Need for Speed: The Run

Je zou Electronic Arts al te gemakkelijk kunnen beschuldigen van een aandoenlijke, haast naïeve megalomanie wanneer ze koudweg aankondigen om liefst drie Need For Speed-titels uit te brengen op nauwelijks één jaartje tijd. Ons leek het een uitstekend idee. Vooral na het meer dan vermakelijke Hot Pursuit was de goesting alweer volop aanwezig om nog eens op ouderwetse wijze over brede, soms slingerende wegen rubber te verbranden alsof ze het goedje gratis uitdelen op iedere hoek van de straat. Aanvankelijk was het de bedoeling dat je als chauffeur geregeld uit de wagen zou moeten stappen om het verhaal wat meer volume te geven, maar dat idee werd gelukkig al gauw naar de prullenmand verwezen. De scènes te voet kan je op één hand tellen en zijn van een uitermate bedenkelijk niveau zoals bijvoorbeeld het genre QTE waarbij je als een halve gare zenuwachtig op de toetsen moet hameren. Het verhaaltje dat op de achtergrond verder kabbelt is bovendien flinterdun en verveelt reeds na enkele minuten. Enerzijds heb je te kampen met een flauw eendimensionaal hoofdpersonage, en anderzijds is de opbouw van de feiten slordig en onduidelijk, behalve dan het gegeven dat je als eerste van meer dan tweehonderd racers de route van de Golden Gate Bridge naar het Empire State building moet zien te voltooien.

De ‘filmische verhaallijn’ mag je dus vergeten als verkoopsargument, al kan je je natuurlijk de vraag stellen of hier überhaupt iemand op zat te wachten. Flitsende, brute actie op de baan willen de meeste gamers in een ouderwetse Need For Speed, en gelijk hebben ze! Jammer genoeg kan The Run op nagenoeg geen enkel moment aan de verwachtingen voldoen, al moeten we toegeven dat we ze waarschijnlijk op een aanzienlijk lager niveau zouden geplaatst hebben indien we op voorhand de achtergrondinfo hadden opgezocht over de ontwikkelaar: EA Black Box. Deze interne studio was in het verleden bijvoorbeeld reeds verantwoordelijk voor de wisselvallige passages van onder meer NFS Carbon en NFS Underground – twee titels die niet altijd door iedereen gesmaakt werden, tenzij je een volbloed Johnny was – en het team kan vooral niet tippen aan het talent van Criterion, dat Hot Pursuit tot een klinkend succes maakte.

Het chassis van The Run rammelt bijgevolg aan alle kanten. Het brede gamma aan bolides – inclusief Porsche, in tegenstelling tot onder andere Forza Motorsport 4 – laat zich in vergelijking ietwat houterig besturen en het anders zo vermakelijker kat-en muisspelletje met de politie is volstrekt nutteloos, want de enige trukjes die ze in huis hebben zijn het opzetten van miniatuur wegblokkades en… remmen wanneer ze voor je neus komen rijden. Kan het opwindender? Je zal dus niet één keer opgepakt worden door de blauwe brigade op weg naar New York, enkel voor de aanvallen op je persoon door de bemoeizuchtige maffia moet je een beetje op je hoede zijn.

Wat ons evenwel veruit de meeste irritaties heeft bezorgd, is het krakkemikkige design van de tracks, in combinatie met het werkelijk knullige systeem dat je automatisch reset naar een eerder checkpoint, van zodra het spel beslist dat je te hard van de route afwijkt (of je jezelf te pletter hebt gereden tegen een tegenligger of boom). Je hoeft soms nog maar amper naast het asfalt rijden met je banden, of je krijgt een hemeltergend, flikkerend reset-logo op een zwart scherm te zien, waarna je soms tot bijna een minuut terug in de tijd wordt geslingerd en opnieuw kan beginnen. De enige verklaring die wij konden bedenken, is het kunstmatig rekken van de schrikwekkend korte race van west naar oost, die je maar een tweetal uurtjes zoet houdt, exclusief resets weliswaar. We maken wel expliciet de kanttekening hierbij dat er naast de hoofdmodus, ook nog een volwaardige Challenge Series bestaat die een aantal pittige uitdagingen voorschotelt indien je de gouden of platinum plak wil bemachtigen. De potentiële speeltijd kan je dus nog makkelijk verdubbelen, al is dat natuurlijk nu ook weer niet zo’n prachtige prestatie. En aangezien de fundamenten van de game er in die modus niet plotsklaps op vooruit gaan, kon het ons alleszins niet tot het einde van de rit bekoren, mede door de zeer uiteenlopende, wispelturige moeilijkheidsgraad van de opdrachten.

Grafisch werden we evenmin van onze sokken geblazen. De scènes tussen het racen door hebben te kampen met behoorlijk wat screen tearing en vooral de laadtijden zijn onwaarschijnlijk lang in verhouding tot de kwaliteit die op je scherm wordt getoverd, zelfs tussen de resets en restarts door. De variatie is dan weer wel een uitgesproken pluspunt, al moeten we toegeven dat de – rigide – spektakelscènes, waarbij je bijvoorbeeld voor je leven racet met een kletterende lawine rondom de wagen, andermaal niet het niveau halen van andere arcadetoppers, zoals Split/Second. Het zijn vooral flarden van inspiratie die tonen hoe onderhoudend en leuk The Run had kunnen zijn, maar het nooit echt wordt, zelfs niet bij benadering. ‘t Is een zoveelste episode in de Need For Speed-reeks om snel te vergeten en dat is doodjammer, want willens nillens blijft het een reeks die we een warm hart toedragen. The Run kan je echter maar beter in de garage laten staan…