Ninety-Nine Nights 2

Toen Ninety-Nine Nights (N3) in 2006 in de winkels terecht kwam, kregen we een eenvoudig hack ’n slash-spel waarin je het quasi constant in je eentje opnam tegen honderden tegenstanders. Het publiek ontving N3 met gemengde gevoelens, de grootste klacht was dat het spel te repetitief was. Toch kondigde Microsoft  in 2008 een sequel aan, met de bijster originele naam Ninety-Nine Nights 2. Zonder al te hoge verwachtingen begon ik aan deel 2, hopend op wat old-school hack ’n slash-actie.

Ninety-Nine Nights 2 volgt in eerste instantie Galen, een ridder die een tragische tijd achter de rug heeft na de invasie van ‘The Army of the Night’. Het immens leger van ‘The Lord of the Night’ nam het leven van Galen’s vrouw en verwoestte zijn huis. Reden genoeg dus om het alleen tegen een heel leger op te nemen, verlangend naar wraak. Na een tijdje kan je ook controle nemen over 4 andere personages en dus 4 nieuwe verhaallijnen. De helden vertegenwoordigen elk een fantasy-type, zoals een elf of goblin, maar met een Japanse toets. U raadt het al, uiteindelijk bundelen ze de krachten om het samen op te nemen tegen de ultieme vijand. Een flinterdun verhaal vol clichés, maar gelukkig dat spellen zoals Ninety-Nine Nights 2 bekend staan voor de overdreven hack ’n slash-gevechten en, als we eerlijk zijn, daarvoor kopen jullie toch het spel!

Het eerste uur dat deze disc in je console zal zitten, verloopt alles goed en is het best een genietbaar spel. Je neemt het alleen op tegen de vele tegenstanders, soms heel je scherm vol, en door die constante actie word je in het spel gezogen. Maar na dat eerste uur besef je dat je het allemaal al eens hebt gezien. We hebben 5 unieke personages maar ze verschillen te weinig van elkaar. Ze hebben elk hun eigen wapen en een unieke skill maar ik gebruikte met elk personage dezelfde strategie en dat was ook voldoende om de missies in een succes te laten eindigen. Die unieke vaardigheid,die verschilt bij elk van onze helden, is meestal ook onnodig voor het slagveld aangezien ze enkel gebruikt worden om puzzels op te lossen die te maken hebben met de omgeving.

Ninety-Nine Nights 2 stelde ook op andere vlakken teleur. Het gebeurt meer dan eens dat je doel is om enkele soldaten te redden. Wanneer dit dan lukt, is het de bedoeling dat ze de rest van de weg met je meegaan en helpen, maar geloof me, een echte hulp zijn ze niet. Wanneer een monster je aanvalt, dan zullen ze niets doen totdat ik eerst de aanval inzet, en soms missen ze de bocht en staan ze een vijftal minuten vast tegen de muur. Het platform-aspect van het spel is nog iets waar Q-Entertainment mocht aan gewerkt hebben. Het is al niet uitgebreid en meestal is gewoon springen van één platform naar het andere, maar blijkbaar was dat zelf te moeilijk. Springen verloopt heel stroef en onlogisch. Op één ogenblik moest ik over 3 verschillende platformen springen en de tijd die ik daarvoor nodig had bedroeg 15 minuten. En neen, ik was niet aan het gamen met mijn ogen dicht.

De vijanden zijn enorm talrijk in Ninety-Nine Nights 2, maar quasi geen variatie. Er zijn verschillende typen vijanden, maar na enkele missies heb je ze allemaal al gezien. Sommigen vormen een uitdaging, zoals het vliegende type. Zij hebben de mogelijkheid om een luchtstraal af te vuren die je dan achteruit gooit en meestal blijf je dan nog 5 seconden liggen. De moeilijkheid komt dan als ze 20 van die vliegende monsters samen gooien. Ze vuren allemaal samen hun aanval af en zo ga je van een volle levensbar naar “Game Over” in 30 seconden. Naast de ‘gewone’ vijanden, eindigt elke missie met een boss fight. Elke eindbaas heeft een specifieke zwakte, maar niemand die er aan dacht om enkele hints te voorzien voor de spelers want vaak zijn ze heel onduidelijk. 

Doordat er 5 verschillende verhaallijnen zijn, gebeuren er soms overlappingen, dus een situatie waar je één van de andere personages tegenkomt. Positief punt, aangezien je alles uit een ander standpunt ziet maar het zorgt ook voor een negatief gevolg. Nadat je met het ene personage een gebied hebt doorkruist en de missie tot een goed einde hebt gebracht, is de kans groot dat je met een ander personage uit een andere verhaallijn exact hetzelfde moet doen. Er zijn kleine variaties ingebracht in het uiteindelijke doel van die missie, maar die zijn veel te miniem om erover naar huis te schrijven. Na elke missie keer je terug naar het scherm om je personage up te graden, Ninety-Nine Nights 2 bevat dus ook een RPG-aspect. Maar wederom is dit niet goed genoeg uitgewerkt, en omdat elk personage bijna dezelfde krachten tot zijn beschikking heeft, level je voor ieder personage dezelfde krachten. En dan maakt dan ook niets meer uit, me dunkt.

Ninety-Nine Nights 2 is zeker geen slechte titel voor diegenen die houden van spellen zoals Dynasty Warriors, maar het is ongelofelijk repetitief. Het voelt aan alsof alles net niet genoeg is uitgewerkt, zoals de multiplayer-modus, die eigenlijk hetzelfde is als de missies in campaign, maar met het enige verschil dat je een vriend bij je hebt waarop je effectief kan rekenen. Er zijn te weinig punten waar het spel je vooruitgang opslaat, de AI is belabberd, de personages verschillen niet van elkaar en uiteindelijk wordt het overdreven saai. Voor wie echt zin om wat te hack ’n slashen, dan stel ik u de tweedehandsbehandeling voor, maar anders laten jullie Ninety-Nine Nights 2 best links liggen.