Perfect Dark Zero

Niet zonder enige weemoed mijmeren we op de X-Power redactie in een zeemzoeterige bui wel eens over onze stomende affaire die we beleefden met Joanna Dark, het hoofdpersonage uit de klassieker Perfect Dark op de N64. Deze first person shooter verdrong destijds lange tijd ons sociale leven in een miezerig verdomhoekje en greep ons gedurende enkele honderden uren bij het nekvel. Ontwikkelaar Rare komt voor de lancering van de Xbox 360 op de proppen met de langverwachte prequel, getiteld Perfect Dark Zero. Opnieuw een adembenemend schot in de roos?

De single player-campagne schetst de verhaallijn omtrent de gebeurtenissen die aan de originele N64-titel voorafgaan en tracht zo een licht te werpen op de jeugdjaren van Joanna en hoe ze een capabele agente in het Carrington-instituut werd. Gamers zonder enige voorgeschiedenis met de bevallige protagoniste hoeven echter niet te vrezen voor een onoverkomelijke instapdrempel, aangezien de vereiste kennis nihil is. Jammer genoeg komen anderzijds de talrijke fans van de eerdere game amper iets extra te weten over de betrokken personages, de bedrijven (Carrington en dataDyne) en hun onderlinge relaties. Enige diepgang in de storymode schittert in afwezigheid, waardoor noch de nieuwelingen, noch de oude rotten voldoende affectie kunnen opbouwen met de personages en hun actierijke belevenissen.

Daddy’s Girl

Het verhaal legt aanvankelijk de nadruk op de vader- dochter-relatie tussen Jack en Joanna, die tegen betaling de vuile klusjes van de meest betalende firma oplossen als premiejagers. Zo raken ze verzeild in een verschrikkelijk wazig relaas met een krankzinnige Chinees op zoek naar macht, warrige wetenschappers, een mysterieus artifact en een mengelmoes van andere vreemde elementen, bijeengegooid in een onsamenhangend geheel met wisselende intriges en verhaalwendingen. De overgangen tussen de dertien missies zijn bijgevolg meermaals onbevredigend en ontoereikend, waardoor het verhaal niets anders is dan een flauw excuus om de speler van hot naar her te sturen en in de actie onder te dompelen.

Play it again … and again!

Niettegenstaande het teleurstellende verhaal is Perfect Dark Zero (PDZ) er wel in geslaagd op andere vlakken zijn reputatie staande te houden. Hedendaagse schietspellen bieden vaak slechts een eenmalige ervaring aan, maar PDZ nodigt je op overtuigende wijze uit om het allemaal nog eens meermaals opnieuw te beleven dankzij enkele ingenieuze levels, wapens en een waaier aan mogelijkheden, iets waar zijn voorganger ook reeds met verve in schitterde. Naarmate je de moeilijkheidsgraad opschroeft moet je bijvoorbeeld nieuwe opdrachten vervullen en zal je toegang krijgen tot nieuwe onderdelen van de maps die voordien ontoegankelijk waren. Sommige opdrachten moet je verplicht tot een goed einde brengen, andere zijn er louter om je het leven makkelijker te maken in het verdere verloop van het spel. De wijze waarop je deze missies tot een goed einde brengt, kan daarenboven ook sterk variëren naargelang de gehanteerde speelstijl en de mate waarin je de tijd neemt om de omgeving te verkennen. Het is pas, immers, wanneer je een level herspeelt dat je ontdekt dat er vaak twee, drie of nog meer alternatieve routes of tactieken mogelijk zijn!

Nieuw voor de reeks is wel de toevoeging van de functie om cover te gebruiken en weg te rollen, waardoor de gameplay iets rijker aanvoelt dan voordien, maar nog steeds zeer vertrouwd voor de oude volgelingen. Net zoals op de N64 ligt het tempo van de game vrij laag, hetgeen in het moderne tijdwerk met snelle shooters weliswaar weer enige gewenning kan vereisen, maar het aanzienlijk verhogen van de sensitivity-instellingen (van 50 naar 80) bracht bij ons al gauw soelaas.

Weapon of Massively Fun Destruction

Het rijke aanbod aan wapens versterkt andermaal de bejubelde herspeelbaarheid. Rare was op de N64 reeds onovertroffen op dit vlak en ook nu laat men de concurrentie mijlenver achter zich. De tientallen wapens zijn stuk voor stuk nuttig én aangenaam om gebruiken en hebben naast de hoofdfunctie vaak ook een secundaire of tertiaire functie, met een volkomen andere uitwerking. De CMP-150 laat je bijvoorbeeld toe een hologram te projecteren als afleiding (zoals vlinders met een “nepoog”), de Laptopgun kan je aan de muur hangen om de vijand neer te maaien en de shotgun kan een radarsignaal uitzenden. Alle wapens afgaan zou in een te lijvig epistel resulteren, maar de opties zijn eindeloos, om nog maar te zwijgen van de talloze intelligente combinaties die je kunt maken tijdens het spelen. Kortzichtige gamers die de tijd niet nemen om uitgebreid te experimenteren en zich beperken tot het hoognodige, missen alle pret die in PDZ verscholen zit. De uitgebreide statistieken wakkeren eveneens een gezonde drang aan om nòg beter te presteren. Na elk level krijg je een gedetailleerde vergelijking tussen jouw en ‘s werelds beste prestaties te zien, zodat je vaak nog voor verrassingen komt te staan wat nòg beter kan.

Dead Man Speaking

De charmes van PDZ mogen dan wel tevoorschijn komen tijdens het herspelen, het is onmogelijk enkele flagrante blunders met de mantel der liefde te bedekken. De kwaliteit van de missies is te wisselvallig, met enkele sterke hoogtepunten, maar tevens enkele ronduit beschamende levels wat betreft de uitwerking en sfeerschepping ervan. We zijn nog steeds horendol van het Hong Kong-level met gedurende de tweede helft afgrijselijk luide, ongepaste muziek. De slotmissies waarin je vergezeld door een team van Carrington de strijd aangaat met de troepen van dataDyne zorgen er echter voor dat het spel met een positieve noot afsluit en tonen meteen het rijke potentieel voor de multiplayer. Jammer zijn ook de spelden die men af en toe laat vallen op technisch vlak, waarbij sommige scènes en de character-art niet kunnen verbergen dat de game oorspronkelijk voor de vorige generatie consoles gepland stond en men alles te haastig heeft moeten oppolijsten.

Multiplayer Masterpiece

PDZ’s ster schittert pas echt als je aan de slag gaat met meerdere spelers. De co-op-modus is uiterst genietbaar dankzij de complementariteit van de twee rollen en de unieke taken die men elks voorgeschoteld krijgt. Het meeste van de tijd zal je echter doorbrengen in de on- en offline knalfestijnen via Xbox Live of splitscreen. 32 Spelers tegelijk, bots, gevarieerde levels, een overvloed aan -uitgebalanceerde- wapens, vlotte gameplay, verschillende gamemodi, … alle vereiste ingrediënten zijn aanwezig voor een explosieve en tactische multiplayercocktail! Geen enkele andere shooter kan momenteel tippen aan de wapenselectie die PDZ aanbiedt en vooral de uiteenlopende manieren waarop je ze kan aanwenden.

De teamgames neigen naar Counter-Strike wat betreft de mogelijkheden, maar zijn in vergelijking uitermate toegankelijk gehouden, zodat nieuwelingen niet worden afgeschrikt door onnodige complexiteit. Alles werd in het werk gesteld om iedereen het leven zo aangenaam mogelijk te maken, hetgeen er ongetwijfeld voor zal zorgen dat de online community een lang leven beschoren is. Tijdens de game zal je bijvoorbeeld voortdurend in beeld zien in welke specifieke sectie je je bevindt, ideaal voor teamcommunicatie. Mocht je de vlag bemachtigen tijdens een CTF-game in een voor jou onbekend level, dan verschijnen er subtiele pijlen die een te volgen route aanduiden. Aggressieve uitvallen naar onervaren spelers toe worden hopelijk zo meer vermeden, hetgeen in andere shooters toch nog steeds te vaak voorvalt. Belangrijk in teamgames is ook om vooraf in zekere mate af te spreken wie welke rol vervult en welke wapens hanteert, zodat je een perfect uitgedachte moordmachine kan opstellen op het slagveld met een duidelijke strategie voor ogen. Wil je gewoon lekker knallen zonder meer kan dat logischerwijs ook nog steeds, aan iedereen werd gedacht.

Iets wat ons enigszins zorgen baarde voor de release waren de zogenaamde ‘elastische maps’, die groter of kleiner werden al naargelang het aantal deelnemende spelers aan de sessie, maar dit systeem werkt vlekkeloos. Op natuurlijke wijze worden secties toegevoegd aan de map, zoals extra gebouwen en straten of andere constructies, zonder dat elke vorm van de level aan authenticiteit verliest. De bots vechten overal tevens een aardig potje mee, maar de opties om ze in te stellen zijn jammer genoeg niet zo uitgebreid als in Perfect Dark. Het blijft evenwel ideaal om ook offline jouw vaardigheden bij te schaven of om gewoon met 4 in splitscreen op de bank gezellig te gamen tegen een bende bots.

You’re mine, dataDyne!

Perfect Dark Zero zou je kunnen vergelijken met een ruwe diamant, waaraan op sommige vlakken nog enig polijstwerk vereist is, maar die op andere gebieden een verblindende fonkeling vertoont die je genadeloos betovert. Voor zij die durven experimenteren en dieper graven dan de soms grauwe oppervlakte is er een prachtgame verscholen die zijn -pijnlijke- fouten heeft, maar daartegenover ook enkele briljante gameplaymomenten stelt en een -ons inziens- geniale multiplayer die je eindeloos kan verrassen, àls je het spel die mogelijkheid geeft. De singleplayer is een dubbeltje op zijn kant afhankelijk van jouw voorkeuren. Wij staan alvast op de rand van een nieuwe verslaving…