Medal of Honor

Medal of Honor is vernoemd naar de gelijknamige Amerikaanse militaire onderscheiding. Deze wordt slechts in uitzonderlijke gevallen uitgedeeld en is dan ook de hoogste militaire onderscheiding bij de Amerikaanse gevechtstroepen. Met Medal of Honor: Tier One probeert EA de serie nieuw leven in te blazen door verschillende raadsmannen uit het Amerikaans leger bij de ontwikkeling van het videospel te betrekken. Is het resultaat van deze samenwerking een indrukwekkende spelervaring of wachten we toch beter op Call of Duty: Black Ops?

Speel alleen…
De single player van Medal of Honor vindt plaats in Afghanistan. Aangezien de game realisme hoog in het vaandel draagt, kan je al raden waarom het Midden-Oosten het speltoneel bepaalt. Het is 2002 en de Amerikanen zijn uit op represailles na de brutale aanvallen van 9/11. Gedurende de eerste missies zal je op zoek moeten gaan naar betrouwbare informanten om het Taliban en Al-Qaeda netwerk te kunnen ontrafelen. Het blijkt al snel duidelijk te zijn dat het aantal vijanden danig werd onderschat en er worden dus verschillende Amerikaanse gevechtstroepen ingezet. De speler neemt de gedaante aan van de marinier “Rabbit”, de sniper genaamd “Deuce”, de Army Ranger “Dante Adams” en last but not least: de AH-64 Apache gunner “Hawk”. De missies en hun objectieven zijn vrij divers waarbij je selecte groepen terroristen moet uitschakelen, jezelf verdedigen tegen een overweldigende troepenmacht en als piloot van een AH-64 Apache terreur zaaien. De campagne is vrij kort en is naar mijn mening veel te eenvoudig, zelfs op de Hard of Tier One setting. Voor diegenen die het nog niet weten, Tier One is een soort van overlevingsmodus waarbij je elke level onder een par time moet uitspelen, waarbij je slechts over 1 leven beschikt. Het ontwerp van de missies mag dan wel realistisch zijn, maar het gevolg  hiervan is dat je je vaak zal vervelen. In veel levels zijn er gewoonweg te weinig vijanden en in andere levels weet je niet waar eerst schieten. Er zijn ook enkele vervelende glitches zoals vijanden die niet willen doodgaan, vervelende rotsblokken waar je achter blijft hangen en teammaten die niet doen wat ze horen te doen. Het spel krijgt het ook moeilijk wanneer je sneller vooruit wil lopen dan je eigenlijk mag. Zo moest ik een machine-gun emplacement uitschakelen waarbij ik snel dekking zocht achter een hoop stenen. Blijkbaar stonden de stenen iets te ver volgens het spel want ik ging telkens dood op de een of andere manier. Op de kop toe werd het spel juist gesaved, waardoor ik de hele missie opnieuw kon spelen. Het wordt dan ook snel duidelijk dat we nog steeds met een videospel te maken hebben, desondanks dat men het zo realistisch mogelijk wou maken. Tijdens de campagne was er welgeteld 1 moment waar ik danig van onder de indruk was en dat was het einde van de missie ‘Belly of the beast’. Je wordt daar zodanig in de val gelokt dat je uiteindelijk een afgebroken huis van een paar vierkante meter probeert te verdedigen. Overal waar je kijkt komen er vijanden naar je toe. Je kogels zijn bijna op. Kill-shots only. Je zit te wachten op je dood totdat je achter je het geluid hoort van Apache aanvalshelikopters. Het zien en horen van die helikopters die achter je opduiken en de vijand neermaaien zal ik niet snel vergeten. Maar dat is dan ook het enige.

… of met vrienden
De multiplayer werd ontwikkeld door Dice, de makers van de Battlefield-reeks, en maakt ook gebruik van de Frostbite engine. Het is echter niet allemaal Battlefield wat de klok slaat, de multiplayer in Medal of Honor heeft gelukkig wel een eigen karakter. Wanneer je de multiplayer voor de eerste keer opstart, zal je een online passcode moeten ingeven. Deze code laat je toe om toekomstige maps en spelmodi gratis te downloaden, maar je hebt hem gelukkig NIET nodig om online te kunnen spelen. Het eerste wat je zal opvallen is hoe belachelijk het niet is dat je 15 seconden moet stilstaan bij de start van elk spel. Iedere speler spawnt quasi op dezelfde plaats waardoor je ‘door’ andere spelers zit te kijken. Het volgende wat je zal opvallen is hoe snel je doodgaat. De maps zijn vrij klein gehouden en voor je het weet staan er vijf vijanden op je spawn. De spawns zijn ook vrij ongelukkig gekozen, waardoor je meer dan eens de volle lading killstreaks over je heen krijgt, zonder dat je er iets aan kan doen. De ontwikkelaar heeft er ook voor gekozen om geen gebruik te maken van een killcam, waardoor de campers hun hartje kunnen ophalen. Wanneer je een aantal kills op rij behaalt, krijg je toegang tot killstreaks. Deze killstreaks worden bepaald door de scorechain, dit is gewoonweg het aantal punten dat je op rij behaalt zonder dood te gaan. Bij elke killstreak kan je kiezen tussen ofwel een offensieve of defensieve modus. Zo kan je bijvoorbeeld kiezen tussen een UAV of een mortar strike. De keuze is aan jou. Het aantal maps is vrij beperkt, maar je kan wel kiezen tussen vier spelmodi. Team assault (deathmatch), Objective Raid (demolition), Sector Control (domination) en Combat Mission waarbij je vijf objectieven moet verdedigen of aanvallen. Er werd onlangs ook aangekondigd dat er extra maps en spelmodi zullen verschijnen als DLC, waardoor je dus hopelijk niet meer zo snel dezelfde maps zal zien verschijnen. De multiplayer wordt gespeeld met verschillende klassen. Zo kan je standaard kiezen uit drie klassen: infanterie, specops of sniper. Het komt er eigenlijk op neer dat je ofwel met een assault rifle schiet, met een submachine gun of met een sniper. Voor elk spel krijg je een bepaalde score die je level in die klasse gaat bepalen. Stijg je in level, dan kan je extra wapens of toebehoren vrijspelen. Denk maar een M16 met red dot sight en extra magazines bijvoorbeeld.

De multiplayer is echt enorm leuk wanneer alles goed gaat. Als je je aan de foute kant bevindt, kan het goed zijn dat je de ene killstreak na de andere over je heen krijgt. Speel je met vrienden of gewoon met goede spelers, dan ligt het fungehalte enorm hoog want dan krijgt de vijand en niet jij de ene killstreak na de andere over zich heen. Ik heb mij met momenten danig geamuseerd met de multiplayer, maar ik heb nooit hetzelfde gevoel van een Call of Duty spel ervaren. Daar moeten we nog iets meer dan een week voor wachten…

Beeld en geluid
Een grafisch oordeel vellen over dit spel is zeer moeilijk. Allereerst zijn de grafische kwaliteiten zeer uiteenlopend want het spel draait op twee verschillende engines. Soms ziet alles er gewoonweg schitterend uit, maar op andere momenten lijken de  gordijnen van je grootmoeder nog prettiger om naar te kijken. De uitdrukking “schoon van ver, maar ver van schoon” is hier dan ook meestal perfect op zijn plaats. De tussenfilmpjes van de single player zien er wel heel knap uit waardoor je echt in de omgeving gaat geloven. Het geluid zit meestal wel goed waarbij de wapens en ontploffingen zeer degelijk klinken. In de multiplayer zijn de grafische kwaliteiten wel wat naar beneden geschroefd, maar de snelle laadtijden en de vlotte gameplay maken veel goed.

Conclusie
Medal of Honor: Tier One moest voor een comeback zorgen en heeft dat ook deels kunnen realiseren. De single player is aangenaam, maar is te lineair en bevat weinig memorabele momenten. We moeten er wel bij vermelden dat de ontwikkelaar duidelijk respect heeft voor de soldaat en daardoor ook zo geloofwaardig mogelijk wil overkomen. Dit spel zal voor de meesten onder ons dan ook de beste referentie zijn van hoe het er in 2002 in Afghanistan aan toeging. De multiplayer is zeer hectisch en verslavend, maar of het je nog zal boeien na 9/11/2010 is nog maar zeer de vraag. Medal of Honor is een vermakelijk spel voor op een regenachtige dag, maar is niet de blockbuster geworden die we allemaal graag hadden zien verschijnen.