Midtown Madness 3

Mede dankzij verscheidene successen in het verleden was de Midtown Madness serie de voorbije jaren op de PC uitgegroeid tot een paradepaardje van Microsoft. Toen deze laatste in 2001 een stap in het onbekende zette en zich stortte in een console-avontuur leek het niet meer dan logisch dat ook de arcaderacer mee de overstap zou maken. De gameplay van de serie paste daarenboven perfect in het consoleplaatje en de knoop was dan ook snel doorgehakt. De derde telg van de bekende serie zou zijn opwachting maken op de Xbox en een voortrekker worden in de Microsoft’s online service, genaamd Xbox Live. De Zweedse ontwikkelingsstudio D.I.C.E. kreeg de gewichtige opdracht om een topgame af te leveren, en in het begin van deze zwoele zomer leverden ze vol trots het eindproduct af, vergezeld van de onontbeerlijke hype. Benieuwd naar het eindresultaat namen we de game uitgebreid onder de loep...

Qua opzet is Midtown Madness 3 kinderlijk eenvoudig: als basiselement krijgen de gamers twee uitgebreide steden voorgeschoteld, zijnde Washington D.C. en de lichtstad Parijs, waarin ze zonder enige restricties kunnen rondrijden en chaos kunnen creëren. Beide steden zijn nauwelijks te onderscheiden van hun tegenhangers in de realiteit, en hebben een geheel eigen sfeer. Zo zal je in Parijs geregeld geconfronteerd worden met claustrofobische neigingen wanneer je vol doodsverachting van het ene steegje in het andere vliegt, en daarbij al wat niet deftig vast zit meesleurt onder je bumper. Washington daarentegen is rijkelijk voorzien van ruime wegen en parken, waar het gaspedaal naar hartelust ingedrukt kan worden en je ondertussen nog van het mooi landschap kan genieten. Het Witte Huis leent zich hier perfect voor een toeristisch uitstapje, maar de echte monumentenliefhebber beleeft zijn natte droom in Parijs: de Arc de Triomph, de Eiffeltoren, de Notre Dame en andere monumentale bouwwerken ontbreken niet op het appèl. Uiteraard heb je Midtown Madness 3 niet gekocht als goedkoop substituut voor een uitstapje naar deze wereldberoemde steden, maar voor de ultieme adrenaline-injectie tijdens het spelen van deze volbloed arcade stadsracer.

Je kan je raceduivels ontbinden in verscheidene offline modi, waarbij de Undercover Mode geldt als hoofdschotel op het beschikbare menu. In deze modus beklim je stelselmatig de jobladder in beide steden, door succesvol allerlei hondenwerkjes op te knappen. Zo schop je het van pizzabesteller tot uiteindelijk de hoogste regionen in het politiekorps. Op de achtergrond speelt zich nog een B-film verhaaltje af, maar eens je je achterwerk op de lederen zetel van je wagen hebt neergevleid, ben je de zogezegde achterliggende bedoeling van de missie al lang vergeten.
Gaandeweg je carrière vordert worden de opdrachten steeds pittiger, hetgeen soms resulteert in de nodige frustratie. Niet zozeer door een té hoge moeilijkheidsgraad of dergelijke, want die is er hoegenaamd niet, integendeel; maar door het feit dat al gauw een eerste illusie doorprikt wordt. De onbeperkte vrijheid die de makers maar al te graag verafgoden blijkt immers zelden te bestaan. Het merendeel van de opdrachten beperkt zich tot simpele races van punt A naar punt B. De makers pogen het nog krampachtig te verbergen door het simpele concept tig keer in een licht verschillend jasje te steken, maar het mocht niet baten, waardoor de verveling al snel toeslaat in de 50+ missies. Als dan nog blijkt dat de gesuggereerde route eerder een verplichte route is waar nauwelijks van af te wijken valt is de ontgoocheling groot. Deze tekortkoming wordt nog meer in de verf gezet door de zeldzame missies die wél durven afwijken van het veelgebruikte, stugge patroon. Je rijkunsten ten toon spreiden aan een rijke filmster op de achterbank, en even later een horde losgeslagen flikken van je afschudden zijn genietbare momenten om te koesteren. Een gemiste kans, waardoor de offline component van Midtown Madness 3 gedegradeerd wordt tot een voorgerechtje voor de Xbox Live component, waar alles draait rond zulke, vermakelijke opdrachten. (Later meer hierover.)

Ondanks de ééntonigheid zal je echter niet snel geneigd zijn om het offline gebeuren voorgoed vaarwel te zeggen, hoofdzakelijk vanwege de vele zaken die her en der in het spel te unlocken zijn. Zo zullen je vorderingen in de undercovermodus beloond worden met nieuwe wagens. Je beschikbare wagenpark kan je tevens laten aangroeien in de andere offlinemodi, met name Blitz en Checkpoint. Na het nodige rubber verbrand te hebben zal je uiteindelijk 30+ wagens in je garage kunnen parkeren, gaande van een doodgewone Opel Astra, een lijvige vuilniskar tot blitse sportwagens. Diegene met een uitstekende speurneus zullen zelfs 2 geheime wagens kunnen ontdekken...
De twee eerder aangehaalde modi, Blitz en Checkpoint, vertonen erg veel gelijkenissen. Eerstgenoemde plaatst je in een genadeloze strijd tegen de klok, waar elke verloren seconde fataal kan zijn. Het is dus niet alleen zaaks de snelheidslimieten te tarten, maar ook een goed overzicht te behouden over de wegsituatie en de te volgen route. Met één oog kijk je geconcentreerd voor je uit om tegenliggers te ontwijken, en het andere oog is onmisbaar om het kleine kaartje, links onderaan op het scherm, te volgen en de optimale route uit te stippelen. Het vergt wat gewenning, maar het is een gave die je ook in de andere modi zal moeten aanwenden om succesvol de opdrachten te beëindigen. In de Checkpoint modus doet het spel zijn naam alle eer aan en wordt je geconfronteerd met een chaos van jewelste. Geen klok die tergend verder tikt ditmaal, maar een horde tegenstanders die er niet voor terug deinzen in te beuken op alles wat hun pad kruist: wagens, lantaarnpalen, verkeersborden,... niemand ontsnapt aan hun furieuze rijstijl. De meet als eerste overschrijden is dus geen sinecure.

Egocentrische wezens als we zijn is ook het show element erg belangrijk. Om deze verlangens optimaal te bevredigen zal je in de Cruise modus allerlei geheime paintjobs kunnen ontdekken, die je wagen een nieuw en opvallend likje verf geven. Deze liggen vaak op de meest bizarre, en ogenschijnlijk onbereikbare, plaatsen. Het is dus niet alleen een opgave om ze te vinden, maar ook om ze daadwerkelijk te bemachtigen. Dit moet bovendien gebeuren met de wagen voor dewelke de paintjob bedoeld is, waardoor het een tijdrovende bedoening is. De drang om ze allemaal te vinden is echter groot, mede doordat je online niet langer tot de grijze massa behoort die allemaal met een standaard wagen en -kleuren rondrijdt. Dit in tegenstelling tot de wagens zelf, die je niet moet unlocken om er online mee te kunnen spelen. Een enorm pluspunt ten opzichte van rivaal Midnight Club 2, waarbij je enkel met de wagens kan rijden die je offline unlocked hebt, hetgeen leidt tot frustraties en een ongelijke strijd.

Eens je vertrouwd bent met het reilen en zeilen van Midtown Madness 3 kan je je op online territorium wagen en jezelf meten met 7 andere (verre) kennissen en wildvreemden. Je kan de motoren laten ronken in 6 verschillende modi, zijnde: Cruise, Checkpoint ( beide naar het voorbeeld van de offline tegenhangers), Hunter, Stayaway, Tag en Capture The Gold. Deze laatste wist me erg te bekoren, ondanks het feit dat het niet zozeer een origineel concept is. Het betreft in se immers een incarnatie van de populaire FPS variant Capture The Flag. Ditmaal niet met een vlag, nog met vaste thuisbasissen, maar met een lading goud die willekeurig ergens in de stad gedropt wordt. Die moet je dan als de bliksem oppikken en afleveren bij een locatie die eveneens ad random verschijnt op de map. De kostbare lading goud heroveren kan doormiddel van in te rijden op de tegenstand, maar naast dat brutere werk komt er ook een vleugje tactiek bij kijken. Diegene die de lading in bezit heeft draagt letterlijk en figuurlijk een last mee, waardoor zijn snelheid aanzienlijk verminderd. Goede samenwerking in een team is dus onontbeerlijk. Deze mix vormt de basis van een verfrissende cocktail die je steeds naar meer laat verlangen, zonder enig moment van zijn pit te moeten inleveren.
Tag daarentegen is de virtuele vorm van het populaire spel uit ieders jeugd, namelijk tikkertje. Een modus die wel even charmeert vanwege de nostalgie die hij meebrengt, maar lange tijd boeien weet hij niet te doen.
Hunter en Stayaway zijn zelfverklarend en behoeven denk ik geen verdere uitleg. Beide modi herbergen een vermakelijk kat-en-muis-spelletje dat online erg geapprecieerd wordt en dus meermaals gespeeld wordt. Ook Cruise is, tot mijn grote verbazing en onbegrip, ongekend populair online. De modus gelijkt meer op een veredelde koffietafel – waar spijtig genoeg koekjes en gebak ontbreken - dan op een gamesessie. Tussen het hapje en het drankje wisselen de spelers geregeld tips over schuilplaatsen en verborgen routes, maar die kunnen mijns inziens ook gewoon tijdens de andere sessies uitgewisseld worden. Wie gewoon naar een potje ouderwets racen verlangt kan zijn hartje ophalen bij de Checkpoint races, waarbij ditmaal de tegenstand uit vlees en bloed bestaat. Zoals jullie merken is het aanbod modi tamelijk gevarieerd en is er voor ieder wat wils. Gezien de grote populariteit van het spel zal je ook nooit lange zoektochten moeten ondernemen naar een geschikte online sessie, die daarenboven allen een volledig lagloze ervaring aanbieden.
Er is ook een menu voorzien voor downloadable content, maar vooralsnog is er nog steeds niets verschenen. Er doen dan ook allerlei geruchten en speculaties de ronde, gaande van nieuwe wagens tot een volledig nieuwe stad. Wij wachten met argusogen af...

Diegene die niet over Xbox Live beschikken, maar wel de sterke multiplayer van het spel willen ervaren, hebben de keuze uit system link en splitscreen. System link is een exacte kopie van het Xbox Live gebeuren, en dus uitermate geschikt voor de LAN party’s wat op te vrolijken met een arcaderacer. De splitscreen modus is echter een grote teleurstelling. Je kan het slechts tegen één kameraad opnemen, en dit in ofwel Cruise ofwel Checkpoint. De verveling slaat dus al snel toe, mede doordat het spel niet altijd even vlot meer draait en grafisch minder aantrekkelijk is geworden. We kunnen ons dan ook niet van de indruk ontdoen dat deze functie in aller haasten in elkaar geflanst is zonder weloverdachte plannen te maken of technisch sleutelwerk.

Op de andere – technische - fronten stelt Midtown Madness 3 echter niet teleur. Wanneer je voor het eerst het spel en de immense steden in ogenschouw neemt, zal je ongetwijfeld even beteuterd kijken. Je krijgt immers geen Project Gotham Racing 2 graphics of dergelijke voor de kiezen. Het oogt allemaal wat fletser en soberder. Maar naarmate je enkele kilometers hebt rondgereden groeit de bewondering en respect voor het geleverde werk. De twee steden waarin je je lusten kan botvieren (met zichtbare gevolgen voor je auto!) haperen immers op geen enkel moment en worden erg vloeiend in beeld gebracht, zonder pop-up, haperingen of andere stoornissen. Daarnaast zijn ook talloze details mooi verzorgd en kan je allerhande palen, parkeermeters, vuilbakken en ramen aan diggelen rijden. Vreemd genoeg kan je dan weer wel zonder enige moeite door bomen rijden, en heeft het water in de Seine geen animatie als je de verdrinkingsdood ambieert. Het arcadegevoel indachtig stoort het echter nooit, en is het ook eerder een pluim naar D.I.C.E. toe die perfect wisten waarmee ze bezig waren en waar de grenzen van het mogelijke zich bevinden.

Hoewel de ogen een flinke verwenbeurt krijgen moeten de oortjes bij wijlen op hun kinnebakkes kloppen. De voice acting is namelijk van dermate erbarmelijke kwaliteit dat het een parodie op zichzelf wordt, al dan niet intentioneel. Enkele overdosissen Franse en Engelse accenten door elkaar gemengeld zijn nu eenmaal niet compatibel en folteren de zintuigen. Ook de soundtrack laat enkele steken vallen. Je krijgt immers wel de mogelijkheid zelf je muziek samen te stellen, maar vanwege een gebrek aan een degelijke shuffle functie begint nagenoeg elke gamesessie met hetzelfde lied. Zelfs de grootste Eddy Wally fan wordt horendol van diens hit “Chérie” tig keer achter elkaar te horen. De animatiegeluiden zijn dan wel weer geslaagd en geven je het gevoel dat je in een echte levende stad rijdt.

Als we dan de slotsom maken kunnen we niet anders dan concluderen dat Midtown Madness 3 een nieuwe erg geslaagde online game is geworden, maar dat het offline gedeelte stiefbroederlijk behandeld is geweest. Iets wat we de laatste tijd meer en meer zien, en wat wel eens een negatieve evolutie kan zijn. Ook de offline gamers verdienen waar voor hun geld, en hoeven zich niet tevreden te stellen met slechts een opwarmertje voor de online modi. Beschik je dus niet over Xbox Live, dan leunt Midtown Madness 3 eerder aan bij de categorie van de huurgames. Diegenen die wel begenadigd zijn met Xbox Live, en niet terugdeinzen van wat arcade “race” games actie hebben een potentiële aankoop extra op het lijstje.