Pac-Man

‘Computer games don't affect kids, I mean if Pac-Man affected us as kids, we'd all be running around in darkened rooms, munching pills and listening to repetitive music.’ Waarschijnlijk nog steeds een van de meer bekende quotes omtrent videogames, en zeker een leuke start voor een Pac-Man-review. Ondanks dat de beste tijd van deze gele discusschijf een beetje achter de rug is, en de Pac-Man World-games nu niet onmiddellijk tot de meest hoogstaande platformgames aller tijden behoren, komt Pac-Man nu ook onze Xbox 360-console verorberen. Na eerder al Galaga op het menu gehad te hebben, is het dus tijd aan een andere Namco-oldie om zich aan de lijst toe te voegen, vergezeld van een elektronische rolstoel en constipatieproblemen.

Pac-Man of Puck-Man was ongetwijfeld één van de meest populaire videogames van de jaren 80. Het spel werd vrijwel volledig ontwikkeld door één persoon, die achttien maanden lang ergens in een vochtige kelder van de Namco-gebouwen opgesloten zat, met name, Toru Iwatani. Oorspronkelijk in 1979 gereleased in Japan, vond onze gele veelvraat een jaartje later zijn weg naar de Amerikaanse arcades. Ondanks dat de game in Japan onder de naam Puck-Man verscheen, besloot men de titel toch te veranderen. U vraagt zich misschien af waarom, en op mijn communiezieltje zweer ik dat het volgende het officiële verhaal is. Uit angst voor jeugdige delinquenten die met de letter f een nogal vunzige woordspeling konden maken, zag de naam Pac-Man het levenslicht. De game was een gigantisch succes, en over de jaren heen volgde een hele waslijst aan ports naar vrijwel ieder mogelijke machine. En ondertussen zijn we aan de arcadeport voor de 360 beland.

Voor de cultuurbarbaren onder ons die niet weten wat Pac-Man inhoudt, zullen we het spelconcept nog eens even uit de doeken doen. Het komt er op neer om alle bolletjes (240 in totaal) in een doolhof op te eten, om zo naar het volgende niveau over te gaan. Om wat meer uitdaging aan de game te geven, zijn er een viertal spelbrekers toegevoegd om je het leven zuur te maken. We hebben het hier natuurlijk over de spookjes Pinky, Inky, Blinky en Clyde. Deze zullen Pac-Man achtervolgen tijdens zijn tocht om alle puntjes op te slokken, en wanneer onze gele cirkel per ongeluk een hap uit het gekleurde kwartet neemt, zal hij sterven aan de gevolgen van voedselvergiftiging. Desondanks ligt er in iedere hoek van het speelveld een zogenaamde Power Pellet. Wanneer je zo een pilletje slikt, worden de jagers de prooi en kun je ze zonder problemen een koekje van eigen deeg geven. De tijd die je hebt om de spookjes te verorberen hangt af van level tot level. In sommige niveaus heb je de tijd om lustig de achtervolging in te zetten, terwijl het effect van deze power-up in de latere rondes al na enkele seconden verdwijnt. Overigens verschijnen er in ieder level ook bonusprijzen. In het begin is dit fruit, maar naarmate je vordert zullen het sleutels worden. Deze items zijn een ideale manier om je score een beetje de hoogte in te jagen.

En meer is er in Pac-Man eigenlijk niet te beleven. Buiten een nieuw hoofdmenu en wat kleurrijke sidegraphics is er eigenlijk niets nieuws onder de zon. De controls reageren over het algemeen nogal stroef tijdens het spelen. Vooral bij het nemen van bochten durf je al wel eens serieus naast de bal te slaan, en aangezien de spookjes niet zo vergevingsgezind zijn, kan dit al wel eens voor wat frustratie zorgen. Pac-Man is met andere woorden een heel getrouwe port van de arcade versie geworden, op de wat stijve controls na. Het enige probleem is een beetje dat Pac-Man als game de tand des tijds niet zo goed heeft doorstaan. Het is en blijft een leuke titel, zonder meer, maar toch mis je de verslaving die deze titel had tijdens het opgroeien een beetje. En na zoveel freewareversies onder de loep te hebben genomen, kan je niet anders dan besluiten dat het opnieuw gewoon dezelfde game op een ander platform betreft.

Het is leuk dat Namco moeite investeert om titels zoals Pac-Man of Galaga naar de Xbox Live Arcade te brengen, maar voor tweehonderd Microsoftpuntjes was de aanschaf misschien al iets verleidelijker geweest. Ik kan me nu niet onmiddellijk voorstellen dat er echt heel wat mankracht, budget en tijd nodig was om Pac-Man op de 360 draaiende te krijgen. Wil je snel wat extra puntjes voor je gamerscore dan kun je deze versie van Pac-Man natuurlijk wel overwegen. De eerste elf achievements zijn met gemak op een uurtje te halen. Alleen de laatste dertig punten zijn al iets uitdagender, maar mits je er wat tijd investeert niet onoverkomelijk. Pac-Man kan je nu niet onmiddellijk als een slechte game beschouwen, maar het enige probleem is en blijft dat deze 27-jarige dinosaurus in de 21e eeuw, heel wat van zijn charme verloren heeft. De mensen met een versie van Prey kunnen zelfs naar hartelust een spin-offversie, Runeman, uitproberen op één van de spelmachines in de bar. Heb je vroeger veel plezier aan Pac-Man beleefd, dan kan je met de nodige dosis aan nostalgie deze titel eventueel nog eens oprakelen - verwacht alleen geen al te langdurige ervaring.