Oddworld : Munch's Oddysee

Toegegeven, ik heb de eerste 2 delen op de Psone nooit echt veel gespeeld. Niet dat er iets aan deze games scheelde, maar op één of andere manier konden ze me niet echt boeien. Vreemd genoeg keek ik wel uit naar dit derde deel in de serie. Dit had waarschijnlijk te maken met het grappige promotiefilmpje dat niet naliet om de krijsende en boerende Mudokans als ‘stars of the show’ op te voeren. Een mens is al vlug tevreden natuurlijk.

In dit derde deel is er nogal wat veranderd in vergelijking met deel 1 en 2. Het duidelijkste is natuurlijk de overgang van 2D naar 3D. Je twee helden bewegen zich in de bruisende en bedrijvige wereld van hun aardsrivalen Vykkers en de Glukkons. Het andere grote verschil is dat je nu 2 hoofdfiguren in het spel hebt die moeten samenwerken om dit avontuur tot een goed einde te brengen, namelijk : Abe (himself) en Munch.

De Vykkers hebben naast het vlees van de Mudokans (Abe) een nieuwe lekkernij ontdekt. De longen en de eieren van de Gabbits blijken namelijk een ongekende smakelijke delicatesse te zijn. Gabbits (Munch) zijn amfebieën die nu op grote schaal gevangen worden om er blikvoer van te maken. Munch is de laatste overlevende van zijn soort. Hij moet samen met Abe op zoek gaan naar het laatste blikje eieren vooralleer het ras van Munch helemaal van de planeet zal verdwijnen. Dit blikje bevindt zich diep in de industriële wereld van de Vykkers en Glukkons. Je avontuur kan beginnen...

Munch’s Oddysee lijkt in eerste instantie op een platformspel maar is eigenlijk meer een puzzelspel. Alleen door je grijze hersencellen te gebruiken zal je een level kunnen voltooien. Een belangrijk element in de gameplay is de gamespeak. De knoppen op je controller zijn verbonden aan een bepaalde zin die grofweg op het volgende neerkomen :

Y-knop : begroet je soortgenoten en zorgt ervoor dat ze je blijven volgen. Op die manier kan je je lotgenoten naar bepaalde plaatsen in het level brengen waar ze dan opdrachten moeten uitvoeren. Dit kan gaan van het vechten met de vijanden to het openen van deuren. Daar de Mudokans nogal aan de luie kant zijn zal je ze echt moeten vragen om je te helpen (B-knop). Je laat je ‘collega’s wachten door op de x-knop te drukken, anders storten ze zich zo in het ongeluk. Munch krijgt hulp van de zogenaamde Fuzzels : een soort van harige gehaktballen met zeer scherpe tanden ( Je kan deze lieftallige beestjes best vergelijken bij critters). Abe krijgt dan weer hulp van andere Mudokans die je op hun beurt weer kan upgraden naar tomahawker, shaman en mudarcher door de Mudokans naar bepaalde magische stenen in het level te brengen.

De hoofdpersonages kunnen nog power-ups vergaren door aan drankautomaten – verspreid in de levels – een verfrissing te verteren. Zo kan Munch bijvoorbeeld een soort bliksem afschieten en Abe sneller lopen.

Zoals reeds gezegd is het de bedoeling om met de 2 hoofdfiguren samen te werken. Abe en Munch hebben allebei zo hun eigen sterke en zwakke punten. Aangezien Munch een amfibie is kan hij zeer goed overweg met water terwijl Abe helemaal niet kan zwemmen. Abe daarentegen kan dan weer hoger springen. Door spooce (een soort groente) te verzamelen kan Abe collega’s Mudokans tot leven roepen, deuren openen en zijn krachtigste wapen gebruiken. Abe is namelijk in staat om de in de wilskracht van de vijand te dringen met een possession orb, waardoor je voor een korte periode je vijand kan kontrolen. Munch kan dan weer alle machines controleren. Zo kan hij bijvoorbeeld een kraan bedienen en de honden van de Glukkons loslaten op hun eigen baasjes. En geloof me, luisteren doen die honden niet. Munch is jammer genoeg niet van de snelste. Hij heeft trouwens maar één vin, waar hij zich op het land mee moet behelpen. Gelukking staan in de meeste levels piepende rolstoelen waar Munch gebruik van kan maken. Erg grappig wanneer je Munch ziet ronddollen in die krakmikkige rolstoel met een bende vijanden achter zich aan. Uiteindelijk ga je alle mogelijkheden van beide personages moeten combineren om een level tot een goed einde te brengen.

Dit vraagt jammer genoeg niet al te veel denkwerk. Jammer genoeg zeg ik, want hierin schuilt het zwakste punt van het spel. De moeilijkheidsgraad (of het totale gebrek aan) maakt dat je het spel op vrij korte tijd hebt uitgespeeld. Wanneer je sterft, wordt je gewoon terug tot leven geroepen en het spel maakt gebruik van de kwalijke ‘quick-saves’ waardoor je op elk moment in het spel kan saven. Een element waar veel PC spellen reeds geteisterd door worden. Dit herleidt het frustratieniveau tot nul maar jammer genoeg ook de uitdaging. Een ander zwak punt zijn de repititieve puzzels. Het wordt in elk level al vlug duidelijk wat er dient te gebeuren. De keren dat er afwisseling is, zijn uiterst zeldzaam. Eén enkele keer moesten we met Munch in zijn rolstoel schapen terug in hun hok jagen. Erg tof, maar deze momenten zitten er te weinig in. Oddworld inhabitants hebben wel moeite gedaan om de levensduur wat op te krikken. In elk level moet je een aantal Mudokans en Fuzzels redden. Deze worden dan bij je totaal aantal Mudokans en Fuzzels geteld (quarma level). Heb je er genoeg verzameld op het einde van Level 23, krijg je nog 2 extra levels voor de kiezen. Je zogenaamde “quarma level” moet dus hoog genoeg zijn. Een gamer met veel tijd heeft dit spel echter op een week uitgespeeld.

Niet dat dit het plezier tijdens het spelen zal aantasten. Het spel is erg grappig ondanks het feit dat Munch en Abe erg lelijke gedrochten zijn. Wanneer Munch bijvoorbeeld een boer laat in het bijzijn van andere Mudokans beginnen deze te lachen. Ook je eerste ontmoeting met de Fuzzels is erg grappig. In eerste instantie denk je met goedaardige knuffelbeesten te doen te hebben, maar wanneer ze hun tanden laten zien, hun ogen laten uitpuilen en zich bloeddorstig op de vijand storten kan je het echt niet nalaten om de glimlach op je gezicht te verbergen. Grafisch is dit spel erg goed en stijlvol. De teksturen, de lichteffecten, het gebruik van schaduw en de watereffecten zijn een pracht voor het oog. Vooral de cutscenes verdienen hier een speciaal compliment. De sound beperkt zich voornamelijk met omgevingsgeluiden. Wannneer Abe of Munch wordt opgejaagd, begint een opzwepend muziekje te spelen totdat onze helden weer in veiligheid zijn.

Het gebrek aan levensduur en de repetitieve gameplay maken van dit pareltje eerder een ruwe diamant. Ondanks dit heb ik toch veel plezier beleefd aan dit spel en is het zeker de moeite waard om eens uit te proberen. Je zal zeker niet teleurgesteld zijn.Ik kijk alvast uit naar een nieuw avontuur van deze 2 anti-helden.