Mega Man 9

Als we legendarische reeksen in de geschiedenis der videogames opsommen, dan mag Mega Man daar vast en zeker niet in ontbreken. De mascotte van het Japanse Capcom (in het Land van de Rijzende Zon trouwens bekend onder de ietwat bevreemdende naam Rockman) is intussen in meer dan 120 titels verschenen, en dan tellen we de games buiten de reeks nog niet eens mee. De fanbasis schreeuwde om een nieuwe titel voor console, en die kregen we eerder deze maand dan ook eindelijk op ons bord. Aanvankelijk gepland als exclusieve titel voor het Wiiware-platform, besloot men achteraf om deze Mega Man 9 ook uit te brengen voor PS3 en Xbox 360, iets waar wij vast en zeker geen spijt van hebben.

Voor wie niet helemaal vertrouwd is met de opzet achter de Mega Man games: een kort overzicht. Onze blauwe held moet het – ondersteund door een meestal aan alle kanten zwaar rammelend verhaal – opnemen tegen acht “robot masters”, waarna hij de strijd aanbindt met de boosaardige Dr. Wily, een doorgedraaide wetenschapper die zijn zinnen gezet heeft op wereldoverheersing en meer van dat fraais. Tijdens zijn avonturen op de 16-bitplatformen heeft Mega Man het ondermeer ook moeten opnemen tegen de doorgeflipte robot Sigma, maar voor de 8-bitgames hield men het steevast op de vertrouwde “whomp Wily”-formule. Aangezien Mega Man 9 volledig in elkaar geknutseld is om te lijken op een 8-bitgame, is het hier niet anders. Na acht levels met hun respectievelijke bosses te hebben doorlopen, komt Mega Man terecht in de vier “Wily stages”, waarna hij het uiteindelijk nog eens tegen alle voorgaande bosses en daarna tegen de nutty professor zelve zal moeten opnemen.

Het verhaal achter Mega Man 9 is zoals altijd bijzonder eenvoudig te noemen. Dr. Light, de brave man die Mega Man leven inblies, wordt ervan beschuldigd dat hij de wereld wil overnemen met de hulp van acht boosaardige robots (wie er écht achter zit, hoeven we niet meer te zeggen veronderstel ik). Wily doet er alles aan om Light’s goede naam flink te besmeuren in de media en strooit de wildste beschuldigingen in het rond. De “blue bomber” en zijn vrienden zijn echter volledig overtuigd van Lights onschuld en die zullen ze dan ook gaan bewijzen. De enige manier om dat te doen is de acht robot masters tot schroot te herleiden en vervolgens onderdelen te verzamelen, zoals een geheugenchip, die Wily’s snode bedoelingen moeten onthullen en Lights naam voor eens en voor altijd zuiveren. Dit zal echter geen sinecure worden…

Het moge duidelijk zijn, voor mensen die het nog nooit gespeeld hebben, dat MM9 niet bepaald het gemakkelijkste spel ooit gemaakt is. Net zoals andere titels die berucht zijn om hun moeilijkheidsgraad (ik noem een Contra of Rush ‘n’ Attack) is veel gameplay in Mega Man gebaseerd op het zogeheten “trial ‘n’ error”, wat zoveel betekent als proberen, falen en opnieuw proberen tot het je lukt. Pas na enkele keren het level doorgespeeld te hebben zul je over de nodige voorkennis van alle hindernissen beschikken om het met gemak te kunnen doorlopen. Voor veel zogeheten casual gamers kan dit behoorlijk frustrerend werken, dus indien je afgeschrikt wordt door het vooruitzicht op een echte uitdaging, is Mega Man 9 niet de game voor jou. Het loont echter de moeite om een paar keer te falen, want eens je het allemaal tot in de puntjes door hebt, vallen zulke games qua moeilijkheidsgraad echt wel mee.

Het concept van de eindbazen is in deze Mega Man 9 grotendeels, zo niet volledig, hetzelfde gebleven. Elke “robot master” heeft een bepaald aanvalspatroon (let wel dat in deze negende titel een hoop bosses een willekeurig aanvalspatroon volgen, in tegenstelling tot de vorige games in de reeks, waar deze meestal volledig voorspelbaar waren) en een zwakte voor een welbepaalde powerup, die Mega Man kan aanleren door andere bosses te verslaan. Wat een snodaard toch, die Mega Man: iemand om het hoekje helpen is niet genoeg, zijn krachten stelen hoort er ook allemaal bij.

Zoals eerder vermeld is deze MM9 volledig in 8-bit technologie tot stand gebracht, iets wat misschien wat onwennig zal aanvoelen voor een hoop gamers vandaag de dag, aangezien we keer op keer verwend worden met betere graphics. Zonder ons over te geven aan al te filosofische standpunten vinden wij het echter behoorlijk charmant een “blast from the past” mee te maken dankzij de mensen van Capcom. Een overgroot deel van de redactie hier groeide immers op met de NES en de Gameboy, en de Mega Man games waren daar natuurlijk vaste kost. Nostalgie is natuurlijk één ding, maar deze game weet dit prima te combineren met een hoop nieuwe uitdagingen, zoals de toch wel pittige levels en niet altijd even eenvoudige eindbazen.

De muziek is van een dermate hoog kaliber dat ze ons moeiteloos terugvoert naar de tijden waarin we nog de televisie op volle kracht zetten om te luisteren naar het beginthema van Mega Man 2 of het al minstens even legendarische, zij het korte, deuntje vlak voordat je aan een level begon. De Mega Man-reeks is immers altijd al bekend geweest omwille van de goeie muziek en deze nieuwe titel zet deze kwalitatief lijn moeiteloos verder.

Mega Man 9 is voor alle retrofanaten onder ons een absolute must. Niet alleen weet het spel ons door de kleurrijke 8-bit graphics en de mooie muziek plots twintig jaar terug in de tijd te katapulteren, maar staat hij de dag van vandaag nog steeds als een huis. De fans wilden erg graag een nieuwe Mega Man in 8-bit, en Capcom heeft geleverd zoals beloofd. Het mag echter wel duidelijk zijn dat MM9 geen titel is die we iedereen kunnen aanraden, aangezien het geheel op een relatief die-hard publiek gericht is, dat bereid is om te gaan met een hoop frustratie om de snode Dr. Wily alsnog (en hopelijk nu voor de laatste keer) een welverdiend lesje te leren. Toch raden wij iedereen volmondig aan op zijn minst de trial te gaan downloaden en dit spel een kans te geven alvorens het geheel af te doen als “oude rommel”. De downloadable content die inmiddels op Marketplace gegooid werd – waardoor je ondermeer als Protoman kunt spelen – lijkt ons enigszins overbodig, maar rekt uiteraard wel de replay value aanzienlijk. Het maakt niet uit of je deze titel wilt zien als een volwaardige nieuwe telg in de reeks of als een schaamteloze snel herwerkte port van Mega Man 2, speel hem eerst en oordeel daarna.