Megamind: Ultimate Showdown

Dreamworks heeft met Megamind alweer een aardige animatiefilm voor jong en oud gemaakt, maar de bijbehorende game is traditiegetrouw een snel in elkaar geknutseld prutswerkje geworden. Hoewel Megamind: Ultimate Showdown duidelijk een simpele platform/actietitel is voor een jonger publiek, zal zelfs het doorsnee kind zich ergeren aan de vele slordigheden. We zetten ze allemaal even op een rijtje.

Opgepast: vastlopers!

Tijdens onze testsessie werden we vaak opgehouden door irritante vastlopers. In het hoofdmenu, na het behalen van een achievement en aan ‘t eind van of zelfs halverwege de levels kun je vaak niet verder door een of andere onverklaarbare fout. In het wilde weg op alle knopjes rammen bracht weinig soelaas, dus was onze spelcomputer uitzetten en de game herstarten de enige oplossing voorhanden. Eerst wezen we nog naar onze luid ronkende Xbox 360 als oorzaak van het probleem, maar een Google-zoektocht leerde ons al snel dat we lang niet de enige slachtoffers zijn. De makers zagen dit kennelijk over het hoofd (hoe bestaat het?) en hun nalatigheid zorgt er voor dat we Megamind al vanaf de eerste spelminuten afschilderen als een game die het niveau van de gemiddelde filmgame maar zelden overstijgt.



Té eenvoudig, té snel uitgespeeld

Megamind: Ultimate Showdown lijkt bijgevolg de zoveelste marketingtool om mee te liften op de bekendheid van de bioscoopfilm. Het gameverhaal speelt zich na de gebeurtenissen uit de rolprent af, en de voornaamste hoofdrolspelers en Metro City zijn present, maar hoe men het bronmateriaal uiteindelijk in spelvorm heeft gegoten, verdient vandaag de dag weinig waardering. Megamind is hoofdzakelijk een platform/actietitel geworden waarbij de speler van platform naar platform springt, kleine groepjes vijanden uitschakelt en simpele puzzeltjes oplost.

De game is duidelijk gericht op een jong publiek. De speler wordt van A tot Z bij het handje gehouden en loopt zelden tot nooit vast in ‘te moeilijke’ opdrachten. De oplossing voor de puzzels ligt steevast voor je neus, je hebt maar één toets nodig om komaf te maken met de vijandelijke dreiging en zelfs de eindbazen zijn lachwekkend simpel gehouden. Schaduwzijde hiervan is dan weer dat meer ervaren gamers dit snel onder de knie zullen hebben en Megamind al snel uit hun console zullen gooien. De onoverzichtelijke camera - die veelal tijdens de platformgedeelten roet in het eten smijt - maakt het geheel onbedoeld wat pittiger, maar frustrerend wordt het echter nooit. Eenmaal de game uitgespeeld - en dat doe je al in een drietal uurtjes - heeft Megamind weinig of niets meer te bieden buiten enkele teleurstellende beloningen in de vorm van een viertal minispelletjes en een coöperatieve modus voor twee personen.

'Plezier' voor twee

De mogelijkheid om dit avontuur met een tweede speler te doorlopen zou een schrale troost moeten zijn, ware het niet dat het in de praktijk volstrekt onspeelbaar is. Je compagnon kan op ieder moment inspringen en meespelen, maar eigenlijk raden we deze coöperatieve spelmodus aan niemand aan. Een handige split-screen functie ontbreekt en de camera (alweer die verdomde camera!) viseert zich constant op speler een en heeft er altijd moeite mee om de tweede speler in beeld te houden, waarna hij opnieuw naast de eerste speler wordt neergezet. Met al deze bijkomende problemen is het niet verrassend dat de coöp Megaminds meubelen niet redt.



Lelijk Megamindje

De grafische kant van dit spel scheert al evenmin hoge toppen. De game is dan ook op z’n slechtst tijdens het doorkruisen van de saaie en vaak oerlelijke omgevingen; we durven de decorstukken zelfs last-gen afdankertjes noemen. Je hebt het allemaal al eerder en beter) gezien. Werkelijk niets aan deze game werkt, boeit of inspireert. Megamind is je tijd en zuurverdiende centen niet waard en is slechts een sporadisch tot zelden te pruimen game voor de allerjongste spelertjes.

Wie zijn games enkel speelt voor de digitale punten en daarbij niet kijkt naar de kwaliteit, zal deze Megamind: Ultimate Showdown wel met open armen ontvangen. De achievements zijn rechttoe rechtaan en in geen tijd heb je een ‘Easy 1000’ aan je gameprofiel toegevoegd. Maar voor die spelers heeft ondergetekende maar één advies: slechte games spelen om je gamescore op te krikken is zo 2007! Laat maar lekker liggen dus.