar de fatale fout plaatsvindt: de bal belandt altijd op de stip. Onbeperkt spelers torpederen behoort dus niet tot de mogelijkheden. Je wordt door de ontwikkelaars lichtjes gedwongen om het spel netjes te spelen en dat vinden we stiekem best jammer.

Helaas bevat het spel nog een gigantische pretbederver in de vorm van enorme framedrops die te pas en te onpas opduiken en het beeld flink doet haperen. Daarbij is ook het gebrek aan sfeer tijdens de wedstrijd een flinke dooddoener. Er is geen commentaar voorzien - enkel de spelers gooien wat opmerkingen naar elkaar - en waar zijn de supporters die aan de zijlijn hun favoriete team naar de overwinning schreeuwen? Iets meer ambiance had niet misstaan en had het voetballen er zelfs een stuk leuker op gemaakt. Ubisoft had beter de tijd genomen om de game door te ontwikkelen, want door al deze minpuntjes lijkt het spel te snel afgeraffeld.

Desondanks heb ik me toch een namiddagje vermaakt met de campagnemodus. Hierin is het de bedoeling om een eigen speler en team te creëren. Bij aanvang van de campagne begin je op de allerlaatste plaats in het klassement en het is aan de speler om zich in slechts 28 speeldagen naar de top van de rangschikking te knokken, want enkel de eerste acht teams in het klassement kwalificeren zich voor het prestigieuze eindtoernooi in Zuid-Afrika. In deze race naar de top doorkruis je verschillende locaties. Iedere locatie huisvest een aantal losse wedstrijden of zelfs complete toernooien. De variatie wordt hoog gehouden door een heleboel wedstrijdvarianten aan te bieden: timed games, zo snel mogelijk een x aantal keer scoren, winnen met twee doelpunten verschil, enzovoorts. Voor alles wat je uitvreet, krijg je overigens een pure score toegedeeld. Met deze vergaarde score kun je de vaardigheden van je eigen speler aanzienlijk verbeteren. Wel aardig is het samenstellen van je eigen team door spelers van de tegenstanders (17 nationale teams, 240 verschillende spelers) over te nemen. Hiervoor moet je wel aan de vooropgestelde eisen voldoen. Denk bijvoorbeeld aan het stoppen van een penalty om een wereldkeeper te vergaren of het scoren van een hattrick om met de spits van de tegenpartij aan de haal te gaan. Deze vorm van belonen werkt erg prikkelend en het is tof om na verloop van tijd een wereldteam met de beste spelers van het moment onder te knoppen te hebben.

Je bent er zo’n zes uurtjes zoet mee, maar dan houdt het ook op. Pure Football bevat namelijk geen extra spelmodi die de houdbaarheidsdatum van het spel kan opkrikken. Er is vanzelfsprekend Xbox Live-ondersteuning, maar zelfs op een druilige zondagnamiddag was er maar sporadisch iemand te vinden op de servers. De weinige potjes die we speelden werden niet gespaard van enorme vertragingen. Een patch lijkt ons alvast broodnodig want dankzij de verschrikkelijke lag behoort het online vooralsnog niet tot de mogelijkheden om je schoten perfect te timen. Het is nog meer een kwestie van geluk en dat kan toch nooit de bedoeling zijn.

Conclusie:
Een kampioen in z’n genre is Pure Football zeker niet. Wat het spel mist aan kwantiteit, weet het namelijk niet te verdoezelen met kwaliteit. Enkel de campagne is noemenswaardig en genietbaar dankzij de variatie en de toffe manier van belonen. Pure Football is al bij al een degelijke game voor een casual publiek. Zij kunnen rekenen op een redelijk vermakelijk potje voetbal zonder regels, maar doorgewinterde gamers zullen minder snel aan hun trekken komen. Door de vele minpunten, het gebrek aan content, de wispelturige kunstmatige intelligentie en de beperkte speelduur kunnen we deze game niet echt aanraden. Zelfs niet voor de budgetprijs van €29.99 waarvoor het spel in de rekken ligt.