Need For Speed: Hot Pursuit 2

Electronic Arts lijkt al sinds mensenheugenis te vertoeven in de hogere sociale rangen van het uitgeverswereldje. Een wel geoliede machine die er steeds in slaagt op een hoog toerental te blijven ronddraaien, zonder enig gemopper of tegensputteren. Niet zozeer door een constante aanvoer van innovatieve games te verzorgen, maar door te kiezen voor de reeds welbeproefde franchises en licenties die het onder zijn vleugels heeft. Namen als FIFA en NBA Live doen niet alleen bij elke gamer, jong of oud, een belletje rinkelen, maar ook de talloze kassa’s verspreid over deze aardkloot rinkelen naar hartelust. De Need For Speed-serie is van hetzelfde laken een broek en heeft al vijf edities op rij zijn populariteit bewezen. Nummertje zes ligt sinds kort in de rekken, maar borduurt eigenlijk voort op het concept van de derde telg van het gezin, namelijk Need For Speed: Hot Pursuit. Deel 2 gunt ons opnieuw het genot de blinkende luxewagens van stal te mogen halen en het kat en muis spel weer aan te vatten met zowat de helft van het landelijke politiekorps. Haal vrouwen en kinderen van straat, want de snelheidsduivels vieren hun lusten weer bot op de eens zo rustige wegen…

Wie echter hoopte meteen met ware prins Laurent-allures de wegen onveilig te maken in Italiaans topdesign komt van een kale reis thuis. Het enige wat je in het begin voor de kiezen krijgt zijn schamele wannabe-wagens, afkomstig van niet bepaald tot de verbeelding sprekende merken zoals Opel en aanverwanten. Wil je rubber verbranden, gezeteld in een laagvliegende F-16, dan zal je de nodige punten moeten verdienen. Zonder punten krijg je geen toegang tot het exquise wagenpark waarin alle topmerken vertegenwoordigd zijn. Ferrari, Lamborghini, McLaren,…allen zijn ze aanwezig op het defilé. “Wie mooi wil zijn moet lijden”, luidt het gezegde in menige schoonheidszaak, en zo ook bij NFS: “Wie zijn achterwerk wil neervlijen in de immer zachte lederen zetels van een droomwagen moet zich bewijzen op het asfalt.” Waar je nu net uitpakt met je racetalenten is vrij te kiezen uit drie verschillende modes, namelijk Single Challenge, Hot Pursuit en Championship. Laten we aanvatten met de twee laatstgenoemden…

Hot Pursuit herbergt 33 evenementen, gaande van knockouts, tournaments, time trials en dergelijke meer, en is onderverdeeld in een ‘boomstructuur’. Op elk evenement zijn er drie medailles te winnen, naargelang je geleverde prestaties. Een concept dat men handig heeft afgekeken bij het sublieme Project Gotham Racing. De bronzen plak geeft je toegang tot het volgende evenement, maar levert logischerwijs geen karrenvracht punten op zoals een zilveren of gouden stuk metaal. Zowel de tegenstanders als de mannen in’t blauw zijn erop gebrand je van de overwinning en ultieme glorie te houden. Om dit te bewerkstelligen zijn de middelen van het politiekorps aanzienlijk uitgebreid. Ze beschikken als vanouds over een aanzienlijke troepenmacht, spijkermatten en wegblokkades, maar ze hebben ditmaal ook een helikopter ter assistentie die ontplofbare olievaten op de weg dumpt. Het is een manier zoals een ander om zuur verdiend belastinggeld te spenderen.
Om de hoge kosten echter te verantwoorden aan de belastingbetalers toont de politie geen greintje genade aan het adres van de snelheidsovertreders, 1 miezerige km/u te snel en je hebt een bloeddorstige flik aan je bumper plakken die je geen 2e kans meer gunt. Eenmaal opgepakt is het feestje over en breng je de rest van je dagen in de gevangenis door op water en brood. In theorie redenen bij de vleet om op je knieën te beven alvorens je achter het stuur kruipt van je bolide. In praktijk draait het echter anders uit. Zo lijkt het wel alsof de politiemacht heeft moeten inboeten qua intelligentie, om als dusdanig meer vuurkracht te bekomen. Geen al te wijze tactiek zo blijkt. Flikken rijden wat doelloos achter je aan, zonder echt aan te dringen of je het idee te geven je van de baan te willen rammen. Als ze er dan bij uitzondering toch in slagen om je de controle over het stuur te doen verliezen snelt de reset-knop ter hulp die veel te vergevingsgezind is. Deze plaatst je namelijk vriendelijk als ze is terug op de baan, klaar om verder te gaan, of het moest zijn dat je fysische contacten met de plaatselijke politie zo intiem zijn dat ze haast aanstootgevend overkomen. Als je dan een zeldzame keer bij de lurven wordt gevat en ingerekend, dan is het eerder te wijten aan een moment van onoplettendheid dan kunde van de ordehandhavers. Net genoeg om de illusie staande te houden dat er zich een intens gevecht afspeelt op je scherm. Zonder al te veel weerstand zal je dus vlot de boomstructuur doorkruisen en onderweg de ene na de andere gouden plak en bijkomende punten binnenrijven. Dit in schril contrast met PGR, waar je van goeden huize moest zijn om telkens op de hoogste trede te mogen pronken. Een bewijs dat een arcade racer niet noodzakelijk synoniem hoeft te staan voor een locale kermiskoers die je met de ogen dicht op je conto schrijft.

Naast de Hot Pursuit mode heb je ook toegang tot de Championship mode, deze is nagenoeg hetzelfde opgevat als Hot Pursuit (de boomstructuur en de te verdienen medailles maken weer hun opwachting), maar met één cruciaal verschil: de volledige politie-eenheid geniet van een ‘welverdiende’ vakantie na de afgang die je hen hebt bezorgd gedurende 33 evenementen. Wat er overblijft is een pure racer, zonder extra franjes. En net op die ogenblikken blijkt dat NFS: HP2 te kort schiet om de vergelijking te doorstaan met de echte toppers in het genre. De A.I. van de tegenstand scheert niet bepaald hoge toppen en ze bieden je de overwinning met een mooie strik er rond aan. Enkel in de allerlaatste races leggen ze je even het vuur aan de schenen, maar dan is het reeds te laat en is het kalf al lang verdronken. Je verlangt de adrenaline door je aders te voelen stromen van bij de aanvang van het spel, niet wanneer je op een zucht van de wereldtitel bent.

Single Race tenslotte biedt meer van hetzelfde, maar dan zonder de verplichte boomstructuur. Je kan in je eentje of met maximaal 1 vriend de snelheidscamera’s doen blozen op de banen die je reeds hebt kunnen kopen met je punten. Hier kan je nu wel een moeilijkheidsgraad instellen, maar veel zoden brengt het niet aan de dijk.

De laag uitgevallen moeilijkheidsgraad verhindert echter niet dat je wel degelijk een dosis plezier beleeft aan deze titel. Het is immers wederom een blije thuiskomst in het vertrouwd aandoende Need For Speed-huis. Onder meer de banen weerspiegelen dit gevoel perfect. Als vanouds zijn er weer talrijke pittoreske en panoramische kiekjes langs de kronkelende wegen te bewonderen. Kabbelende beekjes, dartele herfstbladeren die neerwaarts komen, een vissersdorpje met een rustige oceaan en zelf een vulkaan in volle eruptie. Verspreid over de talrijke banen zijn er eveneens verschillende sluikroutes die het opteren waard zijn. Niet noodzakelijk om je tegenstanders te vlug af te zijn, want niet alle alternatieve wegen zijn korter, in tegendeel. Velen geven wel extra mogelijkheden om de politie af te schudden en de race rustig verder te zetten.
Zoals bekend is NFS een arcade racer pur sang en om dat nog meer in de verf te zetten zijn er een aantal spectaculaire elementen in het spel geïmplementeerd. Zo zal de camera bij een sprong in het luchtledige in matrixstijl naast je wagen gaan hangen en de beelden krijg je in slowmotion te zien. In combinatie met een aanrijding levert dit vaak angstaanjagende beelden op, want eens je 4 wielen weer het wegdek raken speelt alles zich weer als gebruikelijk af en is het even een worsteling om weer de controle over je auto te verkrijgen. Ook de crashes zijn erg goed uitgewerkt en zorgen er voor dat er genoeg sensatie te beleven is tot aan de finish.

De gameplay sluit perfect aan bij het idee van een arcade racer. Een vlotte en soepelere besturing zoals we die kennen vanuit de voorgaande edities, die mits enig tegensturen het racen tegen erg hoge snelheden aangenaam maakt. Een aanrijding met bomen of andere objecten op en naast de baan levert natuurlijk een serieuze vertraging op, maar is niet van die aard dat je je auto kan gaan parkeren op het autokerkhof. Even bekomen van de schok en je kan weer verder rijden zonder noemenswaardige problemen. Om de veeleisende gamers onder ons een beetje tegemoet te komen hebben de makers wel gezorgd voor een oppervlakkig schademodel: een motorkop die open vliegt, een minieme deuk in de bumper maar meer ook niet. Een pijnpunt dat steeds opnieuw opduikt in racegames gebaseerd op de licenties van onbetaalbare wagens. Het verschil in besturing van de wagens is eerder beperkt, al voel je gelukkig wel het verschil tussen in een snelle Lamborghini Diablo en een ‘slome’ Lotus Elise.

Op gebied van graphics heeft de NFS-reeks een reputatie hoog te houden, maar hier slaagt NFS: HP2 maar deels in. De banen en de wagens ogen allemaal netjes, maar het mist allemaal iets extra. Nergens is er een echt grafisch hoogstandje te bespeuren en sommige zaken die we gewend zijn van de voorgaande delen zijn in velden noch wegen te bespeuren. Zo is er geen mogelijkheid tot het racen in barre weersomstandigheden of tijdens de nachtelijke uren. Misschien de kwalijke gevolgen van een multiplatform titel?
Het grafische gemis wordt wel in zekere mate gecompenseerd door de sound & muziek afdeling. Een helikopter die boven je hoofd cirkelt met kwade intenties, het geluid van de sirenes bij het doorkruisen van tunnels en vooral de muziek die uit je boxen weerklinkt, het verkeert stuk voor stuk in opperste conditie. De soundtrack wordt verzorgd door EA Trax en huisvest zowel bekende als minder bekende artiesten. Licht verteerbare rock deuntjes van Bush & Co zijn als standaard ingeburgerd bij deze games. Voor diegenen bij wie de gitaren zwaar op de maag liggen is er de mogelijkheid open gelaten eigen songs toe te voegen aan de soundtrack. Sommigen voelen nu eenmaal de noodzaak om spot te drijven met de politie op de klassieke noten van Mozart en Bach.

Als ik dan de eindconclusie opmaak kan ik me niet ontdoen van een wrang gevoel over deze titel. Enerzijds weet de game niet de charmes die het eerste deel in zich had te evenaren, door een gebrek aan interactie met de ‘afwezige’ tegenstand, maar anderzijds blijft het gewoon dolle pret om weer in de gebruikelijke Need For Speed-stijl over het wegdek te razen en de politie voor schut te zetten. Het is op zich wel een fijne racer met goede momenten, maar is wat ongelukkig het slachtoffer van de moordende concurrentie die er momenteel heerst op de Xbox. Wie nu de heerschappij wil grijpen onder de racegames op Xbox moet van verdomd goede afkomst zijn én voldoende extra punch in zich hebben om de tegenstand van zich af te slaan en alsnog niet overrompeld te worden. Een pijnlijk mankement aan Need For Speed: Hot Pursuit 2.
De fans die al jarenlang zo trouw als een hond de serie opvolgen kunnen de game in overweging nemen. De anderen kunnen hem best negeren en hun geld besteden aan de echte toppers die al geparkeerd staan in de Xbox-garage…