Michael Jackson: The Experience

De koning van de pop is één van de grote legendes van onze tijd. Michael Jackson, de legendarische en op sommige vlakken beruchte popidool, zal niet snel uit de gedachten van deze generatie verdwijnen. Na zijn dood was er een enorme heropleving bij de fans om deze gevallen held nog één keer te eren. Het waren de heren van Ubisoft die geld roken en zo snel mogelijk een spel in elkaar knutselden om nog een laatste hoop geld uit het lijk van de arme Michael te slaan. Is Michael Jackson: The Experience echter een laatste eerbetoon die The King of Pop waardig is, of is het een misplaatste grap aan het adres van de huize Jackson?

The Experience is, zoals de naam wel doet denken, een enorme ervaring. De bedoeling van dit spel is duidelijk. Met behulp van de Kinect gamers eens in de huid van de King of Pop te laten kruipen en daarin slaagt het zeker. Of het de spelers echter lukt om goede popidolen te worden, is een totaal andere kwestie.

Jullie tocht naar de top van de popwereld begint in de kleine MJ School waar professionele dansinstructeurs jullie door middel van video’s zullen leren hoe je danst zoals de koning. De video’s zijn zeer goed gedaan en zijn zeker van professioneel niveau, maar ze kunnen je maar zoveel leren. Vroeg of laat zal je je toch zelf op het podium moeten wagen.

De setlist van Michael Jackson: The Experience is vast het eerste wat jullie zullen opmerken. Deze is namelijk perfect. De heren van Ubisoft zijn duidelijk echte Michael Jackson-fans en ze hebben hun research zeker gedaan. We krijgen natuurlijk bekende klassiekers zoals “Thriller”, “Billie Jean” en “Beat It”, maar dat is niet alles.

Uit de jaren ‘80 kunnen we liedjes zoals “Smooth Criminal” en “Bad” spelen. Iets later zien we liedjes zoals “Don’t Stop Till You Get Enough” en “Rock With You” verschijnen. Ook recente liedjes zoals “Ghost” en “Money” zijn speelbaar. Een betere setlist zou geen enkele artiest kunnen wensen.

Deze liedjes zijn speelbaar op verschillende moeilijkheidsgraden. Ten eerste heb je “Dance”. Dit is de makkelijkste graad. Hierbij moet je niet zingen en heb je ruim tijd tussen moves om jezelf goed te positioneren. Je kan het vergelijken met de makkelijkere modes uit Dance Central.

Daarnaast heb je “Performance”. Deze is een stuk zwaarder dan “Dance” omdat het spel verwacht dat je nu de volledige routine danst. Dit is een zeer grote sprong qua moeilijkheid. Je moet ook bepaalde delen van de liedjes kunnen zingen. Maar we moeten ons vragen stellen bij het zanggedeelte, want de visuele feedback is zoek. Waar je bij Guitar Hero en Rockband normaal een meter krijgt die je stem meet en je toelaat om je toon aan te passen, heb je bij The Experience niets.

De laatste moeilijkheidsgraad is “Master Performance”. Zoals de naam prijsgeeft, is het nu de bedoeling dat je alles danst (net zoals in “Performance”) maar ook alles zingt. Deze moeilijkheidsgraad is in één woord te beschrijven: absurd. Je wordt sowieso al onvoldoende voorbereid voor de sprong van “Dance” naar “Performance”, maar dit is zelfs nog zwaarder. Een pluim voor de gamers die deze moeilijkheidsgraad aankunnen, want deze gamers hebben een mooie carrière in de popindustrie voor de boeg.

Een ander probleem is de presentatie. De Kinect zal je filmen terwijl je danst en een spookachtige versie van jezelf op het podium zetten. Achter je zullen achtergronddansers hun ding doen en onderaan zal je de bewegingen zien die je moet uitvoeren. Dit is allemaal goed en wel, maar in de praktijk lukt dit niet echt volledig om één bepaalde reden.

Voor één of andere reden is er namelijk een enorme lag tussen je bewegingen en die van je personage op het scherm. De Kinect zal al je bewegingen juist registreren, maar hij zal het niet op tijd omzetten. Hierdoor lijkt het alsof je personage altijd achterop zit vergeleken met de dansers die achter je bezig zijn. Dit is jammer, want alles ziet er zeer net uit. De dansers, de achtergronden en de animaties zijn echt super.

Het spel geeft je punten op je bewegingen met een “Bad”, “OK”, “Good” en “Perfect”. Je score wordt onderaan getoond samen met het aantal sterren dat je zal krijgen op het einde. Op bepaalde momenten kan je, als er een kroontje verschijnt, je armen in de lucht houden en King Power activeren. Deze heeft hetzelfde effect als Star Power in Guitar Hero.

Uiteindelijk zijn deze punten totaal nutteloos. Je kan niet falen op een liedje en je hebt niets om vrij te spelen met deze punten. Het spel heeft zelfs geen carrière mode, enkel een vrije modus waar alles vanaf het begin al vrijgespeeld is. Qua singleplayer is het dus niet veel soeps.

Op vlak van multiplayer scoort het spel ook niet goed. Er is geen online multiplayer, noch een leaderboard.  Er zijn ook geen downloadbare liedjes. Als je tegen je vrienden wil spelen, dan kun je dat maar een beetje. Het spel kan geen twee spelers tegelijk registreren, dus de multiplayer bestaat uit beurtelings delen van de liedjes te doen en dan kijken wie er het meest heeft gescoord.

Je kan ook co-op spelen, maar dan worden de scores gewoon opgeteld. Dit is ENORM archaïsch. Dance Central had hetzelfde probleem, maar volgens de makers was dit door tijdsgebrek. We zijn nu al zes maanden verder, dus Ubisoft heeft geen excuus meer.

Michael Jackson: The Experience is een spel dat weet wat het wil. Het wil namelijk spelers de mogelijkheid geven om The King of Pop te zijn. Het probleem is echter dat de afwerking totaal niet deugt. Slecht afgewerkte gameplay  gekoppeld aan een totaal onbestaande singleplayer zorgt ervoor dat je op je eentje geen fun zal hebben aan dit spel. De multiplayer is slecht afgewerkt, dus daar moet je het ook niet van hebben. Enkel de hardste fans zullen hier dus van kunnen genieten, wat een beetje zonde is van de goede setlijst.