Midnight Club 2

Race games zijn er zat op de Xbox en er zitten zeer prachtige exemplaren tussen zoals Project Gotham Racing, Racing Evoluzione of DTM Race Driver. Maar van stad-racers, waar je overal kan gaan en staan waar je wilt, zijn er maar bitter weinig in de omloop. Twee om precies te zijn, namelijk Midtown Madness 3 en Midnight club 2 . Bij Midnight club 2 (MCII), de opvolger van Midnight club die op de playstation 2 werd uitgebracht, draait het allemaal rond illegale races door de stad met getunde auto’s waar de film 2 fast 2 furious nog een puntje aan kan zuigen. Het klinkt allemaal erg spannend en leuk… maar is het dat wel?

De game
De intro van het spel is adembenemend, bloedmooie wagens en motors vullen het scherm, prachtige graphics en een zuiver diep geluid van een zware ronkende motor… maar dan kom je in het “main menu”. Het ziet er allemaal nogal somber uit en het is eerst even zoeken waar alles zich bevind en hoe er te geraken. Maar een menu maakt het spel niet en die mier gaan we nu ook niet neuken. Om toch maar meteen goed van start te gaan ging ik even de controls nakijken zodat ik niet voor verassingen kwam te staan. Niet alles stond naar mijn wens ingesteld en toen kwam de eerste echte opdoffer. Je kan de controls namelijk niet veranderen. Er zijn wel enkele gepredefinieerde setups waarvan er eentje bijna naar mijn zin was maar de nitro moest met de zwarte knop bediend worden. Met een S-controller betekent dit dat je je duim beter eerst naar Yoga stuurt voordat je zo’n toeren gaat uithalen, anders loop je de volgende dag nog met krampen rond. Dit is wel een heel jammer feit en ik begrijp niet waarom je, zoals bij bijna alle andere spellen, je controls zelf kan kiezen.
De bedoeling van het spel is uiteraard de “career mode” waar je in 3 vrij grote steden, Los Angeles, Tokio en Parijs, streetracers moet zoeken om het vervolgens tegen op te nemen. Als je een racer tegenkomt (je herkent hem aan een rode pijl op de map en zijn rijstijl ) knipper je even met de koplampen en deze begeleidt je dan naar het startpunt van de race waar uiteraard nog andere streetracers zitten te popelen om die zware voet te bevredigen. Deze korte rit van waar je de racer gevonden hebt tot aan de start is vrij handig om de stad een beetje te verkennen. Zo zal je de racer moeten volgen en deze zal een paar shortcuts laten zien, zo kan je door sommige ramen van een gebouw rijden of over een kraan springen waar je toch enkele seconden mee kunt winnen. De race zelf bestaat uit het volgen van checkpoints die als een lichttoren op de plaats staan waar je moet rijden. Je kan deze ook terugvinden op je mapje dat links op je HUD staat. Elke wagen van de racer die je hebt uitgedaagd valt te winnen. Om dit te doen moet je sneller zijn dan degene die je hebt uitgedaagd en daarna nog een andere race winnen. Zo zal je tegen alle racers in een stad moeten rijden om naar de volgende stad door te mogen. In totaal zijn er zo meer dan 28 verschillende racemonsters te unlocken waaronder ook motorfietsen.
Als je dacht dat checkpoint racen gemakkelijk is moet ik je teleurstellen. Je zal elke race minsten 3 of 4 keer moeten herstarten totdat je de route helemaal uit je hoofd kent. Met een beetje geluk kan je al vanaf de eerste keer de racers volgen en op het laatste moment je nitro gebruiken (als je auto deze functie al heeft) om ze zo te snel af te zijn en als eerste te finishen, dit komt echter zeer zelden voor. Ikzelf vind het niet echt motiverend om telkens de route vanbuiten te leren om dan inneens met seconden voorsprong de race te winnen, verrevan, een spel moet uitdagend zijn en niet in de vorm van het zo snel mogelijk vanbuiten te leren van checkpoints. Betekent dit dat de AI van de tegenspelers niets voorstelt? In feite wel want zoals ik net al gezegd heb, eens je de route kent dan win je gegarandeerd tenzij je ergens in de problemen raakt uiteraard. Toch zegt Rockstar San Diego dat zij een ingenieus systeem hebben voor de AI. Het zogehete “railbranching”. Dit laat de AI toe om zelf een route te kiezen naar het volgende checkpoint inplaats van te kiezen uit voorgeprogrammeerde routes. Deze nieuwe vorm van AI mag misschien wel indrukwekkend zijn de eerste keer dat je het spel speelt, maar ik blijf erbij, eens je de stad of route kent is winnen een makkie.
Tijdens sommige races zal je ook politie tegenkomen die jou zal proberen te stoppen door je blitse auto aan flarden te rammen. De AI van de politie is uiteraard verschillend van die van de racers want zij hebben een totaal anders doel voor ogen. Ik kan je in ieder geval zeggen dat je je over de politie geen zorgen hoeft te maken. Deze is gewoonweg zo achterlijk dat ze in een rechte lijn naar het doelwit proberen te rijden. Zitten ze dus bijvoorbeeld in een rechte straat achter je aan te sjezen dan moet je gewoon een bocht naar links of rechts nemen en de politie zal zonder nadenken meteen diezelfde bocht nemen wat resulteert in het crashen tegen de muur. Hier zullen tegen blijven schuiven totdat ze weer ruimte hebben om verder te rijden om vervolgens weer een andere muur te gaan knuffelen. Way to go Rockstar San Diego!
Als je evolueert in het spel door races te winnen. Krijg je bonusitems toegestoken van de tegenstanders, of leren ze jou belangrijke dingen om het winnen te vergemakkelijken. Zo krijg je bijvoorbeeld nitro en zeggen ze hoe je het moet gebruiken, ze leren je hoe je een burnout doet of een slipstreamboost moet gebruiken en verkrijgen. Dit zijn wel leuke aspecten van het spel en het snelheidsgevoel dat een nitro of een slipstreamboost je geeft is echt enorm dankzij “Motion blur“. Mits alles goed afloopt is het echt kickken. De besturing van de auto’s is vrij gevoelig, maar daar raak je snel aan gewend, alleen kan je best een nitro of eender welke boost niet gebruiken als er even later een bocht aankomt, hoe klein hij ook is. Je auto zal ongelooflijk hard gaan slippen en onbestuurbaar worden waardoor je meer tijd verliest dan je dacht ermee te winnen.
Buiten de career mode bestaat er ook nog de arcade mode waar je simpelweg de stad kan verkennen of quickraces kan doen in een stad naar keuze. Veel uitleg is hier niet bij nodig.

MCII is één van de eerste racers die ook via Xbox Live speelbaar is. Dit laat het zonnetje dan toch weer wat schijnen op MCII. Desalnietemin zal je eerste het spel moeten uitspelen om enige kans te hebben om te winnen want de competitie is genadeloos en ze rijden allemaal met de snelste bak die er te krijgen valt. Je kan namelijk alleen maar uit de auto’s kiezen die je zelf al unlocked hebt. Als je dacht dat je hier cadeautjes ging krijgen zit je niet op het juiste adres! Er zijn 5 verschillende modi op Live te vinden namelijk, Career race, Circuit race, Race edit, Capture the flag, wat in een team gespeeld word en Detonator. Bij detonator is het de bedoeling dat je een detonation device weet te vinden en vervolgens naar het dichtste detonation station gaat wat alle andere vijanden de lucht in blaast. Race edit laat toe om je eigen circuits of races te maken door zelf zoveel of zo weinig checkpoints in eender welke map te plaatsen. Deze kan je offline spelen maar je kan ook je overzeese vrienden uitdagen om het online tegen je op te nemen. Van alle modi zijn CTF en Detonator de meest leuke want als racer is MCII toch niet wat het zou moeten zijn.
Je scores, zoals hoeveel races gewonnen enzovoort, worden allemaal op een scoreboard opgeslagen wat ervoor zorgt dat er toch stevige competitie is via Live en daar draait het allemaal om op het Internet. Beschik je niet over Xbox live, geen nood, want je kan ook op een 4 player splitscreen spelen met vrienden. System link is ook aanwezig om tijdens LAN’s elkaar uit te dagen.

Geluid
Qua geluid schort er jammer genoeg toch ook het een en ander aan deze game. De stemmen van de karakters zijn allemaal een beetje te gemaakt en de oneliners zijn van het niveau van de kleuterklas. Dezelfde oneliners komen dan ook nog eens tig keer voor in een race wat hoogst irritant is. Qua muziek hebben ze gekozen voor een R&B, Hip Hop-achtig deuntje. Dit past wel goed bij de settings van het illegale streetracing gebeuren. Normaal gezien zet je lekker je eigen muziek op als het je niet aanstaat. Een goede gewoonte en een goede eigenschap van de Xbox dat je je geripte cd’s kan afspelen tijdens vrijwel alle spellen, maar ook deze functie mankeer in het spel. Het geluid van de auto’s zelf gaat er mee door maar daar blijft het ook bij.

Zoals ik al zei in het begin zag de introfilm er bloedmooi uit, maar in het spel zelf lijkt het alsof al het leven uit de game is weggezogen, geen fletse kleuren die je verwacht van getunde auto’s, de nachtwinkels die vol neonlampen hangen schijnen niet of nauwelijks en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. De auto’s op zich gaan nog wel, maar alles is zo grauw en dat trekt niet echt aan.

Conclusie
MCII is een volbloed arcade racer in elk opzicht. Het heeft geluk dat hij vrijwel de enige in zijn soort is want anders gaf ik hem niet veel slagingskansen. Het spel heeft mij, jammer genoeg, totaal niet kunnen bekoren en ik was het zelfs al vrij snel beu gespeeld. Dit was een zware teleurstelling want ik zag echt potentieel in deze game. Zelfs online kon ik me er niet mee amuseren en dat betekent toch heel wat. Ondanks dat vele zeggen dat dit spel het van het is kan ik je toch maar beter aanraden om Midtown Madness 3 te kopen. Dit spel heb ik eventjes kunnen spelen en het trok me veel meer aan dan MCII. Dus als je geld genoeg hebt en zoekt een arcade stads - racer om ff lekker te raggen dan kan je dit eventueel aanschaffen. De rest kan dit spel beter links laten liggen.