Nier

Nier werd al alles genoemd, van een hack 'n slash actiespel tot een platformer, maar blijft in de eerste plaats vooral een actierijke RPG. Eentje waarin je weliswaar niet enkel je dochter van een gewisse dood probeert te redden, maar ook je eigen moestuintje moet onderhouden en regelmatig de vislijn zal bovenhalen.

Nier samenvatten in één genre lijkt ons dan ook onmogelijk, en ontwikkelaar Cavia heeft het volgens ons ook bewust zo bedoeld. We noteerden tijdens onze speelsessies namelijk invloeden van uiteenlopende games als Darksiders (en dus Zelda), de Team ICO-titels, Final Fantasy XII, Harvest Moon en Vagrant Story. Nier smelt deze invloeden samen tot een degelijke, maar hier en daar bevreemdende game-ervaring.

Eerste indrukken
Met open vizier besloten we Nier aan te vatten als een actie RPG – en vergaten daarbij even de bedenkelijke kwaliteit van Cavia's vorige games – maar het spel maakt meteen een eerste indruk die we moeilijk met dat genre konden rijmen. Het eerste wat je hoort is een ware scheldtirade die ons meteen deed denken aan de intro van Pulp Fiction. Meteen daarna word je in een hedendaagse stad gedropt waarin je als vader van een ziek kind het plots moet opnemen tegen zogenaamde Shades. Je verdedigt jezelf en je dochter met een loden pijp, maar al gauw ontdek je een mysterieus boek op de grond dat je magische krachten geeft. Op sneltempo leer je tal van skills aan die je vakkundig gebruikt om de overmacht aan Shades te decimeren. En voor je het beseft is deze tutorial voorbij en vangt het echte verhaal aan, meer dan duizend jaar in de toekomst, waar de beschaving echter primitiever is dan in de intro. Al verward? Logisch, dat waren wij ook.

Getting Nier
Alsof die bizarre tijdsprong nog niet genoeg was, zadelt de game je vervolgens al vrij snel op met een pratend magisch boek genaamd Grimoire Weiss en de transseksuele Kainé, die ook verantwoordelijk is voor de vuilbekkerij op het startscherm. Gelukkig voor Nier, de game, bezit het tal van troeven die er uiteindelijk voor zorgen dat het mentaal gestoorde naar de achtergrond verdwijnt. In het slaperige dorpje waar de game begint, leer je al snel dat de wereld stilaan in duisternis wordt gestort en dat er ook hier Shades beginnen op te duiken. Je dochtertje heeft de dodelijke ziekte Black Scrawl opgelopen, en jij doet er natuurlijk alles aan om haar proberen te genezen. Daar heb je geld en middelen voor nodig, en die worden je aangereikt door de andere dorpelingen. Nier zit boordevol optionele side quests waarin je meestal bepaalde voorwerpen moet verzamelen of van punt A naar B vervoeren. Schapenvlees vergaren door onschuldig uitziende wollendragers af te slachten is maar een voorproefje van wat je allemaal te wachten staat. Waaronder het proberen elimineren van een levensgevaarlijk en reusachtig zwijn op de noordelijke vlaktes. Slaag je in die uitdaging, dan kan je tijdens de rest van de game overigens rekenen op een persoonlijk everzwijn als transportmiddel. En ja, de game blijft zo de hele tijd verrassingen naar je hoofd gooien.

Gamecocktail
Hoewel de basisgameplay van Nier zich eigenlijk beperkt tot een redelijk eenvoudige hack 'n slasher, wordt de game vaak complexer dan je zou verwachten. Wapens kan je laten upgraden met specifieke items, maar het zijn natuurlijk vooral de magische spreuken van Grimoire Weiss – je cynische en zwevende boekenvriend – die de show stelen. Ze geven je de broodnodige afstandsaanvallen waaronder een enorme magische vuist (die garant staat voor een paar naar Bayonetta neigende cut scenes) en enorme spiesen. Een ander magisch trucje laat je toe om de magie van een tegenstander te absorberen en terug op de afzender los te laten. Deze spreuken verliezen naar onze mening wel veel van hun nut in de vaak voorkomende momenten waarin de game een ander camerastandpunt opdwingt. Zo zal je soms de actie van loodrecht boven je te zien krijgen, en op andere momenten transformeert de game zelfs in een 2D-platformer. 

Kansarm
Dat alles zorgt ervoor dat Nier volgens ons niet bepaald veel kansen zal krijgen van het grote publiek. Toch heeft Cavia hier een vrij unieke game afgeleverd met fantastische locaties (het idyllische Seafront of de Zelda-achtige, verraderlijke Barren Temple), gestoorde personages en – belangrijk – een goed gevoel voor humor en zelfspot. De graphics zijn bovendien van een tamelijk laag niveau, maar dat wordt dan weer goedgemaakt door de sfeervolle, perfecte soundtrack en vaak puike acteerprestaties. Nier zit tjokvol ideeën, van robot boss fights tot een stad waar iedereen in het Wingdings lettertype praat. Het is die inventiviteit en fantasie die bepaalde gamers volgens ons zeker zal aanspreken, maar die de grote massa helaas hoofdkrabbend zal achterlaten. Maar net vanwege zijn gewaagde opbouw en unieke designkeuzes, geven wij alvast Nier een terecht hoge score.