Max Payne

Max had het allemaal voor elkaar in het leven, hij had een mooi huis en een boeiende job bij de NYPD. Bovendien was hij gelukkig getrouwd en was net vader geworden. An American dream came true. Maar dromen zijn bedrog en zo ook bij onze vriend Max kwam er abrupt een einde aan dit zorgeloze bestaan.
Na een alledaagse werkdag komt Max opgewekt thuis en tot zijn verbazing merkt hij dat zijn stulpje helemaal overhoop gehaald is. Op de bovenverdieping hoort hij de baby huilen en Michelle's paniekerige stem. Met z'n wapen in aanslag trekt hij de trap op maar nog voor hij goed en wel boven is weerklinken de eerste schoten en stopt plots het gehuil van z'n pasgeboren spruit. Michelle schreeuwt het uit maar ook zij krijgt een fatale kogelregen over haar heen. Het enige wat Max nog kan doen is deze junkies ook naar het hiernamaals sturen om daarna als een gebroken man bij het levenloze lichaam van Michelle z'n onmacht uit te schreeuwen.

Het spel start 3 jaar na deze feiten en Max heeft ondertussen de NYPD verlaten. In een poging om te achterhalen wie er verantwoordelijk is voor distributie van Valkyir V (de drugs waar de junkies van de slachtpartij onderhevig aan waren) heeft Max zich laten overplaatsen naar de drugsbrigade. Na een anonieme tipgever kent de zaak een doorbraak en kan Max undercover op zoek naar de schuldige. De verbittering en haatgevoelens die hij jarenlang onderdrukt had kan hij nu de vrije loop laten in deze uiterst geweldadige en moordende missie.

Max Payne is een pure 3rd person shooter van begin tot eind. De game speelt zich meestal af in ongure en grauwe buurten waar criminaliteit nooit ver weg is. Van smerige metrostations en vervallen appartementsgebouwen trek je een bloedspoor naar de achterbuurten van New York. Het motto van Payne luidt dan ook: eerst schieten en dan pas vragen stellen. Dus veel puzzelwerk hoef je niet te verwachten, hier en daar een knopje indrukken of een hendeltje overhalen en daarmee heb je het wel gehad. Voor alle problemen die je op je weg tegenkomt is er maar één oplossing: "Blow them away". Om deze hindernissen succesvol te kunnen nemen heeft Max een heel arsenaal aan wapens ter beschikking. Je start met een Beretta maar al vlug krijg je de Desert Eagles of een Pump-action Shotgun te pakken die veel effectiever blijken te zijn. Nog wat later kan je gebruik maken van wapens met een zwaarder kaliber zoals de Jackhammer, Sniper rifle en een Grenade Launcher (het krachtigste wapen in het spel) Ook Molotov-cocktails liggen her en der verspreid en komen natuurlijk altijd wel een keertje van pas. Een arsenaal om U tegen te zeggen. Val je onverhoopt toch zonder munitie kan je nog altijd gebruik maken van een baseball-knuppel. Die kan ook wel handig zijn als je een mannetje zonder al teveel lawaai wil uitschakelen.

Niet enkel de aard van het wapen waarmee je de vijand kan elimineren brengt variatie in het spel maar ook de manier waarop je het wapen gebruikt zorgt voor de nodige afwisseling. Bullet Time is een unieke move en is zowat het handelsmerk geworden van Max Payne. Een aantal seconden gaat de game in slow-motion verder en heeft Max een beetje meer tijd om in zweefvlucht z"n belagers af te maken. Je moet wel een beetje oefenen om er echt doeltreffend mee om te gaan maar éénmaal onder knie is het een heerlijke optie om te gebruiken. Je kan deze bullet time zo vaak gebruiken als je wil totdat je zandloper leeg is. Deze vult zichzelf traag maar automatisch terug en geeft natuurlijk ook weer hoeveel tijd je nog over hebt. Je hoeft dus geen items te gaan zoeken om van deze functie weer gebruik te kunnen maken. Gelukkig maar! Het zou zonde zijn.
Ook wanneer je de Sniper rifle boven haalt wordt het een festijn voor je ogen. Wanneer je met succes een schot afvuurt volgt de camera de kogel van het moment dat hij de loop verlaat tot hij zich in het lichaam van je doelwit boort. Altijd geeft dat een kleine voldoening om dit spektakel te aanschouwen.

De interactie met de omgeving is erg realistisch want bijna iedere voorwerp dat je op je weg tegenkomt kan je daadwerkelijk ook echt gebruiken. Toiletten doorspoelen, TV aan en uitzetten, drank en gokautomaten uitproberen tot zelfs de bedden van de meisjes van plezier laten vibreren behoort tot de mogelijkheden. De stem van Max is op z'n minst apart te noemen. Met het nodige sarcasme en zonder enige intonatie draagt dit enorm bij tot de sfeer van dit spel. Om het verhaal aan elkaar te breien werd hier gekozen om een deel van de cut-scenes om te zetten in een stripverhaal. Verwacht hier nu geen kleurrijke tekeningen zoals bij een strip van Jommeke of dergelijke maar het wordt op een gepaste manier in de game verwerkt. Als je de draad toch even moest kwijtraken van het uitgebreide verhaal kan je steeds alle gegevens terug opvragen via een eenvoudig menubalkje onderaan het scherm. Wel handig als je een poosje de game niet meer hebt gespeeld en even een up-date nodig hebt.

Ondanks de vaak bekritiseerde "grote Xbox-controller" bewijst hij hier ten volle zijn capaciteiten. De controls zijn nagenoeg perfect, de linker joystick gebruik je om Max te bewegen, de rechter om te richten en Max te laten rondkijken. De rechter trigger is dan uitermate geschikt om je schoten af te vuren. Enkel als je van wapen moet wisselen in volle actie (dit doe je met de D-Pad) kan dat wat onhandig lijken maar wie zich hier aan stoort maakt zich schuldig aan muggenzifterij. Ook aan het camera-werk is de nodige aandacht besteed wat niet van alle 3rd person shooters kan gezegd worden. De camera is nooit storend en doet wat van hem verwacht wordt

De graphics zijn behoorlijk strak en doen zeker de Xbox alle eer aan. Bij toeval heb ik deze week even de PS2 versie kunnen uitproberen en het verschil is niet alleen qua graphics enorm. Als je de 2 games met elkaar vergelijkt merk je duidelijk het verschil in kracht van beide consoles. Het lijkt wel of beide games met een tijdsverschil van enkele jaren op de markt zijn gekomen. De laadtijden zijn veel korter op de Xbox en de bullet time optie is veel beperkter op de PS2. Ik wil de PS2 zeker niet in een slecht daglicht plaatsen maar met deze game is het verschil wel echt immens groot.

Naargelang je kunnen kan je de game instellen op fugitive of hard-boiled mode. Welke moeilijkheidsgraad je ook kiest de game verloopt bij beide net hetzelfde. Ook je vizier kan je aanpassen volgens je talenten, een redelijke grote groene dot als je erg onzeker bent in wat voor richting je aan het schieten bent tot een miniscuul wit puntje voor de meer zelfzekere gamer. Als je het spel tot een goed einde brengt (in gelijk welke moeilijksheidsgraad) wordt je beloond met 2 nieuwe modes: Dead On Arrival en New York Minute.
-In Dead On Arrival wordt je wel echt op de proef gesteld en is echt wel voor de hardcore gamers bedoeld. Je tegenstanders zijn vreselijk sterk en effectief.
-In New York Minute start je een missie die je in een bepaalde tijd moet afwerken. Iedere vijand die je neerlegt geeft een beetje extra tijd.

Conclusie:

Dit is een ideale game om na een gestresseerde werkdag (of schooldag) stoom af te laten. Het bevat een ijzersterk verhaal en er zijn niet echt zwakke punten te vinden. Zowel graphics als gameplay zijn zeer behoorlijk. Toch hebben we één minpuntje te melden en dat is het gebrek aan gepaste muziek tijdens de game maar dit is zeker geen argument om deze game links te laten liggen.
Het spel een topper noemen is misschien een beetje van het goede teveel maar een eervolle vermelding is zeker op zijn plaats. Een absolute aanrader wat mij betreft!