Max Payne 2 : The Fall of Max Payne

De meningen over de eerste Max Payne leken wel unaniem : het was het ultieme actiespel, een beetje kort, het verhaal was knap maar nogal maar warrig verteld enzovoort. Met een beetje zoeken vond iedereen wel een klein elementje aan Max Payne om kritiek over te geven, maar al bij al kon niemand ontkennen dat het spel propvol boeiende actie zat, en welke gamer zegt daar "nee" tegen ? Deze Max Payne 2 blijft zoals verwacht erg trouw aan de originele formule van zijn voorganger, en dat is voornamelijk goed nieuws !

Het verhaal van de eerste Max Payne kennen is alleszins vrij essentieel om ook het plot van dit vervolg te kunnen, dus diegenen die het nog niet gespeeld hebben kunnen dat eerste spel misschien beter eerst een huren/lenen/kopen in Classics vorm. Uit het eerste spel duiken zo goed als alle personages opnieuw op van politiecommisari Jim Bravura tot de Russische maffia-leider Vladimir Lem. Maar hoofdfiguren zijn uiteraard Max Payne zelf en de sensuele maar dodelijke huurmoordenares Mona Sax. Aan het begin van Max Payne 2 leren we dat Max na de situatie in het eerste spel teruggekeerd is naar de New Yorkse politie, zijn oude job. Maar al gauw belandt Max opnieuw in een wespennest dat hem opnieuw met de rug tegen de muur zal plaatsen. Hij staat voor keuzes die zijn normale leven opnieuw op de kop kunnen zetten, en uiteraard zou dit geen goed spel zijn mochten Max' keuzes je niet in de problemen brengen ! Daar waar het vorige spel wraak als centraal motief had, draait alles dit keer om ... liefde.

Jawel, beste lezers, in dit spel komt Max Payne, de eeuwig grijnzende held van weleer, in de problemen omdat hij zijn hart volgt. Het zorgt voor een meeslepend verhaal dat zoals gewoonlijk in stripverhaalvorm verteld wordt, tussen de actielevels in. De actie zelf zal heel erg bekend overkomen voor al wie de eerste Max Payne gespeeld heeft, aangezien Remedy wijselijk haast niks veranderd heeft aan z'n beproefd recept. Max Payne 2 is een third person (achter het personage) shooter die het vooral moet hebben van de vijandelijk AI en de goeie level design.

Het eerste wat zal opvallen wanneer je Max Payne 2 voor het eerst speelt zijn de knappe graphics. Remedy gebruikte voor zijn 3D omgevingen een variant van de graphic engine die ook in Half-Life 2 zal te zien zijn. Het resultaat is dat de omgevngen in Max Payne 2 vrij interactief zijn. Kogelgaten verschijnen in alle oppervlaktes, kartonnen dozen en vuilbakken etc kunnen omvergelopen worden, kasten en lockers kunnen opengemaakt worden enzovoort. Ook alle figuren in het spel hebben vergevorderde "rag doll physics" waardoor ze realistisch reageren op de impact van kogels. Het level design is er ook sterk op vooruitgegaan sinds de eerste Max Payne. Daar waar die zich nog vooral in anonieme kantoren en gangen afspeelde, kom je nu in een paar echt geïnspireerde locaties terecht, waarvan de meest opvallende zeker The Funhouse is. Deze level, gebaseerd op een fictieve televisieshow die je gedurende het spel steeds op tv-schermen kan bekijken, is echt creepy en psychedelisch en het hoogtepunt van het spel. Wanneer vijanden The Funhouse binnendringen en Max zijn kennis van het huis en zijn valstrikken tegen hen kan gebruiken, kan je niet anders dan een typische Max Payne grijns in je voelen opwellen.

De interactie met andere NPCs (non player characters) werd nogal gehyped voor de release van het spel, maar al bij al zal je in het spel toch meestal gewoon Max zelf besturen, die de zaak solo moet klaren. In enkele scènes neem je kort de rol aan van Mona, en in een zeer memorabel level moet je zelfs met Mona van op grote hoogte met een sniper rifle dekking geven aan een vluchtende en gewonde Max. Ook gedenkwaardig, maar nogal frustrerend, is het level waarin je met Max een explosieve Vitto Cognetti moet escorteren. Dit soort "set pieces" (levels of delen van levels waarbij de AI van de vijanden geprogrammeerd is om op bepaalde momenten te voorschijn te komen) zorgen voor de nodige afwisseling in de actie. Maar let's  face it, voor het merendeel van het spel zal je vooral in glorieuze Bullet Time maffiosi afknallen !

Toch valt het op dat deze Max Payne al wat vaker naar sfeervolle, geweldloze tussenlevels neigt. De vorige Max Payne had enkele "droomscènes", maar was daarbuiten behoorlijk actievol. In Max Payne 2 zitten er ook droomscènes, maar ook daarbuiten zal je soms gewoon in een level zonder vijanden moeten rondlopen. Of dit een goeie beslissing is van Remedy, weet ik zo niet. Maar het komt alweer de afwisseling ten goede. Het is echter een risico bij een vrij kort spel als Max Payne 2, om er ook nog eens lange levels zonder actie in te steken. Tel daarbij de vele cut scenes op, en de vraag is natuurlijk hoeveel tijd je eigenlijk spendeert met niets doen. Maar dit is de enige kritiek die ik op Max Payne 2 kan uiten, want wanneer het spel gas geeft, dan is het moeiteloos één van de beste actiegames ooit.

De gameplayelementen zijn zeer goed verzorgd en de controls lijken wel op het lijf van de Xbox joypad geschreven. Het veranderen van wapens zou net iets sneller gaan met een wheelmouse + keyboard, maar het is meer dan voldoende efficiënt. Bullet Time en het gebruiken van Painkillers (waardoor Max een beetje health terugkrijgt) zijn zeer makkelijk uit te voeren en bovenal is de manier waarop het Quicksave systeem gebruikt wordt prima. Technisch valt er op Max Payne 2 helemaal niks aan te merken, het is audiovisueel hoogstaand en ook de gameplay is knap geprogrammeerd en boeiend genoeg om verslavend te worden.

De vraag is natuurlijk : is een kort spel als Max Payne 2 je geld waard ? Qua replay value is de console versie uiteraard in het nadeel tegenover de PC versie, waar de mod gemeenschap heel wat moois kan aanrichten met een spel als dit (kijk maar naar de legendarische Kung Fu Mod van Max Payne 1 !!). Er zijn verschillende moeilijkheidsgraden voorzien, die zeer welkom zijn, want moeilijk is het spel eigenlijk nooit, op het standaardniveau. Helaas kan je bij een eerste speelbeurt enkel voor de laagste moeilijkheidsgraad kiezen, en is het maar de vraag hoeveel mensen de moeite zullen doen om de rest te unlocken. Ook van multiplayer modes is er geen sprake, wat de herspeelbaarheid niet ten goede komt. Met slechts 2 of 3 boss battles (de originele Max Payne had er veel meer) is de uitdaging in het spel ook een beetje teruggeschroefd, heb ik de indruk, en dat is best wel jammer. Qua wapens is er ook niet echt iets toegevoegd aan het Payne-arsenaal dat we al kenden uit het vorige spel. Desert Eagles, pump action shotguns, MP5 machinegeweren, sniper rifle, molotov cocktails, Kalashnikovs, ze zijn allemaal weer van de partij, al heb ik niet bepaald het gevoel dat het extreem veel uitmaakt welke wapens je gebruikt, ze hebben allemaal hun nut tegen de gemiddelde vijanden.

Al bij al is het moeilijk om Max Payne 2 volledig aan te raden. Geen haar op m'n hoofd twijfelt dat dit spel één van de meest intense, knappe actiegames van dit jaar is, maar anderzijds is het spel nogal duur voor het aantal uurtjes die je er maar mee kan spenderen. Ben je iemand die geen bezwaar heeft om, op steeds moeilijkere niveau's, verschillende keer hetzelfde spel uit te spelen, en was je fan van de voorganger : dan kan je dit spel met een gerust hart kopen. Beschik je echter over een zeer moderne PC, dan is het misschien beter aangeraden die versie te kopen. Als je het spel echter per sé op console wil spelen, dan is  de Xbox versie zonder twijfel de meest geslaagde, en het is wel degelijk één van de knapst vervaardige actiegames op Xbox dit jaar. Anderen zullen het liever gewoon eens huren en het spel uitspelen voor het verhaal. Het hangt een beetje af van wat voor soort gamer je bent, maar één ding staat vast : Max Payne 2 is een erg knap spel, maar is helaas toch wat te kort om voor iedereen z'n geld waard te zijn.