Marvel vs Capcom II

Marvel vs Capcom II is intussen al een kleine tien jaar oud, maar is nog steeds legendarisch binnen het fighting game-genre. EVO, het grootste competitieve evenement voor liefhebbers van het genre is dan ook niet compleet als er geen Marvel vs Capcom wordt gespeeld. Sinds enige tijd is de game ook verkrijgbaar op Xbox Live Arcade, compleet met online play en enkele grafische filters die ervoor zorgen dat de game er op HD-televisies ook best mooi uitziet. Daarnaast zijn ook alle 56 personages al van bij de start beschikbaar, terwijl je ze vroeger via unlocks moest bijeensprokkelen. Aan de eigenlijke gameplay is echter geen haartje veranderd.

Spider-Man vs Megaman

Een van de grootste verklaringen voor Marvel vs Capcoms grote populariteit, is de gigantische waaier aan personages. Striphelden als Spider-Man, Wolverine en een hele resem X-Men kunnen het in de game opnemen tegen klassieke Capcom-iconen als Ken, Ryu en Megaman. Wie daarmee nog niet genoeg heeft, kan zich uitleven met meer gimmicky personages als Amingo, de Mexicaanse cactus. De matches tussen deze figuren spelen zich telkens af in een 3 vs 3 formaat. Op gelijk welk moment kan je één van je drie personages op de bank zetten om een andere held of schurk op het strijdtoneel te gooien. Terwijl deze buiten strijd is, geneest die traag maar zeker van de eerder opgelopen schade.

Naast tactische wissels zijn er ook nog assists. Bij deze roep je één van je personages voor een fractie van een seconde op om een aanval uit te voeren zonder dat je zelf van vechtersbaas wisselt. Elke strijder heeft drie verschillende assists waarvan één vooraf gekozen moet worden op het kitscherige character select scherm. Beginners hoeven hun hoofd niet te breken over optimale assistkeuzes, maar voor gevorderde spelers kan de juiste assist cruciaal zijn om een specifieke dodelijke combo te lanceren.

Wie zich nu overweldigd begint te voelen door technische termen, hoeft niet te vrezen. Hoewel er op hoog niveau nog een hele resem geavanceerde technieken bij komt kijken, is hiermee de kerngameplay uitgelegd. De gevechten in Marvel vs Capcom zijn razendsnel en zitten vol flashy moves. De game is vrij instapvriendelijk op casual niveau. Wie dus gewoon voor de nostalgiefactor van de personages alleen al af en toe eens een match wil spelen, kan zonder al te veel voorkennis genieten van de game.

Naadloze, maar meedogenloze online mode

Online is echter een ander paar mouwen. Vanwege de grote populariteit onder hardcore fighting fans is de tegenstand vaak meedogenloos. Verder is het zo dat de teams van de allerbeste spelers vaak samengesteld zijn uit een beperkt groepje personages. Omdat Street Fighter characters bijvoorbeeld minder mobiel zijn in de lucht, zal je slechts heel zelden een Ryu of een Dhalsim in een team tegenkomen.

De 56 vechtersbazen in Marvel vs Capcom II zijn lang niet allemaal gelijk aan elkaar, en omdat de ontwikkelaar door licensing problemen jammer genoeg niet aan de gameplay mocht sleutelen, is daar helaas niets aan veranderd. Het niveau in de ranked online mode is over het algemeen vrij hoog, maar oefening baart kunst. Om op een hoog niveau te geraken, vergt het een zekere toewijding die heel veel mensen waarschijnlijk niet gaan hebben. Als je echter enkele vrienden hebt van een gelijkaardig niveau om de game iets meer casual te spelen, is dat gelukkig niet zo’n groot probleem.

De online mode draait overigens vrijwel zonder enige problemen. Zelfs enige tijd na de release is het niet moeilijk om nog een match te vinden en eens gestart is er zelden tot nooit lag te bespeuren. En net dat is natuurlijk essentieel voor een goede fighting game.

Geërfde probleempjes

Zoals eerder al gezegd is deze Marvel vs Capcom II nagenoeg een perfecte port van zijn Dreamcast/Arcade voorganger. Dat wil jammer genoeg zeggen dat aspecten die unaniem als ‘crappy’ werden beschouwd ook letterlijk overgenomen zijn. Om niet langer vaag, maar concreet te zijn: we hebben het hier over de muziek. Van bij het character select screen alleen al krijg je het bijna hilarisch kitscherige pseudo-jazzy “I wanna take you for a ride” naar je oren geslingerd. De meeste tracks zijn op zich niet echt slecht, maar lijken gewoon zeer out of place in de game. Verder is het gigantisch aantal characters absoluut één van de grootste pluspunten van de game. Maar ook hier steekt de tand des tijds voor de grote comicfans onder ons wat stokken in de wielen. Op personages als Spider-Man, Wolverine en Hulk na zijn heel wat van de Marvel-personages vandaag de dag niet meer zo relevant. In plaats van de intussen meer obscure personages als Marrow, Spiral en Silver Samurai hadden we bijvoorbeeld graag helden als de Human Torch, Deadpool en Thor gezien. Aan de Capcomzijde van de medaille hadden personages als Dante uit Devil May Cry en Viewtiful Joe lang niet misgestaan. Maar bon, dit is eigenlijk geen legitieme klacht tegen de game, aangezien de makers legaal gezien geen personages mochten toevoegen, maar eerder een soort verlanglijstje voor mocht er ooit dan toch nog een derde deel in de reeks komen.

Marvel vs Capcom II is een prima fighting game met hectische en flitsende gevechten. Nog iets meer dan andere games in het genre is deze wel easy to learn, but hard to master. Veel veranderingen ten opzichte van het origineel zijn er niet, maar de kleine visuele updates en de online mode werken beide schitterend. Helaas worden ook enkele mindere dingen van het origineel geërfd zoals de muziek en de hoge moeilijkheidsgraad in de single player. Kijk je echter nostalgisch terug naar de oude X-Men tekenfilms? Ben je nog steeds fan van één van de vele helden die in de game zitten en ben je niet schuw van fighting games? Dan is deze titel zeker een kijkje waard.