Prince of Persia: The Forgotten Sands

Eind 2008 koos ontwikkelaar Ubisoft er resoluut voor om radicaal te breken met het Prince of Persia-verleden. De grafische stijl van de geslaagde The Sands of Time-trilogie werd zonder pardon aan de kant geschoven om deze te vervangen door een hip handgetekend cel-shaded jasje. De metamorfose was succesvol en absoluut een feest voor het oog, maar tegelijkertijd moest ook de uitdagende gameplay van weleer plaatsmaken voor een lichtvoetig avontuur waarin je zelfs niet kon sterven. Het was een gewaagde keuze die niet bij iedereen in goede aarde viel. Het zijn vooral zij die kritiek hadden op de gesimplificeerde prins die nu op hun wenken worden bediend met Prince of Persia: The Forgotten Sands. Ubisoft grijpt amper anderhalf jaar na het gedurfde experiment terug naar de roots van de reeks, zoals we die kennen uit de originele trilogie. Een andere reden voor deze ommezwaai vinden we uiteraard terug in de Disney-verfilming van The Sands of Time (gebaseerd op het eerste en tevens beste deel uit de gehele trilogie) die vrijwel gelijktijdig met de nieuwe game werd gelanceerd. Zowel het spel als de film hebben inhoudelijk nagenoeg niets met elkaar te maken, maar toch deed dit ons aanvankelijk twijfelen of The Forgotten Sands wel met dezelfde zorg en toewijding werd ontwikkeld als alle voorgaande delen uit de franchise. Terecht zo blijkt nu, want hoewel de nieuwe Perzische prins wederom schittert dankzij een heleboel acrobatische toeren, laat hij ditmaal ook flink wat steekjes vallen.

De verhaallijn nestelt zich netjes tussen de gebeurtenissen uit The Sands of Time en Warrior Within. De nog steeds naamloze prins bevindt zich in het koninkrijk van zijn broer Malik, maar had zijn blitsbezoek wel beter kunnen plannen. Bij aankomst wordt het enorme paleis van zijn broer belegerd door een niet aflatende stroom vijanden. De troepen van Malik houden met moeite stand tegen de overmacht en ten einde raad wekt je broer het mythische The Sand Army uit de tijd van koning Solomon tot leven. De gevolgen van deze beslissing zijn niet te overzien: de magische krijgsmacht maakt korte metten met alles en iedereen. De overgebleven koninklijke wachters worden stuk voor stuk omgevormd tot zandsculpturen en bovendien krijgt het verhaal nog een staartje, wanneer je oudere broer zich na verloop van tijd niet meer kan verzetten tegen de vrijgekomen krachten. Het is aan de speler om Malik te redden en komaf te maken met het legendarische legertje, dat vooral bestaat uit zand opgetrokken skeletten. Met plotwendingen die je reeds van mijlenver ziet aankomen stelt het verhaaltje in principe bitter weinig voor. Het voegt niets toe aan de The Sands of Time-trilogie en voelt daarom meer aan als een verloren en tevens nutteloze bladzijde in het overkoepelende verhaal.

Het ruim acht uur durende avontuur is grofweg onder te verdelen in twee elementen: enerzijds de platformactie, anderzijds de gevechten. Toch vormt het platform- en puzzelaspect de hoofdbrok en dat juichen we alleen maar toe, want daar is de reeks in de eerste plaats befaamd om. Het klimmen en klauteren is andermaal van het hoogste niveau en als vanouds ren, klim, spring, slinger en rol je door de waanzinnig ontworpen obstakelparcours. De camera is nog altijd even behulpzaam in het tonen van het te volgen traject, maar positioneert zich af en toe ongelukkig waardoor het overzicht even volledig verdwijnt en je dus meermaals ongewild de dieperik inspringt. Terug van weggeweest en nog steeds handig bij het maken van zo’n misser, is de optie om de tijd terug te draaien tot vlak voor de mislukte sprong om daarna meteen een nieuwe poging te wagen.

Het blijft gelukkig niet bij deze bekende handelingen, want Ubisoft heeft alle moeite gedaan om het platformgedeelte uit te breiden met nieuwe krachten die je gaandeweg vergaart. De eerste en belangrijkste daarvan is de mogelijkheid om water tijdelijk te bevriezen om op die manier watervallen, fonteinen en andere waterbronnen te veranderen in beklimbare objecten. Voorts is er de Recall-techniek waarmee je gesneuvelde omgevingselementen (voornamelijk de ondergrond en muren) naar hun oorspronkelijke toestand kunt herstellen en tenslotte een Dash-move, die je in staat stelt om jezelf vliegensvlug naar een ander platform, vijand of vogel te lanceren. An sich stellen ze niet veel voor, maar dankzij het uitstekende leveldesign dat de speler verplicht om al deze vaardigheden in een enkele passage te combineren, komen ze perfect tot hun recht en eisen ze vaak het uiterste van je reflexen en inzicht. Wat dat betreft is de platformactie als vanouds pittig, maar dankzij de vrij rechtlijnige structuur zelden tot nooit onoverbrugbaar. De spelomgevingen hebben wel een beetje te kampen met een schrijnend gebrek aan variatie. De gehele game speelt zich af in en rond het paleis van je broer Malik en tovert constant dezelfde bruintinten op je scherm. Dat zorgt ervoor dat we op geen enkele locatie die je doorkruist de stempel ‘memorabel’ kunnen plakken. De handgetekende prins uit 2008 kwam visueel veel beter uit de verf, maar we begrijpen dat The Forgotten Sands qua grafische stijl vooral moet aansluiten bij de originele trilogie. Kort samengevat mag deze game er grafisch zeker zijn, maar we hadden er stiekem toch iets meer van verwacht.

Dat geldt in zekere mate ook voor de gevechten. Je wordt vrijwel altijd aangevallen door een enorme bende vijanden (soms zelfs met vijftig tegelijk), maar desondanks dat je beschikt over een resem zwaard- en magische aanvallen die je geleidelijk kan upgraden, weten deze confrontaties nooit te overtuigen. Allemaal goed en wel dat de game meer vijanden tegelijkertijd in het scherm plaatst, maar wanneer dit zoutloze gevechten oplevert, zien wij het niet meteen als een positieve evolutie voor de franchise. Speel met een geüpgrade prins en je komt al snel tot de conclusie dat de balans in de gevechten een beetje zoek is. Het wordt allemaal zo makkelijk dat je zelfs je neus niet meer ophaalt voor de tussen- en eindbazen, want met name het stenen pantser (één van de vier magische krachten) is zo overdreven handig dat je ieder gevecht met de vingers in de neus tot een goed einde brengt. Het stelt allemaal bitter weinig voor. De gevechtsscènes zijn natuurlijk nooit het sterkste punt geweest van Prince of Persia en dat is jammer genoeg nog steeds zo.

Het maakt van The Forgotten Sands een lastige game om te beoordelen. De platformactie is zoals eerder gezegd opnieuw van een uitzonderlijk hoog niveau, mede dankzij de introductie van enkele nieuwe spelelementen die tevens de bekende formule opfrissen. Toch kunnen we er niet omheen dat we ons tijdens het spelen opvallend vaak geërgerd hebben aan het zwak uitgewerkte vechtsysteem, de saaie visuele weergave dankzij het overdreven gebruik van bruintinten en het voorspelbare verhaaltje. Bijgevolg doet het spel misschien te weinig om niet-rabiate fans geïnteresseerd te krijgen, maar ondanks de genoemde ergernissen hebben we het spel alsnog met plezier in één ruk uitgespeeld. Want nogmaals, op het leveldesign en het platformaspect valt er weinig aan te merken.