Medal Of Honor: Airborne

Aangezien Call Of Duty dit jaar zijn Duitse helmen over de haag gegooid heeft, en de nieuwe Brothers In Arms nog tot het volgende Ardennenoffensief op zich laat wachten, staat niets Medal of Honor in de weg om de beste WO2-titel van 2007 te worden. Deze keer ligt de nadruk op de Airborne division, stoere mannen zonder baarden die met hun parachute achter vijandelijke linies springen. Na ontelbare keren het strand van Normandië doorploeterd te hebben in andere games, kan ik hen geen ongelijk geven. Waarom je er doorheen knokken als je er overheen kan vliegen?

Als soldaat Travers begin je elke missie in de briefingroom waar je te horen krijgt wat er van je verwacht wordt. Daarna kies je nog snel even je wapens en voor je het beseft zit je in een vliegende zeepkist klaar om te springen voor het vaderland. Helaas maken sputterende motoren en veel om je oren fluitende kogels je er op attent dat aan boord blijven geen goed idee is. Wanneer het licht op groen springt aarzel je even, maar een maat 44 combatschoen onder je billen maakt daar abrupt een einde aan. Angstig stort je de diepte in en heel even krijg je het gevoel hoe het moet zijn om echt uit zo’n vliegtuig te duiken. Je maakt allerlei buitelingen tot je met een ruk de parachute voelt opengaan. Het geluid van de motoren ebt langzaam weg en je ziet de oppervlakte aan een hopelijk niet al te hoge snelheid op je af komen.

Wanneer je landt kan je ofwel goed terecht komen, een zogeheten “greased landing”, of keihard op je smikkel gaan en dat heet dan een “botched landing”. Bij deze laatste duurt het langer voor je terug op de benen staat en dat kan fataal zijn als je de pech hebt te landen op een plaats waar het krioelt van Jerry’s. Gelukkig zijn er in elke level 3 safe zones dewelke aangeduid worden door groene rook. Hier kan je in relatief comfortabele omstandigheden neerstrijken. In elke level zitten ook een aantal hidden drop zones, te herkennen aan een uitgespreide parachute. Als je er in slaagt op deze moeilijke plaatsen neer te strijken unlock je allerlei zaken. Je kan ook proberen op een Duitser te landen voor een instant kill, maar dat vergt toch enkele pogingen.

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het hele paradrop-gebeuren, toch wel de grote troef bij uitstek, eigenlijk weinig toevoegt aan het genre. Het is een leuke en geloofwaardige manier om een level te beginnen, maar voor de rest maakt het weinig verschil waar je neerkomt. Je bent hoe dan ook ten dode opgeschreven als je een te gevaarlijke plaats kiest. Enkel daken kunnen nog wat tactiek bezorgen mits je een sniperrifle in je bezit hebt. Je kan sowieso niet overal landen waar je wilt. In de missie boven Nijmegen zie je tijdens je sprong een enorme stad beneden je. Maar eens op de grond, blijkt dit grotendeels decor en kan je enkel in een paar straten landen, die bovendien afgezet zijn door wegversperringen of onzichtbare muren. Niet echt wat je van next-gen verwacht.

Gelukkig zijn er ook zaken die wel indruk maken, zoals de algemene presentatie van deze titel. Op het geluid valt gewoonweg niets aan te merken. De menu’s zijn sober en overzichtelijk gehouden en grafisch heeft de game een verzorgde look zonder echt te verbazen. Vooral de knappe animaties van de soldaten vallen op en de decors ademen sfeer uit. Het tempo van de actie ligt daarenboven altijd hoog en hier schuilt de ware kracht die de MOH-reeks al jaren overeind gehouden heeft. De degelijke controls en non-stop actie zullen iedereen wel kunnen bekoren. Heel leuk is de mogelijkheid om alle wapens te upgraden. Gewoon door je wapens veel gebruiken zie je een meter vullen die tot 3 maal toe vol kan lopen. Elke keer hij vol is, krijg je een beter wapen. Zo kan je grotere ammoclips verdienen, sneller herladen of minder terugslag hebben. Niet alleen maakt dit een wereld van verschil in vuurkracht, het nodigt ook uit om eens met andere wapens te gaan vuren dan steeds dezelfde Tommygun of MP40.

Waar ook nog het een en ander over te vertellen valt, is het gedrag van je vijanden. Deze komen vrij agressief uit de hoek en je zal ze niet gauw betrappen op stilzitten in een hoekje. Nee, deze rakkers zijn mobiel en gebruiken hun omgeving om dekking te zoeken. Wanneer je hen te dicht nadert gaan ze over tot een melee aanval en krijg je hun geweerkolf tegen je tanden. Vreemd genoeg kunnen ze verdomd veel kogels incasseren eer ze de eeuwige jachtvelden opzoeken. Wat ook tegenvalt is dat vijanden hier en daar vaak blijven spawnen zolang je iets niet triggert, en da’s toch echt niet meer van deze tijd. En nu we toch kritiek aan het spuwen zijn, toch wel het grootste minpunt zijn de schamele 6 levels waarmee je het moet stellen en de even schamele speelduur van de singleplayer campagne. Op nauwelijks een uur of 5-6 ben je er doorheen. Gelukkig is er aardig wat replay waarde en maken de gevarieerde locaties het een en ander goed. Zo kom je terecht in een klein dorpje in Sicilië, in Griekse tempelruïnes, aan de achterzijde van de stranden in Normandië, aan een brug aan de Rijn, in een munitiefabriek, en tenslotte in een enorme bunker. Met deze laatste, de zogeheten “Flakturm”, heeft men zonder twijfel de beste level tot het laatst bewaart. Hier schittert Airborne werkelijk, want je kan de bunker op tig verschillende manieren benaderen. Bovendien is deze reusachtige toren bevolkt met een soort supersoldaten die aardig overweg kunnen met miniguns en panzerschrecks. Niet bijster geloofwaardig, maar zeker en vast behoorlijk uitdagend!

Wie snel komaf maakt met de campagne kan nog altijd zijn heil zoeken in de multiplayer mode. Je kan er met 2 tot 12 mensen op de vuist gaan in een klassiek potje team deathmatch. Team deathmatch Airborne is hetzelfde principe maar dan met een paradrop erbij. Een derde mogelijkheid, objective Airborne, is zoals de naam het zegt het aanvallen of verdedigen van verschillende missiedoelen.

Doorheen de ganse game hanteert men een waarheidsgetrouwe zin voor realisme in de decors, uniformen en wapens waar je als WO2-liefhebber alleen maar bewondering voor kan hebben. Dit terwijl de eigenlijke gameplay hier haaks tegenover staat en zo ongeloofwaardig is als maar kan. Tanks of panzershrecks vuren naar je vanop 3 meter afstand, probeer dat maar eens in het echt! De AI is bovendien ongeloofwaardig scherp. Het maakt niet uit of het midden in de nacht is, je verscholen in een bosje zit of comfortabel op een dak, de vijand ziet je altijd met hun arendsblik en dit zorgt wel eens voor frustratie. Vaak had ik ook het gevoel geraakt te worden terwijl ik in volle dekking stond. Het leek wel alsof de kogels door muren vlogen, vreemd allemaal. Tanks zijn zo mogelijk nog dommer, deze rijden namelijk hersenloos rondjes alsof het radiogestuurde wagentjes zijn, terwijl hun kanon je hardnekkig blijft volgen als een magneet. Wanneer de tank vuurt, hoef je je maar achter een muurtje te verbergen om buiten schot te blijven. De muur blijft immers altijd staan.

Wat hebben we vandaag dan geleerd? Dat dit MOH is zoals het altijd al was. Enkel de toevoeging van de paradrop en alweer betere looks herinneren je er aan dat deze titel in 2007 verschijnt. Qua gameplay blijft men hopeloos ter plaatse trappelen. Het is allemaal wel leuk en uitdagend, maar de manier waarop er gevochten wordt doet meer denken aan het Wilde Westen. Verstand op nul en knallen maar op den Duitsch!