Okko: The Age of Asagiri

Okko: The Age of Asagiri is een korte skirmishgame voor twee spelers gebaseerd op de gelijknamige stripreeks waarin de demonenjager Okko en zijn gezellen allerlei creaturen van de Japanse onderwereld en hun aanhangers bevechten. Dat dit gepaard gaat met veel wapengekletter, hoeven we je niet uit te leggen.

 

 

Het bordspel neemt de stijl van de strip grotendeels over. Voornamelijk de zes dubbelzijdige spelborden zijn een streling voor het oog en helpen om het spel in de juiste sfeer onder te dompelen. Je waant je zonder veel fantasie zo in een nachtelijke Japanse tuin, vijvertjes en lampenhuisjes incluis. Over de kartonnen stand-ups kan je in dit tijdperk van ultragedetailleerde mini’s je bedenkingen hebben, maar de maker van het spel legde het zo uit: “Door geprinte pionnen te gebruiken kunnen we exact de (teken)stijl van de strip aanhouden. Bovendien drukt deze keuze de prijs aanzienlijk”. (nvdr : toch nog ±35€.) Een uitleg waar niet iedereen vrede mee zal nemen. Voor de liefhebbers zijn er metalen mini’s verkrijgbaar. Deze zijn echter behoorlijk prijzig en zijn soms (naar het schijnt) moeilijk te assembleren en te schilderen.

 

 

Het spel zelf speelt vrij eenvoudig. Je krijgt of kiest een aantal krijgers waarmee je het spel begint en neemt de bijbehorende karakterkaarten met de stats en speciale vaardigheden per karakter. Elke speler krijgt ook een aantal inspiratiedobbelstenen die hij aan het begin van elke beurt werpt. De verschillende tekens op de dobbelstenen kunnen in jouw of zelfs in je tegenspelers beurt gebruikt worden om de stats van je karakters te boosten of om hun speciale vaardigheden te activeren.

Elke beurt mag elke van je karakters een aantal vakjes verplaatsen en aanvallen. Het verplaatsen gaat moeizamer dan je zou denken! Een kwartslag draaien kost bijvoorbeeld ook een heel bewegingspunt. Zijdelings of achterwaarts stappen kost maar liefst twee punten! Daarbij komt nog eens dat bepaalde hinderende terreinen je ook extra bewegingspunten kosten. Je moet dus goed kijken wat de slimste en makkelijkste weg is om tot bij je doel te raken. Al dat hinderend terrein en zijwaarts stappen heeft uiteraard strategisch belang, zoals meteen duidelijk zal worden.

 

Gevechten zijn in essentie zeer simpel; je kijkt naar de aanvalswaarde van je karakter, telt bonussen van inspiratiedobbelstenen, geactiveerde speciale eigenschappen, of gunstige positie van je karakter bij deze waarde op. Je tegenstander doet hetzelfde maar voor de verdedigingswaarde van zijn karakter. Ten slotte rol je beide een dobbelsteen en tel je het aantal ogen op bij de eerder bekomen waarde. De winner is uiteraard diegene met het hoogste eindresultaat. En dan komt het! Verloor je karakter het gevecht met een verschil van 1 of 2 punten dan moet hij één vakje terugtrekken. Kan hij dat niet omdat de drie vakjes net achter hem bezet zijn (door een muur of een ander karakter) of moet hij terugtrekken in hinderend terrein, dan wordt hij “shaken”. Een “shaken” karakter is even zijn concentratie kwijt en is bij gevolg minder strijdvaardig. Dit wordt in het spel weergegeven door de karakterkaart om te draaien op de rode kant. Deze rode “shaken”-kant heeft andere (lees slechtere) stats dan de gewone “waakzame” blauwe kant. Als je shaken bent en je wordt nog eens euh… “geshaked” door een gevecht te verliezen, dan ligt je personage uit het spel. Je kunt tevens automatisch shaken worden door een duel met 3 punten verschil te verliezen. Verlies je met meer dan 4 punten verschil, dan ligt je karakter zo ineens uit het spel!

 

 

Om van je “shaken” toestand terug naar je waakzame toestand te keren, moet je een willpowertest ondergaan. Dit doe je door eenvoudigweg in je beurt een dobbelsteen te gooien en een resultaat te halen dat minder is dan je willpowerwaarde. Wat leuk is, is dat sommige karakters zeer sterk zijn, maar weinig willpower hebben waardoor ze, eens ze shaken zijn, maar moeilijk terug waakzaam te maken zijn en dus niet veel meer waard zijn. Andere, vaak zwakkere karakters, hebben dan weer veel willpower en kunnen dus zeer snel van een klap herstellen.

 

Okko: The Age of Asagiri heeft een paar leuke ideetjes, zoals de inspiratiedobbelstenen, die je dan op het juiste moment een boost kunnen geven of het shaken/waakzaam systeem. Toch kunnen je planning en alle gecumuleerde bonussen in een gevecht net iets te vaak herleid worden tot niets doordat jij nu net een 1 of een 2 rolt en de verdediger net een 6… wat ben je dan met je +3 op je aanvalswaarde? Daarbij komt nog dat in een gevecht de aanvaller ook kan verliezen en schade kan oplopen of zelfs uit het spel kan liggen. Een aanval blijft dus altijd een grote gok, met of zonder bonussen. Dat is uiterst jammer, want de mooie terreinborden gecombineerd met het bewegingssysteem en het moeten terugtrekken bij het verliezen van gevechten leken aanvankelijk wel wat strategische mogelijkheden te bieden.

 

De moraal van het verhaal is dat Okko: The Age of Asagiri eerder een spel zal zijn voor de fans van de strips en de artwork die het spel graag willen goed vinden ondanks de tekortkomingen. Een grote meerderheid aan spelers zal worden afgeschrikt door de kartonnen pionnen en het brutale dobbelsysteem van het spel.

 

 

In Frankrijk, waar de strips bijzonder populair zijn, zijn er alweer drie uitbreidingen voor dit spel op de markt (één grotere met magie/geesten en twee kleinere met extra karakters uit de latere strips), hetgeen toch op enig succes lijkt te duiden. De Engelse markt moet het stellen met het origineel en de magie/geesten aanvulling (met vertaalfouten). Laurent Pouchain, de bedenker van het spel liet op zijn blog weten dat hij aan een vierde uitbreiding werkt die het spel speelbaar zou maken voor meer dan twee spelers. Of dat wat wordt en of dit het spel wat meer evenwicht kan brengen, valt nog af te wachten.