Penny-Arcade Adventures: On the Rain-Slick Precipice of Darkness

Four Gods wait on the windowsill

“Tycho Brahe” en “Gabe” van Penny-Arcade waren altijd al kritisch als het op games aankwam en met de aankondiging van hun eigen spel, konden ze bewijzen of ze werkelijk iets wisten over videogames. Penny-Arcade Adventures: On the Rain-Slick Precipice of Darkness is een episodische adventure game, oftewel het soort titel dat tot nu toe nog niet werd vertegenwoordigd op Xbox Live Arcade. Iets wat velen echter tegenhoudt om de titel zelf uit te testen (op de trial na dan) is de kostprijs van 1600 Microsoft Points, bij uitstek de duurste titel op de service. Twijfelde je nog om de game ondanks het hoge prijskaartje te downloaden, dan zal de onderstaande review je hoogstwaarschijnlijk helpen om de knoop door te hakken.

Het verhaal draait rond de belevenissen van drie hoofdpersonages: Tycho (de intellectueel uit de groep), Gabe (een ex-bokser wiens carrière eindigde wanneer hij de duivel sloeg) en … jezelf. Nadat een wandelende, reusachtige machine het huis van jouw personage verpulverde, was hij of zij – je kan immers het geslacht van je character bepalen – vastberaden om uit te pluizen wie voor deze creatie verantwoordelijk was. Wanneer hij of zij dan vervolgens zag dat de mechanische kolos achterna werd gezeten door de twee eerder vermelde figuren, zat er niets anders op dan het duo voortaan te vergezellen. Na een korte kennismaking gaat hun zoektocht officieel van start, en laat me nu al zeggen dat het een bizarre queeste is waar je regelmatig kleine fruitpenetrerende robotten, haiku zingende vogels en sinistere brievenbussen aantreft…

Where once eight Gods did war and will

Deze speurtocht gaat natuurlijk niet van een leien dakje; anders zou er geen gameplay zijn. Onderweg moet je namelijk ettelijke vijanden bestrijden en dit gebeurt via JRPG-achtige turn-based battles. Zij die door zulke gevechten worden afgeschrikt, hoeven in deze game echter niets te vrezen, want door een paar veranderingen verlopen ze sneller dan in de gemiddelde role-playing game van Oosterse afkomst. De meer ervaren gamers onder ons kunnen het alleszins deels vergelijken met de Mario & Luigi en Paper Mario RPG’s, want ook hier bieden de gevechten meer interactie terwijl er amper submenu’s bestaan. Zo moet je slechts op één knop drukken voor een bepaalde soort aanval en kan je de schade die je vijand verricht beperken (of geheel counteren) door op het juiste moment te blokkeren. De timing hiervan krijg je echter niet zo makkelijk onder de knie dan je zou verwachten, vanwege het ontbreken van een duidelijke HUD-indicatie. Verder kan je allerlei superaanvallen (solo of in teamverband) uit de mouw schudden die korte mini-games activeren, gaande van buttonbashing tot het tijdig indrukken van specifieke knoppencombinaties. Dit trouwens allemaal aan een snel tempo, dus in principe zal je nooit een moment tegenkomen waar je – in afwachting tot jouw volgende beurt – met je duimen zit te draaien.

Na het vellen van krankzinnige zwervers, sadistische clowns enzovoort hoor je verder te gaan met het avontuurlijke aspect van de game; voor zover het bestaat ten minste. Ondanks de titel Penny-Arcade Adventures krijg je nauwelijks de kans om je vindingrijkheid op de proef te stellen en zijn de puzzels voornamelijk typische grind- of fetchquests (zoals het opsporen en vervolgens mollen van 10 vulgaire afvallen). Tuurlijk, je kan verschillende gebieden van de omgevingen inspecteren, maar dit beschouw ik niet als een goede manier om de gemiddelde speler te motiveren. Zij die wél zoeken, worden dan wel geconfronteerd met komische stukjes tekst en extra content zoals concept art of muziek, maar in deze portie van de gameplay zat over de algemene lijn veel meer potentieel. Ook de conversation trees (die in principe eveneens een deel van de gameplay uitmaken) werden niet voldoende uitgewerkt, afhankelijk van hoe je het bekijkt. In tegenoverstelling tot pakweg Mass Effect zijn er geen gevolgen afhankelijk van wat je tegen wie zegt, maar dat was misschien ook niet nodig; ik vermoed althans dat de mannen van Penny-Arcade dit systeem liever wilden gebruiken als uitlaatklep voor bizarre doch humoristische gesprekken met eigenaardige NPC’s.

And if the Gods themselves may die

Nog een onderdeel van On the Rain-Slick Precipice of Darkness dat flink ontgoochelt, is diens Create-a-Character bij aanvang van de story campaign. Het aantal keuzes dat je hier tot je beschikking krijgt zijn schaars, allicht wegens de – door de developers welteverstaan – geprezen twee dimensionale representatie van jouw personage dat je doorheen de game zal aanschouwen. Deze feature maakte het mogelijk dat jouw in-game avatar in dezelfde handgetekende stijl als die van Gabe op het scherm wordt getoverd en dit krijg je dus te zien in ondermeer de geanimeerde tussenfilmpjes. Vooraleer ik naar het volgende punt afdwaal, verduidelijk ik even waarom de Create-a-Character aanzienlijk te kort schiet: het feit dat je alleen 3 verschillende klederdrachten voor je bovenlichaam kan selecteren en dat je uit bitter weinig gezichtskenmerken kan kiezen, spreekt eigenlijk boekdelen over deze ondermaatse feature…

Audiovisueel gezien gaat Penny-Arcade Adventures er echter zeker mee door. De graphics zullen je niet verbluffen en zijn niet het beste dat XBLA te bieden heeft, maar door de cell-shaded grafische stijl is dit spel verre van lelijk. Daarenboven lijdt het niet aan typische technische mankementen zoals screen-tearing en framerate drops hielden de ontwikkelaars tot een minimum. De soundtrack van de game wist me overigens te bekoren en zorgde verrassend genoeg voor net dat beetje meer charme, samen met de zwoele stem van de wijze verteller. Helaas liet men deze knakker niet vaak genoeg aan het woord, want ik kon er eerlijk gezegd urenlang naar luisteren als het kon!

What does that say for you and I?

Apprecieer je de humor van Penny-Arcade, ja of nee? Lees je graag een stevige brok tekst, ja of nee? Heb je teveel geld op zak en ben je bereid om een capabele indie RPG uit te testen, ja of nee? Afhankelijk van je antwoorden op deze vragen kan je oordelen of On the Rain-Slick Precipice of Darkness je al dan niet zou aanspreken. Het neemt in ieder geval niet veel tijd van je privéleven in beslag, aangezien het spel wegens diens episodische structuur maar van (relatief gezien) korte duur is. Na ongeveer 10 uur zit Penny-Arcade Adventures er namelijk al op en er is amper sprake van replay value. De algemene formule van de titel is absoluut voor verbetering vatbaar, maar de bovenstaande fouten zullen je niet weerhouden om (zoals ondergetekende) plezier met deze RPG te beleven… Indien je een fan bent van diens origine natuurlijk.