Mortal Kombat

Mortal Kombat werd in 1992 uitgebracht als bloederige “parodie” (beter gezegd: concurrent) van het toen immens populaire Street Fighter II. Nu, inmiddels vele jaren later, heeft de franchise haar oermoeder aanzienlijk voorbijgestoken in termen van populariteit bij het meer algemene gamepubliek. De overvloed aan personages die in een ingewikkelde, zij het voor een fighting game flink uitgediepte, storyline met elkaar verweven zijn en natuurlijk de zeeën van vergoten bloed maken van Mortal Kombat een franchise die door heel wat mensen wordt gesmaakt. Het experimentje tussendoor, Mortal Kombat vs. DC Universe, vonden wij op zijn zachtst gezegd nét dat ietsje minder geslaagd, maar Ed Boon en zijn kornuiten hebben zich trachten te herpakken met dit officiële negende deel in de reeks, dat – zoals dat tegenwoordig gaat met vervolgdelen in films en games – gewoon terug tot Mortal Kombat werd gedoopt.

Het verhaal van Mortal Kombat begint aan het einde van alles: na de gebeurtenissen in Mortal Kombat: Armageddon ligt er ergens tussen Earthrealm en Outworld een slagveld bezaaid met de lijken van alle bekende deelnemers uit de geschiedenis van het toernooi. Temidden alle lijken en vernieling blijven enkel de dondergod Raiden en de kwaadaardige keizer Shao Kahn nog over. Deze laatste staat op het punt als eindoverwinnaar uit de strijd te komen, maar net wanneer hij de finale dodelijke klap wil toedienen, stuurt Raiden een visioen naar zichzelf in het verleden, helemaal terug aan het begin van het eerste Mortal Kombat-toernooi. Zijn barstende amulet wijst erop dat de gebeurtenissen, zoals ze eerder gelopen zijn, onherroepelijk zullen leiden tot Armageddon en de totale vernietiging. Raiden wil dit koste wat het kost vermijden en niet iedereen is daar altijd even blij mee.

Mortal Kombat is een terugkeer naar de roots en zo probeerde men deze reboot althans te verkopen. Geen gecensureerde Fatalities meer, niet meer aanmodderen met 3D, maar gewoon lekker ouderwetse 2D-gevechten zoals het bij Mortal Kombat hoort. De ‘kast of kharacters’ is ook in deze nieuwste telg weer aanzienlijk groot: met maar liefst 36 personages kun je het tegen elkaar opnemen. Alle oude bekenden zijn opnieuw van de partij: Scorpion, Sub-Zero, Liu Kang, Sonya, Kano, Jax en ga zo maar even door. Nieuwe gezichten zien we deze keer in het geheel niet, toch althans niet totdat de mysterieuze Skarlet zal worden uitgebracht als DLC. Omdat de game de gebeurtenissen van het eerste tot en met het derde toernooi opnieuw verhaalt, zit het geheel propvol verwijzingen naar de klassieke games. Een leuk gebaar naar de die-hard fans dus. Een lijst maken van de leukigheidjes waarmee men deze titel heeft opgesmukt in vergelijking met de ietwat minder vruchtbare 3D-pogingen in de reeks, zou wellicht langer uitlopen dan ons geliefd is, dus geloof ons maar op ons woord wanneer we zeggen dat het er véél zijn.

De verschillende standaardmodi die men verwacht in een fighter zijn allen opnieuw van de partij, samen met nog wat nieuwigheden. In Story Mode wordt, zoals te verwachten valt, het verhaal uit de doeken gedaan en dit nog een stuk beter dan het in de 2D-titels van weleer werd gedaan. Eindelijk snappen we écht waar het al die tijd over ging, dus een dikke pluim voor de schrijvers die de gebeurtenissen van drie MK-games helder wisten samen te vatten. In Ladder (oftewel Arcade) kun je het tegen de computer opnemen in tien levels, zowel alleen als in tag team. Versus behoeft geen verdere uitleg, lijkt ons. De Challenge Tower echter wel.

In de Challenge Tower is het de bedoeling dat je 300 (!) uiteenlopende missies doorloopt en je een weg naar de top baant. De wereld die op zijn kop wordt gedraaid, de tegenstander die je in één klap kan uitschakelen, ... je kan het zo gek niet bedenken of je komt het tegen in de Challenge Tower. De 300 missies houden je al snel een uurtje of tien zoet, afhankelijk van je niveau, en we kunnen alvast verklappen dat missies 251, 269 en 300 niet van de poes zijn. Vooral de laatste missie bezorgde ons menig frustratie, maar over de beloning die je krijgt voor het uitspelen ervan moeten jullie maar een eigen mening voor vormen, lieve lezers.

Grafisch stelt deze Mortal Kombat toch lichtjes teleur. Vooral physics van haar, stof en andere zaken zien er ietwat verouderd en primitief uit, zeker in vergelijking met titels als Virtua Fighter 5 of Tekken 6. Gelukkig voor de mensen bij Netherrealm zijn wij van de overtuiging dat goede graphics niet meteen een goede game maken, en op het vlak van gameplay zit het hier wel snor. Het is soms even wennen om na alle Japanse fighters de laatste tijd terug te moeten werken met een apart block-knopje, maar van zodra je er aan gewend bent, wordt het allemaal redelijk intuïtief. Sommige tegenstanders kunnen wat moeilijker zijn dan anderen wanneer de computer de teugels in handen heeft (Sindel, addergebroed!), maar als je de counters strak leert timen, red je het wel. Ook qua muziek zit het bij Mortal Kombat lekker in elkaar, vooral wanneer je weet dat een Belgisch techno-collectief verantwoordelijk was voor het thema van de final boss. Oh, dierbaar België!

Het grootste minpunt van Mortal Kombat is de online-functionaliteit. Die is immers zonder overdrijven bijna om van te janken. De netcode is in dergelijke mate bedroevend dat zelfs matches tussen Belgen met flink wat lag kunnen kampen. Andere keren lukken matches tegen Britten en Amerikanen dan weer zonder al te veel problemen, maar je weet al dat je een slecht uitgewerkte online titel aan het spelen bent, wanneer zelfs lag optreedt op het character selection screen. De schier oneindige hoeveelheid Scorpion teleport spammers, ragequitters en ander online gespuis doen de gehele ervaring ook meer kwaad dan goed. Gelukkig zijn zulke geboren losers wel goed voor je statistieken: met een online record van 35-5 voelen we ons alleszins beter dan we eigenlijk in de game zijn. Dat moet ook voor iets tellen, en dat in een game die het online zelfs slechter doet dan Tekken 6 of zijn eigen voorganger Mortal Kombat vs. DC Universe, wat – geloof ons – een hele prestatie is.

Mortal Kombat is op vele vlakken een “return to form” voor de franchise. Het online-gedeelte mag dan erg veel te wensen overlaten en ook grafisch is het geheel wat ruw, maar in de grond van zijn hart is deze game gewoon simpelweg wat het moet zijn: een onvervalst bloederig knokfestijn en een must in de kast van elke fighting game-fanaat, zeker met wat vrienden in de buurt om het kloppende hart uit hun borstkas te rukken.

Fatality.