Operation Flashpoint 2: Dragon Rising

The one-eyed king

Met Dragon Rising begeven we ons in het spreekwoordelijke ‘land der blinden’. In een genre gedomineerd door games die het militaire conflict herleiden tot quasi-kermiskraam of dogmatische shootout is iedereen welkom die het concept van oorlogsvoering voor één keer over een andere boeg gooit. Simulaties zijn zo oud als de videogame-industrie zelf, maar weinig sequels of virtuele slagvelden zijn met zoveel anticipatie onthaald als Dragon Rising van Codemasters.

Toen Bohemia Interactive - de originele developer - in 2001 het spel Operation Flashpoint: Cold War Crisis voor pc uitbracht, kreeg het spel vrijwel overal kritische bijval (het Amerikaans leger gebruikte een OFP-variant om haar troepen op te leiden in verschillende tactische scenario’s) en er groeide een toegewijde aanhang. Tot op heden geldt de merknaam Operation Flashpoint als een mijlpaal voor militair realisme in games. Bohemia Interactive verwierf een cultstatus.

Acht jaar verder en Codemasters brengt een multiplatform sequel uit onder dezelfde noemer. Onvermijdelijk schept dit zeer hoge verwachtingen. De ontwikkelaar, zelf niet vies van een paar pre-release superlatieven, beloofde ons immers een diepgaande spelervaring. Blijft de licentie anno 2009 als tactische simulator overeind en in welke mate is Dragon Rising een waardige opvolger voor het origineel?

“How copy?”

Hoe breng je een typisch pc-game als Operation Flashpoint tot leven op console? Vele fans hebben het zich waarschijnlijk afgevraagd en de reden waarom het zolang geduurd heeft voor er een sequel in de rekken lag, is meteen een half antwoord op de vraag. Een genre dat het moet hebben van squad- en micromanagement, van tactische planning en geduld dat overgaat in snelle, dodelijke actie vraagt om een goed uitgewerkte user interface. Op Xbox konden we indertijd vaststellen dat Operation Flashpoint: Elite grotendeels slaagde in het opzet om de functionaliteit van muis en keyboard naar een Xbox controller te porten. De transitie was natuurlijk niet vlekkeloos, maar je kon grotendeels spelen met dezelfde mogelijkheden als op pc.

Codemasters kiest met Dragon Rising voor een vereenvoudigde versie van de originele interface: squadbevelen als “scan de omgeving in een bepaalde windrichting” of “ga liggen of hurken” werden bijvoorbeeld weggelaten. De squad AI zou een decennium na het origineel in principe in staat moeten zijn om haar squad leader - de speler - te volgen en te anticiperen op bepaalde acties die hij onderneemt. Ook werd geopteerd voor een viermans squad, terwijl men bij Operation Flashpoint indertijd tot elf man onder zijn hoede had, te beginnen met infanterie, dan cavalerie (tanks) en tenslotte luchtmacht (helicopters). Weg is ook de gedetailleerde militaire kaart met topografische gegevens om aanvallen te plannen (flankeermaneuvers in het bijzonder). Adequate oorlogsvoering staat of valt met de aanwezigheid van een goede terreinkaart (ligging en grootte van bergen, heuvels, gebouwen, rivierbeddingen etc.). Waar Bohemia Interactive opteerde voor subtiele, realistische aanwijzingen van “contact” op basis van geluid en zogenaamde “flashpoints” (vandaar de naam van het spel) die de positie van een afgevuurd wapen en dus de bijhorende vijandelijke soldaat prijsgeven, kiest Codemasters voor lichtkogels die eerder naar Star Wars’ lightsabers refereren. Men verwijderde ook het derdepersoonsperspectief (nochtans zeer geschikt om een volledige squad te besturen of na te gaan hoe goed je in cover zit of ligt) en het commander-perspectief dat een nog groter overzicht op het slagveld bood. In de overigens qua aantal beperkte voertuigen is het zicht van de speler voorwaarts gefixeerd (geen 360° camera). Het in de campaign kunnen samenstellen van je eigen uitrusting of AI squad leek ons ook een leuk vooruitzicht, ware het niet dat men ook hier de zaak beperkt tot de door Codemasters vastgelegde teams en wapenuitrustingen.

“Solid copy”

De campaign speelt zich of op Skira, een gigantisch eiland dat als sandbox moet fungeren voor een militair conflict tussen China en Rusland aangaande de controle over locale oliebronnen. Rusland wordt hierbij gesteund door Amerika (!) en samen bestrijden ze de PLA (het Peoples Liberation Army van China). Na een tutorial op een ander eiland, land je als US-marinier in de rol van squad leader. De strijd kan beginnen.

Dragon Rising kiest voor actie boven controle en realisme. In theorie kan dit een nieuw en meer doorsnee publiek aanspreken, wat waarschijnlijk de bedoeling is, maar qua uitvoering is het - los van het feit dat het een Flashpoint-sequel had moeten worden - eerder een losse flodder. We verplaatsen ons even naar ‘bug country’: bij de start van een missie geven we het bevel beschutting te zoeken bij een versterkte positie met zandzakjes. Twee AI’s gehoorzamen en een derde gaat vóór de cover staan. We worden beschoten en gaan liggen. Een paar squadmates volgt het voorbeeld maar een andere blijft halstarrig rechtop staan. Vreemd genoeg wordt hij niet onmiddellijk afgemaakt door de vijand. Als wij daarentegen onze tronie laten zien is het direct game over (zo hoort het ook in OFP). We leunen in gehurkte positie tegen de zandzakjes en komen plots terug recht te staan zonder enige controllerinput gegeven te hebben. De tocht verloopt verder, naar beneden op een heuvel met veel vegetatie. We zien de vijand en houden het vuur nog even in, dan barst de hel los: de tegenstander begint onze squad zeer adequaat onder vuur te nemen terwijl wij plat op de buik amper door het struikgewas heen kunnen zien. “Blijkbaar zijn die Chinezen nog zo slecht niet uitgerust”, is een gedachte die – letterlijk - door het hoofd gaat. Opvallend is ook dat de hit/bullet detection van de eigen kogels duidelijk minder goed wordt ontvangen dan die van de vijand op ons. Zichtbare impact van een snipergeweer op de bovenste helft van de torso of het hoofd zouden toch als kills mogen registreren. We proberen dan een gebouw in te nemen. De AI squad slaagt er niet eens in het gebouw met zijn allen te betreden. We zien ook hoe een squad member binnen een straal van 2 meter een vijand negeert en vice versa. Tot overmaat van ramp bereiken we een langverwacht checkpoint dat zichzelf activeert vlak voor een massale invasie (later in de campaign activeert een checkpoint zichzelf net voor een mission aborted omdat ergens een onzichtbare deadline is verstreken). Geen bedenktijd, geen planning, niks. Enkel een roemloze dood, te wijten aan imbeciel squad AI, onnozele scripting en plaatsing van checkpoints. Spelers zonder Xbox Live (of online vrienden) zullen op dit moment waarschijnlijk afhaken.

We stappen met de moed der wanhoop over naar online co-op. We trommelen een andere OFP-veteraan op en hernemen de campaign. We vallen echter van de ene verbazing in de andere: het scripten van de scenario’s (eigenlijk veredelde shootouts op locaties A-B-C met daartussen lange en vervelende loopcorridors), de onduidelijke bevelen van HQ (tip: zet je ondertiteling aan!), de totale afwezigheid van een verhaal en - eerlijk gezegd - ‘spanning’ (waar zijn de typische infanteriepatrouilles van weleer?) etc. Dragon Rising is eigenlijk niet meer of minder dan een ongebalanceerde poging tot simulatie die telkens weer in je gezicht wil duwen hoe hard het leven als soldaat wel is door het vijandelijk AI een oneerlijk voordeel te geven. We zijn niet de enigen die tot die vaststelling zijn gekomen (lees de forums). Op zich is het gebrek aan afwerking, met als resultaat veel bugs, een erfzonde. Ook Operation Flashpoint was ziek in hetzelfde bedje (zij het op andere vlakken). Het verschil is echter dat OFP een eerlijk spel bleef, ondanks zijn staalharde premissen. We nemen aan dat de overweldiging van tegenstand in de campaign kan overkomen als ‘schrikwekkend’ of zelfs ‘realistisch’. Maar geweld maakt niet noodzakelijk een geweldig game.

No more copy!

Op zijn best is Dragon Rising een poging tot een ode aan het origineel. De mooie uitgestrekte vista’s op het eiland Skira (als de juiste kleurfilter wordt gebruikt), de mogelijkheid tot variatie op vlak van aanvals- en verdedigingsmaneuvers (in co-op en als de AI meewerkt) en wellicht de kennismaking voor een groot deel van het gamerpubliek met het concept “oorlogsvoering” (al is het hier meer hint dan realiteit). Ook het gekende en gesmaakte radioverkeer deed ons af en toe afdwalen naar de toenmalige slagvelden van Cold Crisis, Red Hammer en Resistance.

Op zijn slechtst is Dragon Rising een sequel de naam Operation Flashpoint onwaardig. Naar onze mening enkel geschikt voor fanatici of spelers die willen proeven van een wereld buiten de ‘traditionele’ shooters. Best in online co-op met twee of drie vrienden. Een hoge tolerantie tegenover bugs en ongelukkige checkpointkeuze is mooi meegenomen. Nieuwkomers laten Experienced en Hardcore difficulty best voor wat ze zijn en gaan eerst voor Normal.

Voor pc verkrijgbaar aan minder dan de helft van de prijs - mét mission editor! - is Dragon Rising een gemiste kans op console, een wereld van mogelijkheden in de kiem gesmoord.