Miami Vice

De ietwat oudere gamer zal zich zeker deze uiterst populaire politieserie uit de jaren tachtig nog wel herinneren. De reeks kluisterde steevast de tieners van destijds wekelijks aan de buis en zij zagen iedere week het duo Sonny Crocket & Ricardo Tubbs in de clinch gaan met de criminele drugsbendes en andere onguur gespuis. Samen met snelle auto’s, wuivende palmbomen en bloedmooi vrouwvolk waren dit de belangrijkste ingrediënten van deze successerie. Het heeft dus héél wat jaartjes geduurd alvorens er een ontwikkelaar op het lumineuze idee kwam om Miami Vice in gamevorm om te zetten. Atomic Planet Entertainment zag blijkbaar nog potentieel in deze oude Tv-topper en samen met uitgever Davilex proberen ze de interesse op te wekken van de nieuwste generatie gamers.

Het lijkt me dan ook logisch dat ons multicultureel duo in deze virtuele versie op jacht gaan naar drugssmokkelaars. De verhaallijn is trouwens grotendeels gebaseerd op één van de episodes van weleer. Ze moeten zich infiltreren in het drugskartel van Manuel Ortega, één van de gevestigde waarden in het drugsmilieu. Na maanden voorbereidend werk is het eindelijk zover, er is een ontmoeting tussen Ortega en Crockett & Tubbs geregeld in de haven. Je kan het natuurlijk al raden, het rendez-vous loopt in ’t honderd en een stelletje huurmoordenaars verdwijnt met het geld en de “merchandise”. De speurtocht naar de verblijfplaats van de huurmoordenaars kan beginnen en door de mislukte deal is al het undercover werk verloren en kunnen de 2 speurneuzen wat Ortega betreft weer van nul beginnen. Het verhaal is al bij al vrij onderhoudend, maar blijft toch wel redelijk doorzichtig bij momenten.

Je wordt meteen in de actie gesmeten zonder noemenswaardige intro en de kogels vliegen je dadelijk rond je oren. Onmiddellijk kan je de wenkbrauwen al fronsen want je eerste reactie op dit bruusk geweld is natuurlijk zo snel mogelijk beschutting zoeken achter het dichtstbijzijnde object. Even in betrekkelijke veiligheid de boosdoeners lokaliseren denk je dan. Slecht gedacht dus, want achter houten kratten, auto’s en zelfs muren ben je niet altijd veilig voor het vijandelijke geschut. Meteen een eerste serieuze tekortkoming en jammerlijk genoeg is dit niet het enige mankement en is er een hele waslijst bezwarende feiten aanwezig. Laat me eerst even m’n gal spuwen over de gameplay. Je kan ten alle tijden tussen Crockett en Tubbs wisselen. Ieder heeft zo z’n sterke en zwakke kanten uiteraard. Crockett (de blanke) is redelijk lenig en beweegt zich snel, klimt en springt gezwind over muurtjes en hanteert vooral wapens van een licht kaliber. Tubbs is een stuk logger maar sterker, hij kan meer kogels hebben voor ie het loodje legt en trapt deuren in waar Crockett enkel z’n tere voetje aan zal bezeren. Hij knalt meestal met shotguns de bad guys overhoop. Ze kunnen beiden springen, gehurkt verder lopen, zich met de rug tegen een muur plakken of schurken in de boeien slaan. Tubbs heeft als extra troef dat hij kan wegduiken/rollen. Theoretisch is dit allemaal best aardig, maar in praktijk bewegen de beide “sterren” houterig en ziet alles er behoorlijk amateuristisch uit. Je kan je partner eveneens enkele eenvoudige instructies geven, zaken zoals volg mij, geef me dekking of wacht even hier. Zoals je al kon verwachten verloopt ook dit verre van feilloos en zonder enige verklaarbare reden blijft je partner plots achter en kan je weer een eind terug om hem te gaan opvissen. Meestal vertoont hij dan nog sterk neurotisch gedrag door, zoals een ijsbeer in een veel te klein hok, als een bezetene in rondjes rond te lopen.

Wat is verder nog slecht? Even kiezen uit de vele mogelijkheden. Het IQ van je tegenstanders kunnen we moeilijk erg hoogstaand noemen. Zo kan je rustig een lokaal binnenstormen en wat in ’t rond knallen, terug naar buiten rennen om je gezondheidspeil (dit gaat automatisch) weer op te krikken. Er is niemand die enige aanstalten maakt om je achterna te komen of om dekking te zoeken wanneer je een 2de keer hetzelfde vertrek binnenvalt om het werk af te maken. Je gezondheid vult zich dus geleidelijk opnieuw aan, waarom er dan nog eigenlijk hier en daar medipacks rondslingeren is me een raadsel. Compleet zinloos. Is je partner toch bezweken dan krijgt je ruimschoots de tijd om hem de eerste zorgen toe te dienen, zodat je weer samen verder kan. Deze mogelijkheid kan je maximaal 3x per level toepassen. Bij aanvang van elk level krijg je een aantal opdrachten die ofwel het label primair of secundair dragen. Vanzelfsprekend zijn de primaire verplichte kost en zijn de anderen dus optioneel. Naargelang je prestaties unlock je totaal nutteloze en oninteressante zaken, meestal personages die je in het voorbije level tegen het lijf liep. Er is geen enkele reden om bloed, zweet en tranen te laten om al die optionele taken tot een goed einde te brengen. Soms heb je sleutels nodig om deuren te openen of moet je drugspakketjes verzamelen, deze noodzakelijke voorwerpen liggen zo opzichtelijk ten toon dat zelfs een blinde ze in een mum van tijd te pakken heeft. Voeg hierbij een camera die z’n werk niet al te serieus neemt en je hebt een draak van een game op gebied van gameplay.

Die draak is niet alleen van toepassing op de gameplay, maar ook grafisch is het een erbarmelijk zooitje. De grafische kwaliteit is ongeveer vergelijkbaar met een slechte game uit de beginperiode van de PSX. Onverstelbaar dat ze anno 2005 zoiets nog durven loslaten op de mensheid. Van mooie rondingen is er geen sprake, zowel bij de heren als bij de aartslelijke vrouwen, van de anti aliasing techniek hebben ze nog nooit gehoord blijkbaar. Alle locaties geven een lege, koude en ongezellige indruk, het lijkt op een enkele uitzondering na een lang en vooral eentonig uitgestrekt gebied. Of je nu op een vrachtschip rondloopt, in loodsen, in de haven of in kantoorgebouwen, het blijft allemaal één pot nat. Het mag dan wel een reeks uit de jaren tachtig zijn, dan is nog altijd niet gerechtvaardigd om de game 20 jaar later een grafisch kleedje te passen van destijds.

De draak begint stilaan monsterachtige proporties aan te nemen en het geluid is net zoals de rest van de game van een bedenkelijk niveau. De wapens (12 verschillende) op zich klinken redelijk goed, maar dat is dan ook het enige lichtpuntje in het land van duisternis. Om te beginnen zijn de stemmen niet van de originele acteurs en zijn de voice-overs erg slecht gedaan. Er zitten bovendien enkel uiterst irritante geluidjes in, zo vindt Crockett het nodig om iedere keer je naar zijn karakter switcht nodig om “Showtime” te roepen. Het is om hoorndol van te worden. Net als het geluid van hun voetstappen, het lijkt wel of er iemand constant met een pen tegen een ijzeren plaat zit te tikken. Volgens mij hebben ze tapdansschoentjes aan!

Is het nog nodig om een besluit te formuleren? Eigenlijk niet want ik denk dat bovenstaande informatie wel duidelijk maakt dat Miami Vice een barslechte game is. Het schiet op alle gebieden zwaar tekort, een amateuristische presentatie en gameplay, oerlelijke en gedateerde graphiqs, geluid is vaak irritant en de stemmen lopen even simultaan als bij een Engelstalige film die in de Duitse of Franse taal overgezet is. Slechts één advies: laat alstublieft deze “game” totaal links EN rechts liggen, haast alle andere doeleinden om je geld aan te spenderen zijn beter!