Omega Five

Ondanks dat er al wat oude shoot‘em up gloriën uit het stenentijdperk op Xbox Live Arcade verschenen zijn – denk maar aan Galaga en Gyrus - hebben de fans van dit genre toch geruime tijd op hun honger gezeten. Langzamerhand merk je echter een zekere evolutie in de games die op XBLA verschijnen en de fans van het genre kunnen zich aan meer hedendaagse shooters zoals Ikaruga of Trigger Heart Excelcia verwachten. Hoewel deze titels hun glorietijd op de Dreamcast kenden, is Omega Five een volledig nieuw spel in het genre voor de service. De game is ontwikkeld door Natsume, geen al te grote naam in de industrie, maar de Harvest Moon-reeks zal bij velen ongetwijfeld een belletje doen rinkelen. Omega Five is echter niet de eerste shooter van Natsume en de iets oudere personen onder ons zullen misschien ooit nog wel Wild Guns op de Super Nintendo gespeeld hebben (een game die ons inziens ook ooit op XBLA mag verschijnen).

Omega Five kun je eigenlijk het best vergelijken met de Gradius of R-Type games, in die zin dat al deze titels horizontale scrollers zijn. De game vindt het genre zeker niet opnieuw uit, maar leent duidelijk features uit deze andere games, zoals Gradius of Guwange. Het doel van dit type games is nog steeds hetzelfde als altijd: schiet alles neer dat op het scherm verschijnt vòòr dat het jou om zeep helpt. Omega Five maakt net als Guwange gebruik van een levensmeter in de standaard arcade mode. Dit houdt natuurlijk in dat je meer dan één kogel kunt incasseren vooraleer je het loodje legt en dat er her en der power-ups te vinden zijn die je levensmeter terug aanvullen. Wanneer je vijanden aan flarden knalt, zullen ze in roze driehoekjes exploderen. Je kan deze dan weer verzamelen voor extra punten en ook om allesvernietigende bommen te verkrijgen. Verder is er ook een combosysteem aanwezig om meer punten te scoren. Hoe meer vijanden je op korte tijd kan verschakelen zonder zelf geraakt te worden, hoe hoger je combometer zal oplopen, met als resultaat dat je op deze manier ook meer punten kan scoren. Nieuwkomers zullen misschien ook wel even moeten wennen aan het hitbox systeem van dit type games. Een kogel mag je lichaam namelijk raken, zonder dat je personage schade zal ondervinden. Een schot in de borst is altijd onmiddellijk raak, maar bij de benen en het hoofd zit er een lichte speling op, die mensen met ervaring wel zullen herkennen uit andere games, maar voor nieuwkomers misschien niet vanaf de eerste speelbeurt duidelijk zal zijn.

Je begint de game met twee personages, Ruby en Tempest, die beiden een heel andere speelstijl hanteren. Ruby is een iets makkelijker personage om de game mee aan te vatten. De speciale feature voor Ruby is dat zij over een anker beschikt dat vijandige kogels absorbeert. Je kan het anker eveneens gebruiken om je aan vijanden vast te klampen, om zo meer schade uit te delen. Een andere mogelijkheid is het anker in de lucht te vuren, om zo kogels die van een verdere afstand komen al onmiddellijk onschadelijk te maken. Het anker is uiterst makkelijk te gebruiken en daarom is Ruby aanvankelijk het meest geschikte personage voor nieuwelingen. Zij heeft wat mij betreft ook het beste wapen in de game, zijnde haar dual laserbeam op maximum niveau. Wanneer je de game met Ruby uitspeelt, zul je het personage R.A.D. unlocken. Zij is in principe hetzelfde als Ruby, alleen dat ze iets sneller kan bewegen, maar iets trager in het richten is.

Tempest is een heel ander pak mauwen. Het anker van Ruby is ontzettend gemakkelijk in gebruik om vijandelijke kogels onschadelijk te maken, maar ook Tempest heeft zijn eigen techniek om kogels onschadelijk te maken en deze vergt iets meer oefening om uit te voeren. Om te beginnen kan Tempest vijandelijke kogels vertragen door er zelf op te knallen. Deze zullen dan van kleur veranderen en als ze in de buurt komen, moet je even de schietstick loslaten. Er zal zich dan een schild vormen rondom Tempest dat alle kogels in zijn buurt absorbeert. Hier komt veel meer timing bij kijken en het is ook noodzakelijk om minstens één vertraagde kogel in je buurt te hebben om het schild te activeren. tempest is bovendien aanzienlijk minder beweeglijk dan Ruby, waardoor je echt moet leren om zijn speciale techniek te gebruiken indien je wil vermijden dat je geraakt wordt. Verder heeft hij voor ieder wapen twee verschillende vuurstanden en is het ook hier weer noodzakelijk om te leren welke types het beste bij de verschillende situaties passen. Tempest vergt met andere woorden iets meer oefening dan de andere personages om diens vaardigheden onder de knie te krijgen. Door de game met Tempest uit te spelen, unlock je tenslotte het personage Sensei. Een samurai op een hoverboard die samen met zijn hondje alles op hun weg verpulverd. En verpulveren is echt wel het beste woord, want ondanks dat hij het enige personage is dat niet kan schieten en alleen maar melee-aanvallen met zijn zwaard kan uitvoeren, is hij veruit het makkelijkste personage uit het spel. Hij is razend snel, richt veel schade aan en kan vrijwel iedere type van vijandelijke aanval met zijn zwaard onschadelijk maken.

Toegegeven, Omega Five is zeker niet de beste shoot’em up ooit, maar het is zonder twijfel een uiterst aangename game. Net zoals zovele andere games in het genre, is deze titel vrij kort. Er zijn amper 4 niveaus en de moeilijkheidsgraad ligt vrij laag. Mensen die wat ervaring met het genre hebben, zullen de game zonder al te veel problemen beëindigen. Je start de game met amper 3 credits en naarmate je speelt zal dit aantal hoger oplopen. Getrainde spelers zullen zeker aan 2 à 3 credits genoeg hebben om de game met Ruby na een 5-tal speelbeurten tot een goed einde te brengen. Ook de baasgevechten zijn vrij simpel. Er komt een klein beetje patroonherkenning bij kijken, maar de game is zeker geen Bullet Hell ervaring zoals Mushihime-Sama of Espgaluda, waar het nodig is om de kleine gaatjes op een scherm met tientallen kogels weten te vinden en er dan ook effectief in te duiken. Bij Omega Five zal je de basispatronen vrij snel herkennen, want iedere baas heeft maar een drietal verschillende fases die op zich niet zo moeilijk zijn. Goed getimed is het zelfs mogelijk om de eindbaas in 5 à 6 seconden te verslaan door amper één bom te gebruiken. En het laatste negatieve puntje, is het ontbreken van een online co-op modus. De game is wel offline speelbaar met een vriend, maar dezer dagen is een XBLA co-op modus wenselijk.

Grafisch gezien is Omega Five een aangename titel. Naar XBLA-standaarden kan het zich zeker tot de beste games rekenen. Alles van de personages, vijanden en achtergronden ziet er ontzettend mooi uit en de game draait ook op een constante framerate, wat voor dit type games zeker belangrijk is. Er speelt zich soms behoorlijk wat op je scherm af, niet alleen voor en achter je, maar ook uit de achtergrond durven er heel wat vijanden zich nu en dan in de strijd te gooien. Dat de game dit alles zonder problemen op je scherm weet te toveren, is dan ook een mooie verdienste. Mensen die de erbarmelijke Metal Slug 3 port gedownload hebben, zullen er zeker van kunnen meespreken dat een constante framerate in dit type games een absolute must is. Ook de audio van Omega Five valt trouwens goed te pruimen, met opzwepende muzikale begeleiding en een stevige dosis aan soundeffects om de presentatie van de game in goede banen te leiden. Toegegeven, ik ben misschien wel een beetje ontgoocheld in het feit dat de muziek uit de trailer nergens in de game terug te vinden is, maar de elektrodeuntjes op de uitgrond mogen er best wel wezen.

Omega Five is een trial download dubbel en dik waard. Ben je een fan van het genre, dan zal je zeker enkele uren plezier uit deze game weten te halen. Omega Five is vrij kort, maar in dit type games heeft het altijd al om hoge scores gedraaid. En het kan bijgevolg een leuke motivatie zijn om je friendslist keer op keer de loef proberen af te steken. Er zijn redelijk wat zaken te unlocken, waaronder een meer uitdagende ++ modus (geen levensmeter meer), voor de meer ervaren spelers die hun score nog hoger de lucht in willen gooien en enkele andere extra’s om de game zeker meer dan één speelbeurt te geven. Omega Five is het type van game dat je gewoon eens snel opstart om een half uurtje mee door te brengen. Het is weliswaar geen genre dat iedereen zal weten te bekoren, maar desondanks heeft het een vrij lage instapdrempel voor nieuwelingen en minder goede spelers.