Mercury HG

Sommigen herinneren zich misschien nog wel het houten labyrint waardoor je een metalen knikker moest loodsen door het labyrint zelf te draaien op 2 assen. De moeilijkheid van het hele spel was je knikker netjes langs de gaatje te laveren, want viel je er in, dan mocht je de hele weg opnieuw beginnen. Klinkt dat je bekend in de oren? Wel, Mercury Hg is al dat, maar dan virtueel, digitaal, in HD en in space! Whow, how cool is that?! Wel… dat kan lelijk tegen vallen. Vooral als je er van uitgaat dat dit spel een puzzle game is.

Het begint allemaal heel netjes. Een vlotte download voor de bescheiden som van 400MSP (om en bij de 4 euro), en je bent vertrokken. Zoals de titel van het spel al laat vermoeden is de knikker vervangen door een druppel kwik. Wie goed opgelet heeft in de les chemie, weet dat kwik een metaalachtige vloeistof is met de eigenschap om in bolletjes of dikke druppels samen te trekken. Je zal, zoals de tutorial je in een tiental korte lesjes leert, je druppel kwik langs obstakels en gaten in het level moeten loodsen door het level met de linker thumbstick te kantelen. De rechter thumbstick bestuurt de camera. Met een druk op de knop kan de klodder kwik bij een eventuele splitsing terug samen vloeien. Uiteraard is er flink wat meer aan dan aan het oude houten labyrint. Zo zijn er magneten die de druppel kwik aantrekken of net afstoten, zijn er bewegende delen die je over de rand duwen en zijn er vakjes die je moet activeren met een kleurencode. Je kan namelijk de druppels kwik laten verkleuren door hem in een gekleurd licht te laten rollen. Als je gekleurde druppel dan over de juiste kleurencode-vakjes rolt, activeren deze bepaalde delen van het level. Wat leuk is, is dat je de druppel kan splitsen door hem tegen een scherpe hoek aan te sturen. Vervolgens kan je dan de 2 (of meer) delen kwik apart gaan kleuren. Als je die verschillend gekleurde delen weer samen brengt en de kleuren dus mengt, dan krijg je een andere kleur. Vreemd genoeg volgt het spel hier niet de normale gang van zaken en krijg je bijvoorbeeld geel als je groen en rood mengt… Laatste, niet geheel onbelangrijk gegeven dat je leert in de tutorial, is dat als je de druppel ook maar ietwat over de rand van de level stuurt, je kleine druppels kwik verliest. Ben je iets te enthousiast dan ben je al snel heel je druppel kwijt.

Na enkel minuten tutorial ben je klaar voor het echte werk in de Discovery mode. Het spel daagt je uit om per level 4 criteria te halen: bereik het einde zonder stukjes van je kwikdruppel over de rand te verliezen; bereik het einde binnen de vooropgestelde tijd; verzamel alle atoompjes die langs het parcours rondslingeren, en bereik het einde van de level. Per criterium dat je haalt krijg je op het einde van het level een punt. Heb je na een aantal levels voldoende punten, dan unlock je de volgende van de in totaal 4 reeksen levels. Tussendoor unlock je ook nog bonus levels die je vanaf het hoofdmenu kan spelen, maar daarover later meer.

Eerst iets meer over de 4 criteria. Het is namelijk bijna onmogelijk om die vanaf de eerste spelbeurt allemaal te halen. Ok, het laatste criterium het einde halen is steeds doenbaar. Geen stukjes van je druppel verliezen vereist al wat van je behendigheid, maar valt voor mensen die niet aan RSI in de duimen lijden meestal te doen. Het level binnen de tijd afhandelen is de eerste keer echter onmogelijk. Dit komt omdat de parcours vaak te groot zijn om, zelfs met de camera in het hoogste standpunt, een duidelijk overzicht te krijgen. Je zal dus met je druppel kwik op verkenning moeten gaan en hopeloos veel tijd verliezen. Ondertussen kan je uiteraard wel de rondslingerende atomen oppikken en alsnog criterium 3 proberen te halen. Nadenken hoef je daarbij amper te doen. Vaak moet je gewoon met je druppel kwik ergens over rollen om een onzichtbaar deel van het level te laten verschijnen. Het is daarbij niet zo dat er verschillende opties zijn die moeten overwogen worden of die in de juiste volgorde uitgevoerd moeten worden. Er kan gewoon niets fout geactiveerd worden. Je kan ook vaak niet voorzien wat er zal gebeuren als je een vakje activeert. Veel nadenken is dus volledig overbodig. Je ondergaat de wil van het spel gewoon. Enkel bij de levels waar je de druppel moet splitsen en de kleuren even gescheiden moet zien te houden moet je even op voorhand plannen waar de druppels heen zullen lopen als je het level zus of zo kantelt. Dit zijn dan ook meteen de leukste levels in het spel. De andere “behendigheidslevels” worden alleen maar frustrerender naarmate het spel vordert. Als je namelijk net voor het einde van de rit over de rand valt met je klodder, dan kan je dat hele parcours terug opnieuw beginnen. Vaak heb je daar totaal geen zin in omdat je eerder de 2 gemakkelijkste criteria al haalde en het tijdscriterium toch onhaalbaar lijkt. Gelukkig hoef je niet alle 4 de opdrachten te halen en kan je altijd zo naar de volgende opdracht skippen. Al begint een mens zich na herhaaldelijk skippen wel af te vragen waar hij in godsnaam zijn tijd mee aan het verspillen is.

De andere spelmodi bieden helaas weinig soelaas. De Challenge mode schotelt je dezelfde parcours voor die je al was gaan haten uit de Discovery mode, maar deze keer moet je andere criteria halen verspreid over meerder levels. Val je in je derde level over de rand, dan mag je de hele zooi vanaf level 1 herbeginnen. Laat het een les in zelfbeheersing zijn, want na 2 keer heb je al zin om je controller naar je scherm te slingeren.

In de unlockte Bonus levels moet je met je druppel flesjes kwik bereiken om zo je druppel te laten groeien. Of je nu in de Discovery mode atoompjes opraapt, of in de Bonus mode flesjes kwik, het maakt niet veel uit. Het blijft van het zelfde laken een broek en focust vooral op behendigheid met de controller en niet op denkwerk. Bij de Bonusmode mag je trouwens niets van je kwikdruppel kwijtraken! Dus één keertje een millimicropicometertje over de rand en je kan weer van vooraf aan beginnen.

Qua graphics ziet Mercury Hg er wel ok uit. Al is er niet veel om over naar huis te schrijven. Het simpele spelconcept vraagt niet meteen verbluffend beeldmateriaal. De muziek tijdens het spelen is elektronische muziek met verschillende tempo’s. Het spel voorziet dat je ook je eigen muziek kan laten afspelen. Gelukkig maar, want hoewel niet slecht, gaan de electro-tunes na een paar keer toch al weer snel vervelen.

Mercury Hg zal niemand lang kunnen boeien. Ok, 4 euro is een koopje, en het spel is visueel proper en fris afgewerkt, maar dan nog. Mentaal word je amper uitgedaagd, te meer daar de logica in de levels vaak ver te zoeken is. Vaak is het ook de eerste keer gewoon op verkenning gaan in het level om te zien wat hoe of waarop reageert. Een puzzle game mag je dit echter niet noemen. De focus ligt overduidelijk op de behendigheid met de linker thumbstick. De leaderboards zijn dan ook amper motiverend, want of je nu 4956^ste of 2053^ste staat, zal voor niemand veel uitmaken. Tenzij je persé over de lenigste linkerduim van de wereld wil beschikken.